Onderwerp: Ergens MOETEN zijn is not done

Nog altijd aan het recupereren van ons zeilweekend van Dinteloord naar Blankenberge. Een trip die zijn tol jammer genoeg heeft geëist. Echtgenote met een zware knieblessure en ik helemaal stijf en gekneusde rug.

Bij een heftige overtocht zondag 21-06-2015, van de Roompot naar Blankenberge in zware weer condities (tot 39knopen wind) zijn zowel vrouw als ik door de kajuit gekatapulteerd met de nodige kneuzingen tot gevolg. Bij aankomst is mijn echtgenote dan nog eens slecht neergekomen bij het afspringen aan de steiger en zit ze nu met krukken en verband om de knie.

Gelukkig hebben de kids weinig gemerkt van het noodweer en vonden ze het een hele attractie dat de boot heftig op en neer ging en mama en papa regelmatig door overkomend water werden nat gespoeld. De oudste dochter vond haar verjaardag op de boot in elk geval geslaagd en ze wil nog op zee gaan varen. Ook de jongste wil nog op de golven. Wat een fantastische kids hebben we toch...

Maar hierbij is nog maar eens bewezen dat het ergens moeten zijn met een schip eigenlijk "not done" is. Maar ja, we moesten dat week-end in Blankenberge geraken met de boot voor werkzaamheden...

De weersvoorspellingen die we zondag te zien kregen spraken over 4 tot 5 bft, geen waarschuwingen. Uiteindelijk kregen we dus 7 tot 8 bft over ons heen met een gemene golfslag.

Ach weer een les geleerd zeker?

à l'aise krijgt van ons nu in elk geval een gloednieuwe Facnor FD210 genuarolreef installatie aangemeten.

Hopelijk geneest de kni snel, want we hadden onze vakantie gepland met een tocht naar de Wadden

Rolreef zou ik persoonlijk nooit doen.
Boot loopt veel beter op een goed bemeten kleine fok en een paar extra reven in het grootzeil maar goed dat zijn mijn twee centen.

Gaan we weer...

Ik ben trots op jullie kinderen.
Mijn vrienden zijn nog te lam om een keer op de maas te zeilen, kun je nagaan.
Beterschap met jullie gekneusde lichamen

Beterschap aan je vrouw!

Ligt de boot weer in Dinteloord ondertussen? Ik wilde een vlaggetje aan boord brengen vorig weekend, maar er was alleen een lege box (ik snap nu waarom). Vrijdag ben ik er weer.

Heel vervelend al die kneuzingen.

Van een boot afspringen doet je vrouw in ieder geval nooit meer. Dat is echt not done. Ik heb dat al heel vaak, niet op twee handen te tellen, mis zien gaan. Tot open botbreuken toe. Ik kan het niet genoeg benadrukken, afspringen is echt not done.

Ik wil niet opnieuw de rolreefdiscussie oprakelen, maar als jullie je daar beter bij voelen, moet je het zeker doen. Van mindere zeileigenschappen zullen jullie waarschijnlijk niks merken (en dat ligt niet aan jullie).

Kinderen zijn bikkels! Dat is weer eens bewezen.

De fysieke gesteldheid van je vrouw komt wel weer goed. Maar hoe staat zij er mentaal tegenover?

Dat afstappen zet me wel weer aan het denken. Doen we eigenlijk altijd zo. Les 1 in de hoera-worp is al gegeven maar toch maar even doorzetten dus.

Niet alleen gebroken benen en blauwe/dikke knieen zijn vaak het gevolg van afspringen. Ook de welbekende gebroken kaak komt vaak voor!
Met name in combinatie met een natte/gladde steiger.

De oplossing is ofwel een goede worp, of afSTAPPEN.

En ook binnen in de boot geldt regel nummer 1: 1 hand voor de boot, 1 hand voor jezelf! Trouwens, dit geldt ook buiten.... En als je niet voldoende mogelijkheden hebt om je vast te houden binnen: op je knieen! Schuifel dan maar door je boot heen. Beter iet slanger er over doen dan door de boot gelanceerd worden! Oh, en als je dan in de haven komt, plaats dan gelijk wat handgrepen bij!

Groeten,
Johnnie

sterkte en hoop niet dat dit ten koste gaat van plezier in zeilen

volgende keer rechtsomkeer en terug varen?

alegria schreef :
Getuigd ook van goed zeemanschap

trotti schreef : Vorig jaar bij ons in de haven (zelfde haven als Waterzot als ik het goed begrijp) nog een ernstig voorbeeld van gezien. Prima weer, wel wat wind. Belgische crew, stond keurig gedrilld klaar om in de box aan te leggen. Vrouw mist de afstap en valt van de vingersteiger af, blijft nog even aan de railing van de boot hangen en komt tussen schip en steiger terecht en laat los. Reddingsvest blaast op, en gelijk een enorme gil van pijn. Door de rest van de bemanning is ze op de kant gehesen en heeft een hele tijd liggen kermen van de pijn. Ondertussen was de ambulance gebeld en uiteindelijk is ze door de crew van de ambulance van de steiger gehaald. Voor ons weer een waarschuwing hoe een ongeluk in een klein hoekje kan zitten...

Jeroen.

Collega op de Solotoer had een wat lange lifeline.
Laat hem veilig vast in de kuip en gaat binnen wat doen.
Schip maakt schuiver en juist de lifeline trekt hem om en hij bezeert zich in de kajuit.

Ik denk dat je inderdaad gelijk hebt met de titel van dit topic.
Ergens MOETEN zijn . . . voor zeilers geld, dat weer en toestand van de boot bepalend zijn, of er al dan niet gevaren kan worden.
Lukt het niet vandaag dan maar een andere keer.
Kan wel moeilijk zijn met de werf, maar als het de zeilmaker uit Blankenberge is, dan denk ik dat hij wel begrip heeft indien er slecht weer is. Een klant die wat later komt is nog altijd veel beter dan een klant die nooit meer kan komen.
Veel beterschap voor jullie beiden,
en proficiat met je kinderen.
Springen is een sport, zeilen ook,
Maar de combinatie, zeilen en springen, bestaat niet.
( Niet doen dus! )

Springen is bij ons aan boord inmiddels verboden na 2 ongelukken.

Een jaar of 8 geleden sprong mijn vriendin bij de wachtsteiger voor de Oranjesluizen van boord, ze kwam liet lekker terecht wat leidde tot een ingescheurde knieband, einde vakantie (op de eerste dag) en 4 maanden niet hardlopen.

Twee jaar terug toch weer springen, uitglijden over genakerschoot in het gangboord en binnen een uur op de Eerste Hulp in Gosport waar verrekte kniebanden werden geconstateerd. Een paar dagen gedwongen zeilpauze en anderhalve week lang met krukken aan boord plus 6 weken niet hardlopen.

Sindsdien zijn we allemaal van overtuigd dat een fender meer kan hebben dan de gemiddelde knieband.

Bij ons aan boord is het not done om bij het afmeren van boord te springen: onnodige veel kans op ongelukken en als de manoeuvre om wat voor reden dan ook over moet heb je een bemanningslid minder. Vaak hangen er dan ook nog lijnen in het water (vanaf de wal is het moeilijk inhalen) met gevaar voor de schroef. Als - zoals hierboven is geïllustreerd - iemand bij het afspringen gewond raakt stapelen de problemen zich snel op, nog afgezien van de mentale schade die ontstaat (angst of zelfs weerzin). Bij ons gaat dus in principe niemand van boord tijdens het aanleggen.

Het is vrijwel altijd mogelijk om een lijn naar de wal of een buurschip uit te brengen waarop je kunt koppel varen. De overige lijnen kunnen daarna in alle rust worden vastgemaakt. Als de schipper een redelijke bootbeheersing heeft hoeft er ook niet ver gegooid te worden met de lijnen; in vrijwel elke situatie kan het breedste deel van de boot of het achterschip in de buurt van een vastmaak punt worden gebracht.

Beterschap met de kneuzingen. Hoe vervelend ook, dit zijn ook waardevolle leermomenten. Heb je nu even niets aan. Later wel...

Big Time schreef :
Afspingen van een boot getuigt van slecht aanleggen: de bemanning moet compenseren wat de schipper niet kan.
Afstappen is bij mij aan boord ook verboden, behalve:

1. bij achteruit aanleggen. Dan kan men van de spiegel afstappen zodra de achterfender zijn werk doet en de boot nog in de achteruit staat.
2. langszij als er alleen ringen zijn, zodra de fender zijn werk doet en de boot geen snelheid meer heeft: aan de zijstag vasthouden, een been al over de railing en dan andere been op de steiger.

La Mavare schreef :
+1

Waterzot schreef :
in dat soort omstandigheden nooit denken dat je met losse handen binnen kan lopen, zelfs niet met 1 hand vast.
Altijd 2 handen, overpakkend van de ene naar de volgende houvast.
De 2 palen naast de ingang zijn wel bruikbaar om je vast te houden (op de foto), de mastpaal is te dik daarvoor.
En de handrelingen aan het plafond zijn wel erg kort. Die horen over de volle lengte te lopen, aan beide zijden. Dan vlieg je niet meer door de tent.

En over afspringen is al genoeg gezegd. Dat is voor Duitsers, "Spring doch, Helga! "

Altijd 2 handen, overpakkend van de ene naar de volgende houvast.

zo doe ik t ook altijd op kantoor. mensen kijken wel raar naar me, maar zo krijg je routine!

La Mavare schreef :
Voor het juiste begrip: in beide gevallen was springen geheel overbodig omdat de boot praktisch stillag en in het eerste geval de lijn ook met een pikhaak om de bolder op steiger kon worden belegd en in het tweede geval afstappen, achterwaarts met 1 hand aan de verstaging, gewoon mogelijk was. Er was dus geen sprake van slecht uitgevoerde manoeuvres.

Docking is an art form

roozeboos schreef :

"Ergens moeten zijn" heeft als voordeel dat je er veel van leert en daarbij onmisbare ervaring op doet. "Not done" suggereert dat je die uitdaging niet mag aangaan en voor mij is dat nou juist wel de lol van mijn bootje.

Noballast schreef :
Precies, je zult toch echt je comfort zone uit moeten om bij te leren, dat er dan af en toe wat fout gaat/minder prettig is zul je op de koop toe moeten nemen.

Wat niet weg neem dat het erg vervelend is als er lichamelijke ongelukken gebeuren, dat is wel iets wat ten alle tijden voorkomen moet worden. Beterschap!