Onderwerp: Een zeiltochtje naar Denemarken, Engeland of ..... ?

Welkom terug! Heb je Marianne deze keer wel heelhuids teruggebracht, anders krijg je met ons te doen hoor.

Ik zal vast de voorraad chips en frisdrank aan gaan vullen, dan heb ik wat voor bij het lezen.

Allen bedankt voor dit hartelijke welkom.

@MarvinTot mijn grote schande moet ik bekennen dat Marjanne ook deze reis niet geheel ongeschonden heeft doorstaan. Maar voor je enig zwaar geschut tegen mij in stelling gaat brengen, moet ik er bij zeggen dat de meeste schuld bij een opstekend straatsteentje in Dokkum ligt. Dat zit zo; toen we bij Dokkumer Nieuwezeilen uit de sluis waren moest Marjanne weer zo nodig trainen voor de Dam tot Dam loop van komend weekend. Dus ik varend en zij hardlopend naar Dokkum, ruwweg een kilometertje of twaalf.
Met de GPS kon ik zien dat ze een zeer constante snelheid liep, 8.8 - 8.9 km./p.h.
Tot aan het begin van Dokkum ging het goed maar toen ze aangaf weer aanboord te willen stappen, moest ik weer zo nodig de keiharde trainer uithangen en zei:'Nee, je moet doorgaan tot aan de brug, toon karakter, vooruit met de geit!' Toen ik afmeerde voor de brug was Marjanne nog niet in zicht maar net toen ik haar wilde gaan zoeken kwam ze op een sukkeldrafje aanzetten, met twee grote bloedende schaafwonden op haar knie en een gekneusde duim.
Ja Marvin, ik besef dat niet alleen dat bewuste steentje schuld heeft, ook ik had haar niet moeten aanzetten tot doorgaan. Dus bij deze, mijn gang naar Canossa, Mea culpa etc. etc.
Máár, ze is een harde en traint, geblesseerd of niet, gewoon door.

@Intruder,
Ook hij, van onder het biljart, mag toch zeker wel één keer per jaar op vakantie? Hij heeft zich een maandje lekker ontspannen onder een biljart in Boer'nklaphekk'nradeel maar komt zaterdag a.s. weer terug naar zijn vaste stekkie bij ons. Jullie hebben toch wel al het lekbier opgespaard?

Aha, nou komt de aap uit de mast. (Om maar een uitdrukking te stelen)
Ben toch wel benieuwd naar jouw relatie met die goser onder het biljart (en dus bij jou aan boord)

Niks nie bij mij aanboord nie. Een biljart op een schip!! Gekker moet het toch niet worden. 8O

Ach ja, die zeemannen zijn volgens mij de kwaaiste niet .
Ze hebben altijd wel een plekje over voor de underdogs onder ons.

Zo weet ik ook een verhaal van een baby-krokodilletje, door een zeeman mee aan boord gesmokkeld, en in eerste instantie het lievelingetje van de bemanning, het beestje had echter nogal flinke eetlust, en groeide dan ook als kool, tot dat het monstertje op zekere dag een oogje kreeg op de ouwe, die daarna de trap naar beneden niet meer afdurfde, ja toen was het, na enige strijd, gauw afgelopen met de passagier.

Ik ken de zeeman, die heeft nu een haak als hand

Hoi Zoute, ben jij toevallig familie van Peter Pan?

Mijn achternaam is Vet, dus ja er is wel een relatie, en....ben kok geweest,(nog steeds,maar niet meer beroepsmatig )

Zomer 2009. Naar Denemarken en terug.



Eigenlijk ben ik knettergek.
Nee, dat is niet de conclusie van een erkend psychiater maar meer een gedachte die zachtjes komt opborrelen wanneer ik mijzelf eens onder de loep neem.
Die gekte van mij heeft alles te maken met mijn hang naar het water, ga maar na.

Nog voor ik lopen kon en ondanks dat er een hekje omheen stond om hun eigen kinderen te beschermen, zag ik kans om in de vijver van kennissen te rollen waar een buurman, die het zag gebeuren, me nog maar net op tijd uitviste.
Lang voor ik, op achtjarige leeftijd, mijn zwemdiploma haalde bouwde ik al vlotjes waarmee ik op de Amstel voer en me een stoere zeeman voelde. Het was alleen jammer dat er daar ook echte schepen zoals de sleepboten van de stadsreiniging voeren, die met hun golven mijn gammele bouwsels uit elkaar sloegen en ik, hangend aan een paar planken, naar de kant moest krabbelen. Wanneer ik dan soppend naar huis sjokte, rende mijn oudere broer Japie vooruit en brulde in het trappenhuis:’Máááá, Appie heb weer in de majem gelege!’

Dat ik met mijn veertiende naar het opleidingsschip de “Pollux” zou gaan stond voor mij al vast, ik wilde naar zee en dat kon geen mens me uit de kop praten. Wanneer ik later na een reisje van een halfjaar of langer thuiskwam, gaf ik mijn moeder een zoen en een plunjezak met vuile was, maakte mijn kajuitjachtje gereed en ging het IJsselmeer en de Wadden onveilig maken.

Toen ik, jaren later, aan de wal kwam, ben ik altijd iets met schepen en water blijven doen en nog steeds. Ik werk als sluismeester aan het water, woon in een ark op het water, breng mijn vakantie door in een zeilboot op het water, zwem regelmatig in het water en soms, héél soms, bij wijze van uitzondering, drink ik water.

Je zult het dus met me eens zijn dat er bij mij meer dan één steekje los zit en de kwalificatie “knettergek” hier meer dan op zijn plaats is. Nee, dank je, ik zoek geen professionele hulp, daarvoor ben ik te zeer aan mijn afwijking gehecht, daar laat ik beslist geen zielknijper op los, je weet perslot nooit wat een zo’n idioot er mee doet.


Zo, genoeg geouwehoerd, laten we maar eens aan het reisje “Denemarken en terug” beginnen.


Purmerend – Schoorldam.

Vrijdag 14 aug.
Het is stralend weer, er staat een zuidwestelijk windje, 2-3 bft. en terwijl Marjanne de laatste boodschappen doet, laat ik de mast zakken en sleep nog wat onnodigheden “die misschien nog wel eens van pas kunnen komen”aanboord. Het is maar goed dat “Zeebeest” geen wedstrijden hoeft te varen, want ze ligt al een behoorlijk stuk over haar merk. Dit mede door 110 liter diesel, 130 liter drinkwater, heel veel proviand, stapels kleren, een doos of wat bier, iets van 30 flessen wijn, een extra tube tandpasta en nog zo wat dingetjes die je overal onderweg gewoon in de winkel kan kopen. Maar ja, maak dat Marjanne maar eens wijs.

Het is 11:00 uur, we nemen afscheid van onze dochter en haar vriend en, kroelen de katten even op hun kop. De kleinste, een katertje van acht weken oud dat door mij, dankzij zijn grote oren en uitpuilende ogen, consequent met Gollem wordt aangeduid, is om aan mensen te wennen tijdelijk door het asiel bij mijn dochter geplaatst. Volgens de planning zal hij over een á twee weken op de aanbod lijst staan, dus die zien wij na de vakantie niet meer terug. Ik zeg tegen mijn dochter:’Denk er om, ik wil Gollem echt niet houden, we hebben al drie katten en dat zijn er twéé teveel.’ Ze kijkt me aan met een blik van ‘Man zeur niet’ en zegt verveeld:’Já pá, dat weet ik nu onderhand wel, dat heb je al hónderd keer gezegd.’
Dit gaat me te ver, ik kom nu met grof geschut:’Niet zo brutaal moppie, anders neem ik je nu de autosleutel af.’ Ze lacht even lief naar me en zegt vol vertrouwen:’Dat doe je toch niet.’
Vrouwen, bah!

We steken af en kachelen naar de eerste brug, de buurman van zes arken verderop staat buiten op de rand zijn ramen te lappen. ‘Hoi buur, als je hier klaar bent mag je de mijne ook even doen, ik heb er zelf even geen tijd voor.’ ‘Ja, dat zal ik doen, de rekening krijg je vanzelf in de bus. Gaan jullie een weekendje zeilen?’ ‘Nee, dit wordt onze vakantie.’ ‘Waar gaan jullie heen?’roept hij ons na. ‘Denemarken!’ ‘Veel plezier en kom heelhuids terug.’ ‘Dank je!’ Roep ik over mijn schouder en vaar de al geopende brug in. Na vijf bruggen varen we het Noord-Hollandschkanaal op. Mijn sluis laten we aan BB liggen maar wel roep ik even per VHF mijn charmante Friese collega op. Ze wenst ons goede reis en komt op het bordes staan om ons uit te zwaaien.

We varen onder de vaste brug van de snelweg door en zien de Neckermolen, afgetekend tegen een mooie lucht, in een puur Hollands landschap staan.

Een kilometer of acht verder komen we langs een van de provinciale opslag terreinen en zien de N-H 2 een inspectie vaartuig liggen.

Met dit jachie ben ik ook al op pad geweest. Het heeft een prettig vaargedrag maar toch mankeert er wat aan …, er zitten geen zeilen op!

Dit pontje, bij Spijkerboor, vaart alleen in het zomerseizoen en verbindt twee delen van een toeristische fietsroute met elkaar.

Wanneer we langs het Alkmaardermeer komen en alle zeilbootjes daar zien varen, heb ik bijna spijt dat we de mast nog niet opgezet hebben. De wind is nu ZW 4-5, ideaal om even een uurtje op het meer te raggen maar nee, we gaan gewoon verder op het diesel zeil.

Bij de vuilverbranding van Alkmaar ligt de “Flevotrans” containers met huisvuil uit Flevoland te lossen. Dit schip vaart constant op en neer tussen Alkmaar en de haven van de Flevocentrale. Een groot deel van Alkmaar wordt van stroom voorzien door het verbranden van afval uit andere gebieden.

Om 13:50 uur passeren we in Alkmaar de bekende werf van Nicolaas Witsen. Hier werden een paar eeuwen terug al fraaie zeegaande schepen gebouwd. Nu zijn ze puur op jachten gericht.

Om ca. 15:15 uur, meren we af bij een werfje in Schoorldam. Waarom we niet verder gaan naar Den Helder? Dat zit zo, Tineke het zusje van Marjanne is jarig en we kunnen het niet maken om die verjaardag over te slaan. Daarom was de afspraak, dat we wel vrijdag zouden vertrekken maar vlak bij huis, ergens bij het Alkmaardermeer, zouden aanleggen om door mijn dochter opgehaald worden voor het grote tuinfeest met BBQ en het nodige drinkwerk. Dat ik in mijn ijver per ongeluk een kilometer of vijftig verder ben gegaan dan afgesproken? Kom zeg, nu moet je niet gaan zeuren over kleinigheden.

Ik bel mijn dochter:’Hoi schat kan je ons over twee uurtje komen ophalen?’ ‘Nee pa, Mike en ik moeten eerst nog ergens anders heen maar ik heb met Henk (de man van Tineke) afgesproken dat hij jullie zelf even ophaalt. Bel hém maar.’ ‘Oké, ik zie je vanavond.’
Ik bel het huisnummer van Henk ‘Met Tineke.’ Hoi Tinus met Albert, mag ik Henk even?’ Een seconde of wat blijft het doodstil dan hoor ik een verontwaardigt gesnuif gevolgd door ‘Nou já zeg.’ En de roep ‘Henk, het is voor jou.’ ‘Met Henk!’ ‘Hoi zwager, kan je ons straks even oppikken bij Schoorldam?’ ‘De scharreldam? Is dat bij het Alkmaardermeer?’ Heel voorzichtig leg ik uit dat het toch wel een ietsepietsie verder is dan dat en dat ik in mijn enthousiasme al bijna tot Den Helder ben gegaan. Henk, die ook van varen houdt, kan er hartelijk om lachen. ‘Oké, heb je een adres voor mijn Tom Tom?’

Om het wachten te bekorten, neem ik wat foto’s van “Zeebeest”.

Zo tussendoor zeg ik tegen Marjanne:’ Die zus van jou is ook een rare, ze reageerde zo vreemd toen ik naar Henk vroeg.’
‘Wat heb je dan gezegd?’ ‘Nou gewoon net als altijd, hoi Tinus mag ik Henk even?’ Marjanne kijkt me boos aan. ‘Heb je haar dan niet gefeliciteerd? Ze is nota bene jarig en jij feliciteert haar niet eens!’ ‘O, is dat het? Nothing in de fucking road, dat maak ik straks binnen vijf seconden weer helemaal goed, let maar op.

Ook het werfje moet op de kiek

Henk pikt ons op en brengt ons weer naar Purmerend. We gaan naar binnen en zien Tineke in de tuin bij de tafel met lekkere hapjes. Ze kijkt me pinnig aan en opent haar mond om mij mijn vet te geven. Nog voor ze ook maar een woord uit kan brengen, vlieg ik op haar af, til haar op, zwaai haar drie keer in het rond, zoen haar links, zoen haar rechts en nog een keer op de mond. ‘Tinus schat, van harte meid en dat ik nog heel veel verjaardagen met je mee mag vieren.’ Ik zie dat ze al bijna helemaal “om”is, dus zeg ik:’Kijk zó feliciteren doe ik niet íedere mooie vrouw, dat bewaar ik voor speciaal voor jou, de anderen handel ik per telefoon af.
Tineke kent me goed genoeg om te weten dat ik haar probeer in te pakken maar staat toch te stralen ze geeft me een zoen op de “platte bek” en zegt:’Biertje?’



Albert

he Albert niet verder dan Alkmaar?

En daarom hebben we je ook zo gemist. Nee Marjanne maak je maar niet druk. Want een mooiere twee eenheid bestaat niet.
Mooi stukkie ook dat deel waarbij je voor je 18e met een paar plankjes in het water lag. 8)

Heeeerlijk Albert. dank je.
Ik heb alvast wat schijfruimte gereserveerd.
Zie vol verwachting uit naar de rest van de story.

Over water:, Uit water zijn wij onstaan, en water zal ons weer nemen!! Amen.

Leuk, plaatjes uit de buurt.

Die Flevotrans vaart trouwens niet meer vanaf de Flevocentrale, maar haalt het ergens anders vandaan (Rotterdam?).

Albert,

dank dat je weer terug bent en ons laat delen in je avonturen.

Kan ik mijn niet-zeilende vrouw weer je verhalen voorlezen...

(Niet dat ik haar daardoor veel het water op krijg, maar je brengt haar wel aan het lachten.)

Groet, Ambro

mooie verhaal en een zeer mooie redding!
ik kijk uit naar de volgende verhalen!

Schoorldam – Cuxhaven.

Zo, dat feest hebben we weer gehad. Hoe ging dat ook alweer? O, ja.

Na het eerste pilsje, dat zo snel verdampt dat er een tweede achteraan moet om nog een beetje vocht binnen te krijgen, ben ik overgestapt op rode wijn. Een van mijn nichtjes - Die beslist geen alcohol gebruikt! – Zegt me dat ik altijd haar liefste oom was. Zelfs wanneer ik haar zoontje, dat olijven in mijn nek mikt, boven de BBQ houd, staat ze me goedkeurend toe te knikken. ‘Doe maar dan zoek ik een lekker sausje uit.’ Alleen de oma van het wurm is het er niet mee eens. ‘Niet doen, daar kan dat arme kind een levenslang trauma aan overhouden!’ ‘Trauma? Welnee mens, hoogstens een paar geroosterde billetjes.’ De enige die er bijna een trauma aan over houdt ben ik zelf, want het wurm is niet meer bij me weg te slaan. ‘Oom Albert weet jij dat ik op zwemles zit?‘Oom Albert, kan je me héél hoog boven je hoofd tillen?’ ‘Oom Albert mag ik straks mee met de boot?’ Later zit hij bij me opschoot een tukkie te doen en kan ik amper bij mijn wijnglas komen zonder het joch er af te laten vallen. Tegen elven, bij het afscheid nemen, komt hij op me toe gerent, slaat twee armen om mijn nek en geeft me een knuffel. Oma staat heel vertederd toe te kijken. ‘Wat een schat is het toch, hé?’ Ja, oma, heel schattig, vooral omdat hij van de gelegenheid gebruik maakt om wat rode bessen in mijn kraag te laten glijden om die onder mijn shirt plat te drukken. Zijn vader staat te lachen, dus die wist er van. Wacht maar die krijg ik nog wel, hij houdt toch van whiskey? Nou, de volgende keer dat hij bij ons komt heb ik een Glenn Pickwick Dreft voor hem staan
Mijn dochter, die ons aanboord zal brengen, staat heel liefjes haar vriend over te halen om ook mee te gaan. ‘Kan me niet schelen dat je geen zin hebt. Ik ga niet dat hele eind in het donker alleen terug, je gaat maar mooi even mee!’ Dit staaltje te ver doorgeschoten vrouwenemancipatie wordt zondermeer geaccepteerd door mijn a.s. schoonzoon. Ik zou wel willen uitschreeuwen:’Jongen, pik dit niet en laat zien dat je een kerel bent!’ Maar ja, zij is mijn dochter en hij maar een “vreemde”, bovendien krijg ik dan twéé vrouwen in mijn nek en dat is zelfs míj te gortig.

Ik ben blij dat we weer op “Zeebeest” zitten. Niet dat het niet gezellig was of zo maar zoals een oud Chinees spreekwoord luidt. “Oost west, boot best.” En Confucius wist het twee en een half duizend jaar geleden ook al”Wie lekkel aan boold boot zit, klijgt geen blalen van het lopen.”

Zat. 15-08-,09.
We zijn al vroeg op. Na het ontbijt, buiten in de kuip in het zonnetje, zetten we de mast.
Om een uur of negen zijn we weer een zeilklaar en vertrekken. Op de motor varen we door de Schoorldammerbrug en zetten de Genua bij. Het Z.W. windje van 4-5 bft. trekt er behoorlijk aan, dus de motor kan stationair meedraaien en wordt alleen in de luwe stukken benut.
De resterende bruggen worden, door mijn collega’s van post De Kooi, vlot gedraaid. Zelfs de NS laat zich van de goede kant zien en laat ons, zowat zonder oponthoud, doorvaren.
Bij half twaalf varen we de Koopvaardersschutsluis in Den Helder binnen. Over de marifoon worden we begroet door de, onzichtbare, collega boven in de toren.:’Goedemorgen Albert, waar gaat de reis naartoe?’ Ook goeiemorgen, ijs en weder dienende gaan we naar de Oostzee.’ Terwijl we geschut worden kletsen we nog wat en probeer ik uit te vogelen welke collega daar boven zit. Bij het uitvaren weet ik het nog steeds niet maar om er nú nog naar te vragen ….. ? Nee, ik hoor het wel, bij het volgende werkoverleg of bij de zoveelste hóógnodige cursus waar, behalve het bedrijf dat de cursus geeft, niemand baat bij heeft.

We naderen de Admiraal Moermanbrug. Aan de kaai liggen wat vissermannetjes en in de verte zien we wat offshore vaartuigen liggen.

In de buitenhaven liggen de nodige “Benniebangboten” . Ik vraag me hardop af waarom ze niet bezig zijn met de taak waarvoor de Marine destijds is opgericht, zoals het wereldwijd beschermen van onze koopvaardijvloot tegen piraten. Nee, hoewel ik als koopvaardijman een gezonde aversie tegen de Marine heb, neem ik het hen niet kwalijk. Het is onze regering, die wel stoere taal gebruikt maar, wat daadkracht betreft, het behoorlijk laat afweten.

Nog voor we de haven uit zijn hebben we al zeil gezet. We hebben een bezeilde koers naar het Molengat, waar we meer stuurboord uit kunnen en de wind, ZW 5-6 bft schuin achter krijgen. Het zeetje begint al flink te lopen en hoog op te bouwen, dat belooft wat!

Voorbij de laatste boei ligt een kotter met hengelaars te drijven, hij stampt en slingert behoorlijk. We passeren de kont van de kotter op nog geen tien meter afstand. De meeste loze vissertjes aan dek vertonen weinig interesse in het hengelen en zien een tikkie bleek. Behalve een man achterop die met een fles bier naar ons proost. ‘Genieten jullie er nog beetje van?’ Brul ik. Hij grijnst, knikt en heft zijn fles nog eens als groet. De anderen zeggen niets en kijken ons gelaten na. Wanneer ik even later nog eens omkijk zie ik schroefwater onder de kont van de kotter uitkomen. Langzaam komt hij rond en zet koers op Den Helder. Ik zeg:‘Zo te zien hebben ze meer vissen gevoerd dan gevangen. Zullen die straks even blij zijn dat ze weer vaste grond onder hun voeten hebben? En het ergste is dat ze voor die ellende nog dik moesten dokken ook.’ Marjanne antwoord niet en wanneer ik haar wat beter aankijk zie ik ook bij haar de eerste verschijnselen van zeeziekte. Verdomme, ik hoop dat het niet doorzet want zo met het windje achter vliegen we met een lekker gangetje naar de Elbe. De wind neemt nog wat toe bft. 6 -7 en de schuin achterin komende golven bouwen steeds verder op. Wilhelm, onze helmstokstuurautomaat, kan het af en toe niet helemaal bolwerken maar net voor ‘Zeebeest” helemáál uitbreekt, brengt hij ons weer netjes op koers.

We hebben een meeligger, beter gezegd een oploper, het is de “Port 2”. Ze is een behoorlijk stuk groter dan “Zeebeest” en loopt dan ook, zelfs op enkel grootzeil, harder dan wij op vol tuig.

Wat mij betreft is dit goddelijk zeilen, alleen, zo aan Marjanne te zien, wordt het geen non-stop Den Helder - Cuxhaven. Ik zeg nog niets tegen Marjanne maar ik heb het besluit al genomen, we gaan naar Vlieland. Jammer, maar niets aan te doen, het moet plezier voor twee blijven en als ik haar zo onder de zeerailing door de vissen zie voeren, is ook voor mij de lol eraf.
16:20 Uur. Eierlandse Gronden dwars. Hoge holle zee.
17:55 Uur. Zuider Stortemelk dwars. Maken beste schuivers.
19:40 Uur. Vast op Vlieland. Hadden laatste stuk een behoorlijke poep stroom tegen.
Marjanne voelt zich in een klap weer beter en heeft honger. Nou, dat treft, ik lust ook wel een stevige hap warm eten. Nog voor ik de motor afzet, zit ze al piepers te jassen. Is ze niet geweldig?




Albert

Jullie zijn een geweldig team

Mooi stukkie Albert en ja.
Ondanks dat je een echte zeebonk bent heb je toch een hartje van goud

Ja Geert, daarbij heb ik ook nog vleugeltjes op mijn rug, een harpje in mijn lieftallige klauwtjes en zit in mijn blote gat op een nat wolkje te musiceren. :roll:

En met een beetje makeup.....

Verdraaid, daar heeft me die Drentse laaielichter in mijn privé fotoalbum zitten rauzen! 8O

Albert, ik ben verliefd op je :!: :!: :!: :!: :!: :!: :!: :!: :?:

En zo krijgt een reis naar Denemarken toch nog een verassende wending! Ben wel benieuwd naar je optreden op de wintermeeting!?

Ach mijn Engel Albertitiusi , wat heeft gij nu weer aan! , gij moet de aardlingen toch niet zo schrik aanjagen terwijl zij door uw geschud worden, daar in het purmerendse :roll: :twisted: :idea: