Bij de Hiswa of bij de jachthavenbranche vindt geen kartelvorming plaats eenvoudig omdat de branche zich dat niet kan permitteren in een markt met een desastreus afnemende vraag. Desastreus is vooral de omzetdaling in de jachthavens door leegstand. Hier is geen enkele oplossing voor. Doelgroepkeuzes (verluxing of speeltuintjes) vernauwt alleen maar de vraag. Meer beleving is het standaard cliché antwoord, ook voor kwijnende winkelcentra. Werkt ook niet. Het is niet anders: alleen door sluiting van havens kan het evenwicht herstellen en het rendement van commerciële jachthavens weer stijgen. Het gebeurt echter niet. De rest van de branche, de botenbizz en alle aanleverende bedrijven kunnen wel inkrimpen en sluiten en dat gebeurt ook volop. Het wachten is op het definitieve faillissement van de eerste havens, als er geen enkele kandidaat is die de zaak wil en kan doorstarten. Dan liggen er nieuwe kansen: woonboothavens in de Randstad, nieuwe verenigingshaventjes, anarchie (je blijft of gaat er gewoon liggen), kansen voor tal van initiatieven (nieuwe economie, duurzaamheid). Kan leuk worden, meer vrijheid, rommeliger, aantrekkelijker voor sommigen van de nieuwe generaties, waar de jachthavens zo om zitten te springen.
De jachthavens wordt nu aangeraden (RABO) 'nieuwe belevingen' te introduceren. Hopeloos. Het enige wat we moeten blijven doen is het promoten van de voldoening, de rust (en onrust) en het gevoel van vrijheid van het met een (eigen) boot over het water zwalken. Daar gaat het om en alleen dat zal een klein deel van de nieuwe generaties blijven aanspreken. Meer is er niet.
