rdo schreef :
Hoe werkte dat toen? Ik neem aan dat ze toen nog geen digitale computers mee sleepten aan boord.
Dat was een "computer" die aan de hand van de snelheidsmeter en de windmeter (de wind hoek) ging vergelijken hoe snel je op je doel afvaart. De wijzer van de "performance meter" gign van 0.2 tot 1.2 ofwel, 20% tot 120% van de VMG.
het doel was uiteraard om de performance meter altijd op 1.0 of meer te houden. Toch hield het ding (uiteraard) geen rekening met de windsnelheid, als die dus ging veranderen, dan moest je de performance meter ook weer even resetten. Ofwel, even het knopje indrukken en dan "vergat" het ding wat je gemiddelde snelheid over het laatste traject was en begint dan weer opnieuw te tellen. Deze performance klok kon zowel voor de wind als aan de wind gebruikt worden.
Op de "computer" bij de kaartentafel zat een draai knop waarmee je de drifthoek in kon stellen. Dat was dan een schatting van de navigator. Vervolgens zat er ook een teller op aangesloten die aan de hand van de hoek en de snelheid ging meten hoever je van de Rhumbline af zat (ook wel cross track error genoemd) dat klokje had twee getallen rijtjes, eentje voor de SB slag, en eentje voor de BB slag.
Ook kon dat zelfde klokje aan de hand van een kompaskoers die je in kon stellen op een draaischijfje de crosstrack error bepalen. Niets hiervan was digitaal.
Tot twee jaar terug had ik het zelf ook aanboord van de Bagheera, en het werkte behoorlijk nauwkeurig. De XTE was eigenlijk nooit meer dan een paar procent af van wat de GPS uitrekende, zelfs na 50 uur varen.