Onderwerp: Buitenhuizerbrug blijft heel 2026 gestremd

Een raar akkevietje op de boot in de haven. Gisteren was het (voor kenners eenvoudig te openen) slot op de kajuitdeur voor de vierde keer deze maand opengebroken. De eerste drie keer was er wel gerommeld maar er leek niets weggenomen. Wel was de stekker uit de luchtontvochtiger gehaald. Zou het een van de havenmeesters zijn geweest? Dat dacht ik eerlijk gezegd, misschien vanwege het elektriciteitsverbruik? Maar ik kreeg ze niet te pakken, het kantoor is gesloten tot 7 januari. Had voor de zekerheid nog een extra ijzerdraad om de sluiting gedaan maar dat lag doorgeknipt op de vloer van de kuip. Een naar gevoel. 

Opnieuw weer wat rommel op de vloer, en plots zag ik dat het dure apparaat is meegenomen door de onverlaat. Wel verdorie…

Terwijl we zaten te piekeren zag mijn vrouw op de salontafel een bonnetje liggen van het restaurant in de haven. Voor € 100,70, één portie spareribs en veel wijn en bier, op de 22e. December. Dat is vreemd, ik eet nooit spareribs en zoveel drank kan ik niet verorberen. De 22e waren we thuis. Wie laat nou zo’n bonnetje zomaar slingeren? 



Bij het verslepen van de buitenboord motoren naar de auto (voor onderhoud) liepen we bij toeval alsnog de havenmeester tegen het lijf, niet in uniform, hij kwam nog even inspecteren in eigen tijd, een betrokken man. Nadat ik vertelde over de ‘spareribs’ wilde hij het bonnetje graag zien. ‘Tafel 3, hmmm… ik heb misschien wel een vermoeden’ zei hij. ‘Ik ga eens praten met de restaurant eigenaar’.

En na enig aandringen: ‘Er is een Hongaar, hij heeft bij de makelaar hier een boot gekocht.’ Meer kon hij niet vertellen, en het restaurant was dicht. Voorlopig is het vreemd een raadsel… wordt vervolgd.



De havenmeesters pakten het adequaat op. Rond de datum van de restaurantbon hebben ze camerabeelden bestudeerd. En jawel, aan het begin van de avond brandde er plots een licht in de kajuit, en een kwartier later liep een verdachte man met kapuchon en een zware tas over de de steiger. De beelden zijn jammer genoeg vaag, toch hebben ze een verdachte in beeld, en er bleken meerdere zaken gemeld. Daarom heb ik op advies van de havenmeesters aangifte gedaan.

Na een belletje met de nationale politie moest dat digitaal, zo gaat dat tegenwoordig. Na vijf werkdagen komt er een akkoord op zo’n centrale aangifte en gaat de case naar het rechercheteam in de betreffende stad.



Maar ondertussen ging het team vanmiddag al aan de slag hoorde ik van het havenkantoor. Heb het idee dat het nu wel is gedaan met de verontrustende onbevoegde betredingen van mijn boot. Sinds ons laatste bezoek is er niets meer gebeurd. Gelukkig maar, het voelde toch wat unheimisch en vreemd machteloos. Hopelijk vinden ze de onverlaat en krijg ik nog iets terug.



Ik kreeg een mailtje van de politie. Mijn digitale aangifte was afgewezen. Toen ik belde, begreep ik om formele redenen. Ik had vermeld dat er camerabeelden waren van een verdachte, dan was ik ooggetuige of zoiets. Wat overduidelijk niet het geval was, maar al kon ik het nog tien keer uitleggen, het moest alsnog op het bureau. Wat ik al had verzocht bij het eerste belletje met de politie, maar toen kreeg ik te horen: doe maar digitaal. Maar goed, een week later kon ik bij het politiebureau terecht. 

Het betrof hooguit tien zinnen maar de procedure nam meer dan twee uur in beslag. Een bijna hilarisch toneelstuk. Alle eerder digitaal ingevoerde gegevens waren niet te koppelen aan het aangiftesysteem. Dat systeem is een complex ding trouwens. Niets klopt en niets kan. We hebben ongeveer een uur besteed aan het invoeren van mijn naam, de locatie van het misdrijf en het ontvreemde apparaat. Het verwerken van die gegevens in het formulier is een helse klus.

‘Het is een kajuitcatamaran’, zei ik, ‘sorry die categorie kan ik niet invoeren’ antwoordde de agent. ‘Op een jachthaven’, vervolgde ik, ‘dat herkent het systeem niet, zal ik het onder camping/overig registreren?’ De luchtontvochtiger? ‘Bestaat ook niet’. ‘Noem het anders maar airco…’. ‘Ja, dat lukt wel’. 

Het lijkt wel of het hele systeem ontworpen is om aangifte zoveel mogelijk te bemoeilijken.



Arme agent, hij moest het hele verhaal wel drie keer opnieuw intikken. Die paar zinnen kosten hem zowat de hele middag. En belangrijke details laten we maar achterwege want die zouden de zaak alleen maar complexer maken. 

Het is wel duidelijk waarom de politie chronisch achterloopt in het behandelen van aangiftes. En bij het Openbaar Ministerie is het nog veel erger. Of ze daar daadwerkelijk aan de slag gaan met de zaak? Nee, zei de agent met een ongemakkelijke uitdrukking op het gezicht, ‘ze hebben het daar heel druk, er is veel te weinig personeel, weinig kans dat ze iets met de zaak doen’. Überhaupt weinig kans dat ze überhaupt iets met een zaak wat zullen doen begreep ik. De jongeman was zichtbaar gefrustreerd. Mijn aangifte gaat nu weer naar de centrale registratie waar opnieuw besloten of hij wel of niet als aangifte wordt behandeld en of die alsnog door de recherche in mijn woonplaats wordt meegenomen in de zaak.

Ik koester geen enkele illusie.

Slechts 15% van de zaken in Nederland leiden tot nader onderzoek, de meeste aangiftes worden overgezet naar een melding en als zodanig geregistreerd. Dat is de reden dat in de grafieken van het Centraal Bureau voor Statistiek de misdaadcijfers in Nederland voortdurend dalen. 3% Van de zaken in Nederland leidt tot een veroordeling en dat zijn dan nog verhullend gunstige cijfers. Arme jachthaven, de onverlaat wordt voorlopig niet aangepakt.