Ik snap het ook niet. Zo zie je maar weer hoe smaken verschillen. Leuk toch?
Maya en Aladino hebben zo ongeveer hun eigen standaard in het repertoire zeilfilmpjes neergezet. De vertelstijl is authentiek, persoonlijk, literair en soms zelfs filosofisch. De kwaliteit van het filmmateriaal is hoog en kenmerkt zich door een rustige en warme sfeer. Er wordt veel traditioneel vakmanschap getoond.
Hun documentaire over hun eerste boot, een Vindö vond ik zeer informatief en leerzaam. Het enige dat me niet aanstond was die melancholische muziek van Maya op een viool. Erg droef en deprimerend. Dan spoel ik graag even snel door.
Tuurlijk, het is heel wat anders dan de reportages van Erik Aanderaa, die met een zekere bonkigheid op de noordelijke wateren zeilt. Dat moet stoer en mannelijk overkomen. Ik begin me er zelfs aan te storen hoe hij zijn vriendin als angstig poppetje neerzet. Maar ongetwijfeld is dat het script.
Maar dat is mijn mening.
