Onderwerp: (Te) Moe(-ilijk)

Wat wel gelukt is:

- OpenCPN is stabiel, ik krijg t niet meer gecrasht.
- De stromings gribs van Meteo Consult, of de BSH.de maken dat er niks onverwachts meer gebeurt, met het plannen van het getij. Super fijn.
- Ik snap het gebied nu wel beter, als schipper. Het is echt anders plannen dan Nederland.

Joop,

moe zijn herken ik. Vorig jaar was ik moe, een project wat heel veel energie vroeg en ergernis opleverde. Ik had 8 weken vrij. Wilde plannen. FF oostzee, ff Londen, ff dit en dat. Uiteindelijk het IJsselmeer en waddenzee niet afgeweest.

Op de achtergrond ook het overlijden van beide ouders, vrienden die ernstig ziek zijn en ook niet allemaal weer beter worden. Het was veel. Erg veel. Ik was moe en kon mezelf niet pushen. Het ging gewoon niet.

En Engeland; ik hou van het land, maar de armoede, zeker na de Brexit houd me tegen om er weer heen te gaan voor vakantie. Ook de pijsvormming in de marina's... Ook met mijn overgewicht en het ongezonde eten...

Maar eraan toegeven is krachtig. Het was niet voor jou dit jaar. Misschien een andere keer, misschien nooit, maar besluiten dat het mooi geweest is vind ik heel krachtig. Ik weet niet of het een troost is, maar mijn respect heb je.

Dekadent

Mooi en eerlijk geschreven, de confrontatie met jezelf en de omstandigheden.
Ken je niet persoonlijk, maar ik ben trots op je.

Ik weet niet of jij je dat nog herinnert, maar je hebt me ooit heel goed geholpen toen ik wat aan mijn kiel aan het rekenen was. Dat ben ik ieg zeker niet vergeten. En geheel eens met de anderen hier. Groots, eerlijk en oprecht geschreven. Ik denk: dat gaat wel goedkomen met Joop66.

AdB schreef :
Precies wat AdB schrijft. Trots op je!

Mooi eerlijk verhaal. Het zou mooi zijn als je nog eens de oversteek kunt maken met meer energie en betere omstandigheden.

Moe weg gaan en perse ergens heen willen is trouwens voor niemand een pretje als een zeilboot je vervoersmiddel is. Dat is bijna net zo’n wetmatigheid als dat er geen geschikt moment is (/lijkt) om medicijnen af te bouwen…bij elkaar kan ik mij voorstellen dat het lastig is om dingen van je af te zetten als je moe tegen de golven in loopt te beuken en dat is nou net waarom je op vakantie gaat…

Zouden daarom zoveel mensen al jaren naar dezelfde camping gaan of in hetzelfde gebied varen? Vast wel!

Joop, toen ik het las dacht ik in eerste instantie, moet je dat wel allemaal willen delen? In tweede instantie dacht ik, en waarom eigenlijk ook niet? Mogelijk brengt het je wat opluchting en ontdek je dat er veel meer mensen zijn waar het niet allemaal rozengeur en manenschijn is. Nou ik kan dat laatse wel bevestigen. Niet dat het slecht gaat, zeker niet, maar we lopen wel regelmatig tegen dingen aan die je liever anders had gezien. Zeker wanneer je rond de 60 bent (zoals ik) gaan er toch wel wat dingen veranderen, lichamelijk maar ook mentaal. DE souplesse aan boord is veel minder en mijn lichaam volgt nauwelijks mijn gedachten of soms zelfs helemaal niet meer. Daarintegen, de waardering voor het kleinere wordt steeds groter. En wat het misschien ook wel oplevert is dat de testoseronbommetjes op dit forum ook eens een ander beeld zien en eens wat vriendelijker naar elkaar worden. Respect.

Knap dat je dit deelt Joop.

Jammer dat deze vakantie je niet gegeven heeft waar je op gehoopt en wat je nodig had, maar gezien wat je schrijft erg begrijpelijk is. Ik zou ik daar niet te veel mee bezig blijven - hopelijk helpt het daarover te hebben durven te schrijven.

Er komen vast weer betere tijden: wellicht volgend jaar al!

Bedankt voor het ingaan op mijn vraag, Joop. En je openhartigheid.
Ik weet niet of je bijvoorbeeld wel eens eerder iets hebt geschreven over je autisme. Maar nu ik je bovenstaande verhaal heb gelezen snap ik de manier waarop je jezelf op ZF manifesteert een stuk beter.

Dat er in de afgelopen tijd nog het één en ander in je directe omgeving is gebeurd, dat invoed heeft op je mentale conditie wist ik natuurlijk niet. Alsnog gecondoleerd met het overlijden van je moeder.

De onrust in je hoofd heeft zich, denk ik, ook een gemanifesteerd in de manier waarop je de reis naar de Engelse oostkust heb aangepakt. Het lijkt erop dat het idee min of meer spontaan is ontstaan en er weinig aan voorbereiding is gedaan.
Het verslag komt chaotisch over. Via Nieuwpoort naar Ramsgate en vandaar in één haal de Thamesmond over naar de Orwell (Levington), daar erachter komen dat het rond doodtij is en je waarschijnlijk met jouw diepgang de tidemill haven in Woodbridge niet in komt. Dan meteen maar weer terug naar Burnham, nu wel in kleinere etappes via Brightlingsea.
Maar je wilt ook nog naar Londen. Veel in korte tijd.

Tot slot lees ik dat je nu nog een paar weken over hebt. Heel jammer dat je niet gewoon wat rustiger aan hebt gedaan. Eenmaal in Ramsgate had je bijvoorbeeld ook eerst even in de Medway kunnen gaan kijken; aan de zuidkant ligt een heel krekengebied waar je met ook met oostenwind beschut kunt ankeren. Daarna verder richting de Orwell en de Deben. Had je bij Woodbridge ook meer water gehad.
Anderzijds is het ondertussen zo wisselvallig geworden dat je wel van korte perioden 'zeilbaar' weer afhankelijk bent om van A naar B te komen. Dus misschien toch goed dat je teruggekomen bent.

Maar in de toestand waarin je verkeerde, zat rustig naar de mogelijkheden kijken er kennelijk niet in. Als het je eerste reis naar het perfide Albion was, is het buitengewoon jammer dat het zo gelopen is, want wat ik tussen de regels door lees is dat je jezelf daar ook nogal een buitenstaander voelde. Een soort alien. Ook niet gek voor iemand met autisme, maar het speelt je in een bekende omgeving minder parten, warschijnlijk.

Ja, bepaalde dingen zijn anders in Engeland, maar ook weer niet zoveel anders.
Wat je schrijft over provianderen is inderdaad waar. Op veel plekken in de buurt van (jacht)havens is niks te koop. Maar in Woodbridge (een serieus stadje en inderdaad een leuke plek) is er wèl van alles te koop op loopafstand. Op de Orwell is dat alweer veel minder, daar moet je eigenlijk naar Ipswich om serieus te kunnen provianderen.

Ik hoop dat je in Zeeland een beetje tot rust kan komen. Daar weet je de weg. Deze week is het (donderdag en vrijdag uitgezonderd, zo te zien) alweer rustiger weer. Geniet ervan.

Nog tijd genoeg om de East Coast rivers te verkennen als je kop er wat meer naar staat. Kan ook volgend jaar nog, of het jaar daarna.

En in het verlengde van wat oa Reed zegt, moedig dat je je in je ziel laat kijken.
We stoeien er, ieder op zijn wijze ook mee, maar durven dat vaak niet te erkennen..

Wadloper schreef :
Nou ja, ik was dus ook nog aan t kijken of ik medicatie kon minderen. Ik had, kom ik nu achter, niet goed in de gaten hoe moe en over zeik is was. Ik wist dat ik moe was, en weg moest. Maar dat mijn probleem-oplossend vermogen zo aangetast was, had ik niet door.

En dan voel je/ben je snel een alien.

Over in mijn ziel laten kijken...

Ik heb daar weinig moeite mee. Vooral omdat ik inmiddels prima weet dat iedereen het moeilijk heeft, en maar wat aanklooit. Vaak gaat t dan best prima, en soms valt t tegen. Daar hoeft geen medelijden voor, maar doe je dingen niet zo handig.

Met techniek lukt t me wel. Zo ook vandaag (oliedruk). Daar had ik me vreselijk druk over kunnen maken, maar daar weet ik de weg in de wereld.

Met mensen, als ik redelijke doen ben, ook. Wat ik dus ook merk, is dat ik sinds het vertrek in Burnham, met full meds, er weer leuke spontane dingen gebeuren. Gisteren met een buurman zitten nerden over nav computers, hij wil een specifiek voor zeilboten bedoeld Linux ding gaan bouwen en vermarkten. Een paar dagen eerder, in Duinkerke een meneer die met kernfusie bezig is. Super leuk. Dat soort dingen maakt alleen reizen ook prachtig. Maar als dat opdroogt, wordt wel ingewikkeld, ineens.

Niet elk verhaal hoeft een succesverhaal te zijn. Ik denk dat t voor de beginnelingen ook nuttig is, om te lezen dat je soms ook gewoon tegen je grenzen aan loopt. En wat die dan zijn. En hoe je daar dan weer mee dealt. Te veel mensen zie ik er overheen rauzen. Ja, dan heb je dat stoere ding wel gedaan. Maar heb je er ook van genoten? En wat heeft t je gekost?

Mooi en eerlijk verslag van een strijd binnen mentale chaos en onrust.
Ontnuchterend dat het deels herkenbaar is...

Voor wat betreft Engeland, ik ben er een 5 tal keer geweest, ik mijd het omdat ik er verdrietig van word en me daar ellendig voel door wat ik zie rondlopen en hoe het er aan toe gaat. Prachtig land maar niet voor mij!
Het door Joop geschetste ervaar ik ook en ik blijf er weg!

Wat een eerlijk verhaal Joop. Respect dat je je best kwetsbare verhaal hier deelt.

Ik wens je nog veel mooie geniet-momenten op het water dit seizoen!

Voor ellende hoef je overigens niet naar de overkant. Een paar uur rondlopen in Amsterdam drukte me afgelopen vrijdag weer met de neus op de feiten. Zelfs Halsema luidt nu de noodklok.

En toch, afgelopen zomer na een paar jaar niet, maar weer eens overgestoken.
Ik herken zeker wel wat jullie aangeven, maar ik zie ook wel vooruitgang.
Was Dover een paar jaar terug nog een soort "war-zone", daar probeert men er toch iets van te maken en het op te knappen en dat wordt nu wel zichtbaar.
We hebben een paar dagen gefietst en later een auto gehuurd en zijn zuid-engeland in geggaan.
Ge-wel-dig dat achterland. Wat een prachtige omgeving, wat een leuke herbergen en pubs om onderweg een bakkie te doen, wat een lekkere kersen en schitterende bossen.
Soms reden we door een woud waarvan je dacht zometeen komt Ivanhoe of Robin Hood achter een boom vandaan. Buitengewoon vriendelijke en behulpzame mensen en wat een humor.
Maar tegelijkertijd ben ook wel weer blij als je weer terug naar het continent kan.
Bijzonder is denk ik het goede woord voor the UK.

Reed schreef :
Reed,

Dit Engeland ken ik ook. Heel goed. Ik ben er 35 jaar geleden wel, maar een aantal keren met de motor doorheen gevlogen. Het Golfbaanverhaal komt daar ook vandaan. Zie "Joop Schrijft". Maar ook toen vond ik de dakloosheid stuitend. En ik bleef weg uit steden.

Fijn dat ze Dover aangepakt hebben. Dat was 10 jaar geleden vreselijk. Terwijl de potentie er best is.

Het is een ander land. Het is echt niet Nederland, Belgie of Frankrijk. Het is deels ook een soort van achterlijk bij eigen verkiezing. Wat ook zo z'n charme heeft. Als je je plekken kunt kiezen. Dat kon dit jaar dus te weinig. Ik heb een suf vouwfietsje aan boord: Dat is een serieuze aanwinst, maar ook te weinig.

En inderdaad, het vaarplan van Wad zou beter gepast hebben, op een bepaalde manier. Zo'n merengebied uitzoeken en daar rondhangen. Achter Queensborough inderdaad, of the Walton Backwaters. Maar of ik er dan wel van genoten had? Ik was nog steeds niet in orde.

mooi verhaal Joop, gecondoleert met het verlies

Joop, dank voor je eerlijke verhaal. En gecondoleerd. Soms is het dappere besluit om in te zien: Nu niet. En hoewel het niet werd wat je ervan gehoopt had: Je bent zonder schade en heelhuids weer thuis. Even uitblazen, tot 10 (of 10.000) tellen en de draad weer oppakken. Je gaat vast nog mooie mijlen maken op het water.

Verhaal waarin je je waarnemingen helder verwoord incusief die over je eigen rol in deze. Twee jaar geleden dacht ik ook die kant op de gaan . Toen mij duidelijk werd dat daar een tocht van 70 mijl op de motor voor nodig zou zijn wegens gebrek aan wind ben ik omgedraaid en het weer veranderde daarna zodanig dat een oversteek er in de dagen erniet inzat. Het zijn de momenten waaarover je nog een poos zelf blijft mokken, want niet gedaan wat je van plan was. Tegelijkertijd leerzaam elke keer weer, want je leer bij over je eigen beweegredenen. Dat lees ik ook terug in jouw verhaal en soms is het verhaal van een ander ook een les voor de lezer dank daarvoor.

Wat een prachtig verhaal Joop66. Puur en kwetsbaar geschreven.

Misschien is het wel een van de bijzondere dingen van zeilen: het is uiteindelijk de ultieme ontmoeting, en soms confrontatie, met jezelf.

Op het water kun je veel minder gemakkelijk om jezelf heen. Vermoeidheid, onzekerheid, angst, overmoed, twijfel — maar ook veerkracht en het vermogen om op het juiste moment te zeggen: tot hier en niet verder — worden ineens heel zichtbaar. Zeker als je alleen vaart.

Aan de wal kun je jezelf nog lang voorhouden dat iets moet lukken omdat je het had bedacht, voorbereid of gepland. De wind, de zee en het getij hebben daar geen boodschap aan. En je eigen hoofd en lichaam uiteindelijk ook niet.

Misschien zit goed zeemanschap daarom niet alleen in het kunnen doorzetten, maar minstens zozeer in het herkennen van het moment waarop doorzetten geen prestatie meer is.

In die zin vind ik dit eigenlijk wél een geslaagd zeilverhaal. Niet omdat Londen, Chatham of Woodbridge zijn bereikt, maar omdat je onderweg iets veel lastigers bent tegengekomen: jezelf.

Je verhaal stemt tot nadenken. Bedankt daarvoor!

Eerlijk en daardoor mooi verhaal! Herkenbaar ook, ik ben 65 geworden dit jaar en het zit me op de boot (99% solo) steeds meer in de weg - zo zeer dat ik de boot in de verkoop zet. Ik wilde dit jaar nog een keer naar de Kanaaleilnanden, maar ben in Cadzand omgedraaid. Het punt waar ik met plezier en vertrouwen de touwtjes losgooi komt steeds verder weg te liggen. Vroeger ging ik er niet uit als er een 6 in het weerbericht zat, nu ligt mijn grens op 5 (omdat er dan vaak gewoon 6 staat ).

Engeland zelf - ik kom er nog steeds heel erg graag. Niet meer met de boot, de prijzen in de marina’s daar lopen volledig uit de hand. En niet in de grote steden. Maar qua natuur, de mensen, de humor heb ik het er erg naar mijn zin - maar het verschil arm-rijk is nog steeds erg groot.

Sterkte gewenst Joop. Je komt er wel weer bovenop; naar je lichaam luisteren is goed voor iedereen. Ook gecondoleerd met het sterfgeval.

Herkenbaar, komt vaak voor maar wordt nagenoeg nooit over geschreven. Is niet stoer.
Een vette pluim voor het delen hier.
Vier jaar geleden ook naar de UK geweest, via Grimsby, Lowestoft naar de Orwell.
Toen moest ik weer terug, was te druk onderweg dus geen tijd voor slaapjes.
Was nog lang niet de oude na mijn leukemie, maar ik dacht dat valt wel wat mee.
Kwam uiteindelijk stront kapot in Scheveningen aan, lijntjes werden aangepakt door Arjan, dat was prettig.
Ben gaan slapen en werd pas veel later wakker. Lag inmiddels iemand naast me waar ik niets van gemerkt heb.
Was uiteindelijk te veel van mezelf gevraagd.
Pas afgelopen jaar weer solo op pad geweest, dat voelde aanmerkelijk beter.
Maar ja, een mens doet wel eens wat.

Dank je wel Joop, mooi verhaal. Naast een kijkje op jouw vakantie, ook een kijkje in je ziel. Niet iedereen wil en durft dat te delen, maar voor mij maakt het jouw verhaal alleen maar interessanter en persoonlijker.

Veel respect dat je dit alleen doet. Niet zozeer zeiltechnisch (dat is niet moeiljk), maar mentaal. Ik vaar altijd met mijn vrouw, en dan kun je zowel je sores delen, af en toe eens even lekker klagen, samen knopen doorhakken (gaan we nou wel of niet naar buiten met met 5/6 bft?, enz), en samen genieten van de mooie momenten. In je eentje lijkt me dat zoveel moeilijker.

Hopelijk heb je nog wel een beetje kunnen genieten van oost Engeland. Ik kom er graag (mijn vrouw vindt het te saai), maar je hebt wel gelijk dat Engeland er niet meer zo florissant bij ligt.

Jouw relaas bewijst maar weer eens dat reizen behalve een fysieke bezigheid ook altijd een mentale reis is. Hoe voel je je? Met wat voor mindset ga je weg? Kun je relaxen? Of zoek je toch een beetje spanning en avontuur? Hoe reageer je op de omstandigheden? Wellicht had jij geen perfecte mentale start van je reis. Desondanks heb je het toch maar mooi volbracht! En dat we "allemaal maar een beetje aanklooien" is een waarheid als een koe. We doen het leven vaak mooier voor dan het is. Uiteindelijk wil iedereen het paradijs, maar het blijft behelpen.

Gisteren was The Beach weer eens op TV. Geen topfilm, maar wel een relevante quote die bij jouw reisverhaal past:

"Paradise is not a place you can look for... it's how you feel for a moment in your life when you're a part of something"