Dank je wel Joop, mooi verhaal. Naast een kijkje op jouw vakantie, ook een kijkje in je ziel. Niet iedereen wil en durft dat te delen, maar voor mij maakt het jouw verhaal alleen maar interessanter en persoonlijker.
Veel respect dat je dit alleen doet. Niet zozeer zeiltechnisch (dat is niet moeiljk), maar mentaal. Ik vaar altijd met mijn vrouw, en dan kun je zowel je sores delen, af en toe eens even lekker klagen, samen knopen doorhakken (gaan we nou wel of niet naar buiten met met 5/6 bft?, enz), en samen genieten van de mooie momenten. In je eentje lijkt me dat zoveel moeilijker.
Hopelijk heb je nog wel een beetje kunnen genieten van oost Engeland. Ik kom er graag (mijn vrouw vindt het te saai), maar je hebt wel gelijk dat Engeland er niet meer zo florissant bij ligt.
Jouw relaas bewijst maar weer eens dat reizen behalve een fysieke bezigheid ook altijd een mentale reis is. Hoe voel je je? Met wat voor mindset ga je weg? Kun je relaxen? Of zoek je toch een beetje spanning en avontuur? Hoe reageer je op de omstandigheden? Wellicht had jij geen perfecte mentale start van je reis. Desondanks heb je het toch maar mooi volbracht! En dat we "allemaal maar een beetje aanklooien" is een waarheid als een koe. We doen het leven vaak mooier voor dan het is. Uiteindelijk wil iedereen het paradijs, maar het blijft behelpen.
Gisteren was The Beach weer eens op TV. Geen topfilm, maar wel een relevante quote die bij jouw reisverhaal past:
"Paradise is not a place you can look for... it's how you feel for a moment in your life when you're a part of something"
