Onderwerp: Prry verhaalt

Ik had afgelopen weekend met het vervangen van defecte gloeispiraal in de boiler eindelijk een moment dat ik dacht: eindelijk eens een project dat met minder werk dan gedacht succesvol kon worden afgerond. Daar had ik eigenlijk niet meer op gerekend. Maar snel losgegooid voor een klein rondje oosterschelde met de nieuwe boot .. Om het te vieren.

Wat ik geleerd heb is om te vertragen wanneer het tegen zit. Kijken, nadenken, hypotheses testen en daarna pas de (te) grote tangen in zetten (die soms ook nodig zijn). en zorgen dat je genoeg eet en (water) drinkt... om het denken op gang te houden. Bier bij het klussen werkt (net als bij veel andere zaken averechts.

Ik heb ooit eens een halve motorfiets uit elkaar gehaald om vervolgens te ontdekken dat de noodstop uit stond. (was nog een motor met kickstarter dus het gebrek aan startmotor was geen indicatie)

Eigenwijs schreef :
Zijn genoeg motorrijders die destijds zich het schompus hebben staan trappen...meer bang voor de terugslag van de kickststarter dan dat ze oplette of idd de noodstop aan/ uit stond...
Heb alleen een Jawa gehad met alleen een kickstarter.. die liep met een slagroomklopper in het contact, geen noodstop..( maar als je niet op lette, sprong die gelijk in zn 1 als de kickstarter annex schakelpedaal doorschoot..

@Joop66: i.d.d. ervaring is dat ontbreekt. Geen gevoel wat de orde van invloed van iets is, geen idee van faal kans, geen kennis van typische symptomen.

@Andre: je (her)kent hem!

@Hans: Effect van vertragen is herkenbaar. Lukte goed omdat tijd beschikbaar was, voortgang en plezier bleven. Prachtig weer om nu te zeilen! Wij zijn afgelopen donderdag te water gegaan en hebben haar overgevaren naar de thuishaven.

@Eigenwijs: vast achteraf een mooi verhaal en herinnering. Tijdens de zoektocht en bij de conclusie voelde het wellicht anders

Tuurlijk, één van mijn favoriete boeken.

perry2 schreef :
Dat is de indicator: Als het plezier verdwijnt, of als je tijdsdruk voelt moet je stoppen. Daarna ga je brokken maken.

Joop66 schreef : Deze quote kan met kopie en paste in heel veel klusdraadjes aan onze goedbedoelde adviezen worden toegevoegd. Ik beken schuld ook ik verpruts wel eens (verf)werk om dat het af moet terwijl concentratie en energieniveau iets anders zeggen. Het verhaal van Perry is heel herkenbaar en ook van toepassing als het gaat om software problemen of hardwarstoringen. Fijne daarbij is die dat die storingen soms ook door update worden veroorzaakt waarbij basisinstellingen worden aangepast die je al jaren terug goed hebt gezet en nooit meer gewijzigd. Daar ga je in eerste instantie ook de fout dus niet zoeken.

Boot yoga - de kunst van het nooit rechtop staan

Een belangrijk deel van de voorbereiding van dit jaar was de eerder besproken BBM. Daarna volgde de poetsdag.

Plan
De boot gaat zondag uit de schuur van de stalling zodat deze van binnen gepoetst kan worden. Ik wil wat meters maken, dus dat betekent op tijd opstaan.
Naast poetsen, is er de kans om het ankerlicht te vervangen door een ZF goedgekeurde driekleur. Kapotte kastsluitingen vervangen. Banden spanning en spanbanden trailer controleren.

Sorry, schat
Als ik arriveer staat ze op mij te wachten. Onwennig. Naar een paar maanden in een kille schuur omringt door caravans en campers op het land, ver weg van het zilte nat, zonder bemanning. Ze voelt zich wat ongemakkelijk, en ik ook. Heb haar helemaal geen aandacht gegeven, heb haar niet bezocht. Het spijt me, fluister ik zacht. Ik heb je gemist. Ik weet niet of ze het gehoord heeft maar ze reageert niet.
Zij kan er niets aan doen. Ik probeer nog uit te leggen hoe druk ik het heb gehad met haar motor, maar ja, die heb ik dus ook van haar gescheiden gehouden. Dus het makt het er niet gelijk beter op.

Warming up
Ik loop een rondje, haal het trapje uit de auto en plaats het naast haar. Trapje op, zeereling open. Hmmm, op de grond liggen wat herinneringen van bhoe beesten. Daar ben ik zojuist doorheen gelopen… Weer terug naar beneden. Ander paar schoenen halen, poetsmiddelen, emmer water, etc. En … weer naar boven. De dingetjes voorzichtig aanboord gezet. Nu ik nog.

Onwennig
Balancerend op het plateau van het trapje, de schoenen uit en overstappen op Rapito. Wat is ze vuil; stof, een ornitologische bijdrage op het teak. “Okay schat, je verdient een wellness behandeling”. Andere schoenen aan, over de overloop, onder de platliggende mast en verstaging en lijnen door naar de kajuit ingang. O ja, voorbewegen op een boot is heel iets anders dan op land. Luik open. Leeg, heel leeg. Ook dat voelt onwennig. Ik kijk even op: auw, o ja, de mast. Dat voelt bekend.

Sporen
Het is zonnig. Bijna alle oppervlakken zijn klam. Hoe zou dat nu komen? Ze staat gedurende de winter binnen en het lucht daar goed door. Waarschijnlijk hebben zich zoutkristallen binnen gevestigd, dat gecombineerd met dat de boot de vorige dag een hele dag in de regen heeft gestaan en de temperatuur wisseling zou het kunnen verklaren.

De stilte van de spons
Leeg. Dus het is eenvoudig alles te poetsen? Vloerplanken eruit. Ik moet grinniken: Kijk, de bilge is juist helemaal droog. Een stofnest zoals Rémy’s gedachte is. Vegen, poetsen, zuigen, vegen, poetsen, etc.
De stilte verdrijf ik met een zacht muziekje.

Meditatie
Weg van de minste weerstand gezocht… nergens te vinden. Zoals altijd. De hondenkooi helemaal achterin is een poetsmeditatie tussen cobra en kramp. De bakken onder de punt: de neerwaartse hond. De heads annex opslaghok is duidelijk vuiler; daar gaat het volgens schoonmaken waar je niet bij kunt.

Na een paar uur is het gepiep(t).

Pauze
Buiten op de kuipbank even in het zonnetje. Rechtop zitten. Hehhhh. Heerlijk eenvoudig: boterhammetje en flesje water.

In een knoop
… raak ik in de bakskisten. Gelukkig ken ik mijn schiemannen. En een knoop is een knoop als die ook weer uit elkaar kan. Gelukkig…
Daarna is het poetsen eenvoudiger maar niet perse lekkerder. Goed als het klaar is.

Top-mechanica
Ja, zoals het met de bbm ging, gaat het ook met de twee klusjes.
Na lange speurtocht gevonden in Italië en Spanje, elk 1; gruwelijk duur, en net 1 mm anders. Montage gaten kloppen niet, maar goed, het blijft mooi.
Toplicht vervangen is ook een eitje. Ze staat zo geparkeerd dat het vanaf een heuveltje bereikbaar is. Onbedoeld, maar toch bedankt Frank! Beide lichten van hetzelfde merk, hetzelfde gaten patroon, dus je hebt natuurlijk langere boutjes nodig. Enz. enz. tot dat ze zon wil gaan rusten. Ik zal jullie er verder niet mee vermoeien.


Evenwicht bewaard, spieren gekrompen en ziel gestreeld: Heeeel ‘gezond’ en tevreden ging ik weer naar huis.


En hoe zit het bij jullie? Wordt er de hele winter geoefend in boot-yoga, of laat je het vooral op de boot zelf aankomen?

Perry

Ik heb wéér geen idee waar je het over hebt Perry.

De boutjes op de hoek waar mijn hekstoel mee vast zat zaten helemaal niet op een onmogelijke plek in een soort mini-compartimentje waar je uitsluitend bij kon door een extra gewricht in je arm te laten groeien. Uiteindelijk, ook hier weer zonder krachttermen te gebruiken, kon ik er, door me met één been schrap te zetten in de bakskist en m'n andere been af te doen, net bij. Rechterhand een steeksleutel, linkerhand om de rand van de bakskist om in positie te kunnen blijven. Natuurlijk laat je dan tot drie keer toe (Ezel!) de steeksleutel vallen. Dus uitvouwen, been aandoen, achterste bakskistje ondersteboven in, en nog een keer.

Exemplarisch voor werken aan je boot. Zo'n hekstoel zit met iets van 6 bouten vast. De eerste 5 gaan zonder noemenswaardig probleem los, de laatste heeft zich altijd voorgenomen nooit van de boot gescheiden te gaan worden.

Dagen erna natuurlijk spierpijn als een malle.

Leuk man, een boot!

Haha, herkenbaar. Ik deed een poosje zelf aan yoga, met als doel de hoge kickbokstrappen wat soepeler te laten gaan. Ik begrijp dat ik dat nu uitspaar als ik aan de boot klus. Dat maakt het ineens economisch meer verantwoord. Ik zal er aan denken als ik weer eens met mijn kop naar beneden in de ankerbak lig.

Jarenlang had ik een tjalkje in onderhoud. Vooral met het overvolle machinekamertje had een moeizame relatie.

In die kleine ruimte onder de verlaagde kuipvloer bevonden zich de Ford diesel (klem tegen de kuipvloer) met keerkoppeling en homokineet en een extra grote dynamo, het expansievat van de kielkoeling, een dieselgeneratorset, een 200-literboiler met elektrisch element èn koelwaterspiraal, een hydropack voor het stuurwerk, een handlenspomp en een elektrische lenspomp die samen een berg afsluiters, pijpen en een manifold deelden, een dekwaspomp met wierpot, een handbediende en een elektrische vuilwaterpomp met grote driewegkranen en dikke pijpen, een grote Speckhydrofoor met 100-liter drukvat, een brandstoftank van 600 liter, twee 110 Ah startaccu’s, twee 230 Ah huishoudaccu’s, twee 230 Ah techniekaccu’s en een 12-volt-accuutje voor de generator.
En verder een grote hoeveelheid kabels, schakelaars, filters en pijpen.
En dat alles in een ruimte die nog geen 60 cm bruikbare hoogte had.

Menigmaal heb ik de hogere macht aangeroepen als ik er in een onmogelijke houding een onmogelijke klus aan het doen was. Maar Hij stak geen poot uit, voor zover ik weet. Misschien hoorde hij mij niet, want geen bereik onder het stalen dek.

Op een dag lekte het aftapkraantje van de warmwaterleiding. Het moest dus even vervangen worden. Niet zo moeilijk, toch?
Ik liet me door het luik naar beneden zakken, legde de benodigde gereedschappen samen met het nieuwe kraantje op de platen naast de motor. Vervolgens knikte ik mijn hoofd naar binnen, knielde deemoedig, schoof één voor één mijn benen naar achteren zodat ik met mijn buik op de anderhalfduims koelwaterleidingen kwam te liggen die daar boven de platen liepen.
Daarna strekte ik mijn armen vooruit, waarbij ik direct de materialen naar voren schoof. Zo hobbelde ik als een zeeleeuw op het droge naar voren door een heel nauwe ruimte.
Ik moest mijn armen gestrekt vooruit houden, want als ik ze gewoon langszij mijn lijf zou houden, zou er te weinig ruimte zijn om ze alsnog naar voren te kunnen bewegen.
Ik hobbelde verder over de twee grote huishoud-loodaccu’s heen, langs de hydro-pack onder de brandstofleidingen door. Zo bereikte ik het defecte aftapkraantje.
Na een half uurtje zat de nieuwe kraan op z’n plek. Ik had kramp in m’n armen, een bloedende hand, pijnlijke knieën, een ontvelde scheen, een bult op m’n voorhoofd en een beurse buik (waarmee ik op de accu’s lag).
Langzaam, nog steeds in gestrekte hoera-houding, hobbelde ik weer achteruit, tevreden over de geleverde prestatie.
Totdat mijn overall zich vasthaakte aan een pijpbeugel, jeweetwel, van die anderhalfduims koelwaterleiding waarover ik me bewoog.
Ik kon niet verder achteruit. Maar ik kon mijn gestrekte armen ook niet naar achteren bewegen om mijn overall los te maken van de pijpbeugel, te weinig ruimte voor de ellebogen.
Stukje vooruit. Stukje achteruit. Stukje vooruit, beetje draaien, weer achteruit. Grrrr. Stukje de andere kant op draaien. Oeh: kramp! Toch proberen een arm naar beneden te krijgen, kansloos. Kramp in m’n nek. Mijn hoofd op de accu’s. Nog tien of vijftien of twintig keer voor- en achteruit en draaien en kronkelen.
En dan, een hele tijd later, opeens los!
Verder achteruit, één voor één mijn armen weer langs het lijf, eindelijk weer bloed in die armen, dan de benen weer tot hurkhouding dwingen, het hoofd geknikt door de luikopening naar de vrijheid persen. Pfff, ademhalen.

O shit, het gereedschap ligt nog op de accu’s…..

Berghout-2 schreef :
En? Nog een keer er in of een nieuwe entree gemaakt met de doorslijpschijf?

haha, als een soort mad man, met een compleet lege machine vloer rokend achter je latend...

@Berghout Jouw verhaal doet me denken aan Charlie Chaplin's film Modern Times.

Ach ja, bootklussen. 80-20 regel: absoluut herkenbaar. Werken in onmogelijke houdingen op een wijze waar iedere ARBO-adviseur een acute hartverzakking van zou krijgen. En 'gemakkelijke klusjes' die in de echte wereld helemaal niet zo makkelijk blijken. Ook allemaal erg herkenbaar.

Zoals laatst nog, klusje in de masttop. Ik was al voor derde maal omhoog geklommen dus nu moest ik toch wel alles bij me hebben om de klus te klaren. Voor het aansluiten van een datakabel had ik een laatste onderdeeltje meegenomen. En laat dat nou net uit mijn hand glippen en met een provocerende 'tok' op het dek en in het water vallen. Geen reserve bij me uiteraard en wat het nog schrijnender maakte: ik zag het vanuit de masttop nog drijven, waarschijnlijk een luchtbel die er in zat. Volkomen kansloos natuurlijk om te proberen om snel (bij mastklimmen nooit een goed idee uiteraard) naar beneden te klimmen, het schepnet te zoeken en op te vissen. En ja, eenmaal beneden was het natuurlijk naar de havenbodem verdwenen. Einde die dag van dit "simpele" klusje. Een week later overigens nog drie kwartier in de masttop gezeten omdat mijn eerdere simpele oplossing niet paste. Hobby hè...

Wat een heerlijke reacties weer. Fijn die herkenning te lezen en dat we er samen mee kunnen lachen.

@DeBommel: een paar dagen later lag ik gestrekt deels op de kuipbak, deels, over de rand van de bakskist, arm vooruit, hoekje om, op de tast een rond draaiende slotbout losdraaien. Met hulp gelukkig. Daarover open ik misschien een deze dagen nog een draadje.

@Andre: mijn grootouders zouden sportscholen e.d. maar heel vreemd vinden: of je werkt, of je rust uit van werk.

@Wim: Kampioen! Wat een pracht verhaal. Dank je voor het delen.
Bij mij zitten o.a. de afsluiters en de vuilwatertank onder de kuipvloer. Boven de tank een decimeter ruimte, daarnaast iets meer. Helemaal daarachter de versnijdingspomp. Bij de koop was die al aangemerkt met een vraagteken (dan weet je het al: defect). Wat daar niet bij stond is dat de tank nokkie nokkie vol zat. Lag ik daar deels over en naast het ding. In mijn optimisme draai ik het mangat boven op de tank open. Werd ik in de zeik genomen… Heerlijk. Opgeruimd en kon, of kijken, of met 1 hand zonder te kijken erbij. Het is gelukt: losschroeven van slangen, montage en draaden doorgeknipt, etc. Het luktte allemaal net.
Na de feestdagen wou ik de nieuwe pomp monteren. Moet ik nog meer vertellen? 2/3 van het werk luktte, maar dus niet alles. Niemand anders in mijn omgeving die slank genoeg was en niet claustrofobisch. Uiteindelijk een weef gevraagd het klusje te klaren.
Dus toen vergat de afsluiter te openen en de pomp aan… was ik even minder gelukkig.

@Timo: Bijzonder hoeveel kracht water uitoefent op bootonderdelen en gereedschappen.

Perry

Daar hadden ze wel een punt. Probleem is dat mijn werk anders alleen maar achter een laptop is....