Er ontstaat inderdaad een ijskorst aan de bodem van de boot wanneer het maar lang genoeg vriest.
Ik heb nog nooit een boot in de winter uit het water gehaald en ook nooit het geringste probleem gehad.
De eerste keren met strenge vorst heb ik het goed in de gaten gehouden of het allemaal wel echt ging zoals de natuurkunde wetten het beschreven, het klopte precies.
Wanneer het gaat vriezen blijft er lange tijd een randje water om de boot heen vloeibaar.
De reden: de zon en het diepere water rond de kiel maken de romp net even wat warmer.
Het ijs rondom de boot is ook veel dunner, wel tot een kleine meter afstand.
Een vroege schaatser die te kortbij kwam ging dan ook door het ijs.
HHij kon nog wel net de voetrail grijpen, wel tot z´n kruis nat Brr.....
Wanneer dat laatste randje dicht vriest en de boot vast komt te liggen, dan begint er een ijskorst onder de bodem te vormen.
Dit gaat erg langzaam. Bij strenge vorst is het meestal helder weer en schijnt overdag de zon, die de boot weer wat opwarmt.
Maar na langere tijd is dat niet meer genoeg.
De kogel afsluiters stonden altijd half open, water kon naar beneden weg.
Een keer de toilet afvoerslang er af en dan proberen met een dun staafje het ijs erin door te steken. Dat ging een paar keer makkelijk, vlug de slang er weer op.
Maar na langdurige vorst lukte dat niet meer.
Met een heel lange betonboor gaten in het ijs naast de boot geboord, was na een tijdje vorst dikker dan de boor lang was, 80 cm.
Met de auto de helling af en in de box naast de boot geparkeerd.
In een dappere bui het randmeer op gereden.
Volgens mij was het tot op de bodem dichtgevroren op de ondiepere delen.
Het juiste jaar weet ik niet meer, maar zal eind jaren ´70 geweest zijn.