Hurleyzeiler schreef :
Maar met dat verschil dat er zeilende vrachtvaarders rondvoeren met een zwaar gewicht aan de mast onder de mastbout bij benadering ter grootte van de tuigage boven de mastbout. Vandaar dat langgerekte luik voor de mast. Mastje omlaag, gewichtje omhoog. Kinderspel.
't Is misschien een beetje off topic, maar ik wil dit toch nuanceren.
Masten met contragewicht vond/vind je in de beroepsvaart bijna alleen maar bij skûtsjes, dus de kleine Friese tjalkjes toen het nog geen wedstrijdzeilkano's waren, en bij zeilende beurtscheepjes.
In theorie is het inderdaad kinderspel: een schop tegen de mast en hij ligt plat, en weer een schop en hij staat overeind, bij wijze van spreken.
Bij echte schepen, zoals aangehaald door Plusfast, kwam het contragewicht niet (of nauwelijks) voor; die deden het met bokkepoten.
Waarom geen contragewicht bij grote schepen? Het vereist een enorme klomp ijzer (meestal) of lood (soms) om een flinke mast in evenwicht te krijgen. Denk aan enkele tonnen.
Dat gaat af van het laadvermogen en dus inkomen. Verder zou er een grote uitwip moeten komen (dat is het langwerpige luik) en dat geeft een verzwakking in het mastdek en is een bron van lekkage; bovendien moet de mast, bij dezelfde effectieve lengte, ruim twee meter langer worden voor het onderdekse stukkie hout.
Een veel groter bezwaar is nog: de grote risico's die ermee samenhangen. Ik kan dit refereren aan de mast van de kraak Vooruitgang, die in de jaren '80 geplaatst is en voorzien van contragewicht. De mast was, als ik mij goed herinner, 21 meter boven dek. Er werd eerst een groot gietijzeren gewicht aan bevestigd, en daarna begon de opbouw met ijzer en lood. Er bleek tussen de 2,5 en 3 ton nodig, voor de kale mast met beslag; een enorme bult.
Als de mast dan zo gestreken in evenwicht lag, stond-ie als een boog gespannen, vrij angstaanjagend. Maar het werd veel enger toen wij met het gestreken spul gingen varen: als het schip ging rollen, dan dreigde het contragewicht topzwaar door te zwaaien (een groot deel van het gewicht zat voor/boven de hartlijn) en zo oncontroleerbare bewegingen te maken. Zelfs de mastbout begon op te wippen. We vingen het op door een dommekracht onder het contragewicht te zetten, en takels dwarsscheeps eroverheen te spannen.
Later hadden we nog een akkefietje: "even" snel de mast een klein stukkie platgooien voor de Alblasserdamse brug: luik open, grendel eraf, voorstag los, en dan voor het eerste stuk de dirk aantrekken......nou, dat hoefde dus niet, want dankzij de bft 8 recht op de kop flikkerde de mast onhoudbaar met een tyfusgang achterover, waarbij de gaffelschoen totaal werd verfrommeld. Verder gelukkig geen schade.
Kortom: een contragewicht is ook niet alles!
Oja, weer even on topic: er zijn nogal wat bedenkingen geuit over de constructie van TS. Ik vraag me af: wat weegt die mast, dat kan toch nooit veel zijn op zo'n leuk bootje?
De strijkinstallatie ziet er wat iel uit, maar ik zou 't gewoon proberen. Eventueel, in plaats van de mast, er een dummy-belasting aanhangen, bijvoorbeeld een zandzak of waterzak. Met Pythagoras kun je heel eenvoudig de maximale belasting uitrekenen als je het mastgewicht en -lengte weet.
Gewoon effe lekker spelen!
Groet,
Wim.