Onderwerp: Hoe ervaren moet je zijn om instructeur te worden?

Ik kan me vinden in de opmerkingen, maar is het niet zo dat je een bepaald aantal zeemijl gezeild moet hebben na het behalen van het diploma ervoor? Dan nog zijn de eisen niet heel streng, maar dan zit het toch iets anders.

beewee schreef :
rya ging bij mij uit van mijn "scheeps" log boeken, waren in klappers op losbladig ruitjes papier , met inkt lintjes getrokken en met potlood ingevuld. die zagen er volgens de examen jongens echt uit, bovendien had ik in een ander boek veel fotos, documenten van de haven diensten, rekeningen van bunkeren in verschillende havens enz.
de mijlen tellen cumulatief, dus voor een nieuw examen hoef je niet bij nul te beginnen.

beewee schreef :
ik vind het ook niet veel. mijn eerste vakantie op zee, 5 weken met eigen bootje, heb ik die mijlen ook wel gevaren, zeker 10 havens aangedaan, en bij nacht Dover, Ramsgate en de Oosterschelde aangelopen.
Maar om nou te zeggen dat ik me daarna goed genoeg voelde om instructie op zee te gaan geven (na 15 jaar zeilschool lesgeven op binnenwater, ANWB-Zeilinstrukteursdiploma 1978 en die 5 weken zee), nou nee, dat niet.
Inmiddels heb ik zo'n 35.000 mijl achter de spiegel van mijn kajuitboten gelaten, maar nog steeds leer ik elke zeildag weer iets bij...

groet
t

Ik heb zelf CWO 1 en CWO 2 gedaan en behaald. Ook heb ik bij twee verschillende zeilscholen diverse extra (motormanouvreer)lessen gedaan.
Ik kan vertellen dat er zeer veel verschil zit in de diverse instructeurs. Ik heb wel eens een les gehad, waarbij ik merkte bij wat meer wind, dat de instructeur zelf ook compleet z'n handen vol had en dus niets over had. Ook heb ik instructeurs gehad die echt heel goed waren en echt alles onder controle hadden. Ik heb dan ook vanaf CWO 2 alleen nog maar gelesd bij echt goede instructeurs. (ik heb gewoon gezegd: ik wil alleen nog maar les bij die en die... ).

Tussen zeilscholen onderling zit trouwens ook verschil in de eisen voor de CWO diploma's. Ik ga geen namen noemen, maar de 1 houdt er strengere eisen op na dan de ander. Dus het maakt ook nog uit, waar je je CWO haalt en wat dat papiertje vervolgens dan zegt over je niveau.

Groeten,

Spirit 28

Spirit28 schreef :
Dat komt mede omdat er bijna geen fulltime CWO zeil instructeurs zijn. Dat kan ook niet want de vergoedingen lopen uiteen van 15 tot 50 euro per dag.(althans een paar jaar geleden)
Daardoor zijn er instructeurs die maximaal 1 a 2 weken per jaar zeilen en het vooral doen voor hun eigen plezier.

Het aantal (zee)mijlen zegt niets over de kwaliteiten van een instructeur net zo min als over de vaardigheden van de cursist. Ja kan op een oversteek van 120 NM soms meer leren dan 500 NM rondjes draaien. Dus dit is absoluut irrelevant.

Ik kan mij wel vinden in het verhaal dat een organisatie een aantal mijlen "ervaring" als voorwaarde oplegt. De instructeur die zichzelf en zijn taak serieus neemt weet zelf ook wel het verschil. Voor de organisaties is het gewoon aannemelijk dat bij het aantal vooropgestelde eisen ook bepaalde situaties voorkomen. Je kan de lat ook zo hoog leggen dat het helemaal elitair wordt zodat de zeilscholen de prijzen wat kunnen optrekken. Het blijft uiteindelijk liefhebberij. Ik heb zelf ook al wel een paar cursussen gevolgd her en der en doorgaans mag ik stellen dat ik meer goede instructeurs dan slechte tegengekomen ben. Ik kan mij voorstellen dat een instructeur ook groeit in zijn positie. Met elke tocht die ondernomen wordt groeit ook de ervaring en de kwaliteiten om om te gaan met de cursisten aan boord.

En als je zelf een "nitwit" bent zoals Erik het stelt, heb je waarschijnlijk ook (nog) geen boodschap aan de topkwaliteiten van een "opper instructeur". En als 3 tochtjes heen en weer naar Noorwegen niets voorstelt snap ik ook niet waarom diezelfde instructeur dan hoger gekwalificeerd moet zijn om even wat voor de kust te varen of een retourtje Lowestoft te doen.

Ik denk gewoon dat je alles een beetje moet nuanceren en die mensen ook de kans moet geven om zichzelf te bewijzen. En zonder afbreuk te doen aan de ene of andere stelling lijkt mij dat je als instructeur gewoon de capaciteiten moet hebben om onder alle omstandigheden een zinnige beslissing te nemen en bij voorkeur je cursisten er wat van te laten leren. En al ben je geen instructeur dan wordt er ook van de schipper verwacht dat hij/zij de boot veilig van A naar B brengt ongeacht het aantal mijlen ervaring.

De vraag van TS is nu wel van alle kanten bekeken en de formele instapeisen zijn bekend.
Maar hoe werkt het in de praktijk?
Iedere CWO erkende zeilvereniging beschikt over tenminste één ZI-3-instructeur. Wil men instructeurs opleiden dan is er een zgn. 'opleider' nodig en in de praktijk zijn er dan meestal ook enkele ZI-4* instructeurs.
ZI-4* is een ZI-4 met een extra PvB om examens te mogen afnemen).
Deze toppers trainen, begeleiden en examineren de aspirant-instructeurs. Worden er vaardigheidsexamens afgenomen of PvB's afgetekend, dan kan de CWO een externe waarnemer sturen. Dat gebeurt regelmatig. Daarnaast komt de CWO jaarlijks langs en bekijkt de kwaliteit van de boten, de dossiers van de instructeurs in opleiding enz. Tot zover hoe de kwaliteitscontrole werkt.

Wie in de opleiding komt wordt bepaald door de leiding. Zijn dat ex-cursisten dan ligt er natuurlijk al het nodige vast om een oordeel te vormen. Zo niet, dan volgt er iets zoals een assessment.
Vervolgens volgen er trainingen in eigen vaardigheid en wordt er methodiek gegeven.
Daarna kan men instromen als ZI-2, zeilinstructeur onder begeleiding, die beginners in vertrouwd vaarwater mag lesgeven. Voor iedere les wordt een lesplan ingediend bij de begeleider, minimaal niveau ZI-3. Dit wordt vooraf besproken, later geëvalueerd en opgenomen in de portfolio, het persoonlijke dossier. Regelmatig zal de begeleider ook een les meegaan en die evalueren.
Parallel hieraan dient de ZI-2 er PvB's af te ronden. In een vorige bijdrage heb ik al aangegeven wat dat zijn.
Deze worden beoordeeld door een examinator, dus minimaal ZI-4*.
Het hele traject van ZI-2 naar ZI-3 duurt al gauw een paar jaar, deels afhankelijk van hoe de zeilschool/-vereniging de boel organiseert maar ook en vooral van hoeveel tijd de ZI-2-er er aan besteed.
Ben je eenmaal ZI-3 dan blijf je dat voor de rest van je leven. Het is aan de school of vereniging om te zorgen dat men bv middels evaluaties en bijscholing aan de eisen blijft voldoen.

Conclusie: iedere nieuwe instructeur wordt beoordeeld op eigen vaardigheid en op lesgeven gedurende een een vrij lange periode.


Voor de goede orde: bij de RYA wordt je in een vrij korte periode klaar gestoomd, maar de eindtermen zijn hetzelfde. Ook anders is dat je na 5 jaar opnieuw door een RYA-examinator wordt getraind en beoordeeld. De RYA kent ook een jaarlijkse toetsing van de zeilschool.

Onderneem eens een singlehanded prestatietocht of wedstrijd. Nu weet ik even niet meer hoe het heet, vroeger was Reid de organisator. Daar ben ik toen heel snel zeilvolwassen van geworden.

Natuurlijk is het goed dat het CWO en RYA systeem er is.
Je kan er altijd op alle nivo's wat leren.
Natuurlijk heb je goede en minder goede instructeurs.
Ook instructeurs moeten het leren, en natuurlijk (zee) zeilen is een ervarings sport/hobby.
Wat ik bedoelde te zeggen dat het jammer is dat je niet goed en snel kan worden ingeschaald. Wat Ericdejong aangeeft dat hij er een half jaar (en veel geld) over moet doen om de erkenning te krijgen.
Op de een of andere manier zou dat anders moeten. Een soort Quick scan, laat een ervaren schipper maar een paar uur varen onder toezicht van een CWO4 of 5 instructeur, dan weet je na een paar uur heus wel of tie t kan of niet.
Dit dan in combinatie met oude logboeken dan kan je toch aantonen dat je varen kan, en dus ook les kan geven.
Ik heb liever les van Erikdejong dan van een CWO4 instructeur met maar een paar duizend mijl ervaring.

Groet D

Mijn ervaring met het CWO in het verleden is dat het vooral een papieren tijger is. Als je maar genoeg papieren invult en lesplannen maakt dan ben je vast heel erg goed.
In de praktijk is behalve een goede bootbeheersing vooral nodig dat je de kennis goed kunt over brengen op de cursist. Dit is minder afhankelijk van heel veel kilometers varen dan van een goede didactiek. Het maken van verschillende manoeuvres en het aanlopen van verschillende havens onder verschillende omstandigheden lijkt mij ook belangrijker dan lang op zee zijn.

Een praktijkvoorbeeld van hoe het niet moet heb ik een aantal jaar geleden gezien in de voorhaven van Kornwerderzand aan de buitenkant. Een erg drukke dag. Veel mensen lagen te wachten. De drijvende steigers vol met jachten aan de lagerwal. Aan de palen aan de hogerwal een aantal jachten en voldoende plekken vrij. Naast elkaar in de wind ongeveer tien charters. Ertussenin steeds weer wegdraaiend een les boot. De instructeur heen en weer aan het rennen tussen kuip en mast om afwisselend de stuurman te corrigeren en te helpen met reven. Daarbij de charters meer dan eens een hartverzakking veroorzakend.
Voor de rust en het overzicht op het moment was het natuurlijk vele malen beter geweest om even een paal aan de hoge kant op te zoeken. Tenslotte is het wel de bedoeling dat de cursisten veel leren, maar niet dat je daarmee anderen in de problemen brengt.

Evert Jan

Verwacht van mij niet dat ik te vuur en te zwaard het CWO- of RYA-systeem verdedig, er is helaas niets beters.
Bij de meeste disciplines werkt het vrij goed, bij zeezeilen wat minder.
Mijn eigen ervaring is dat de horizontale instroming bij het CWO niet goed werkt, te bureaucratisch, te weinig oog voor elders verworven competenties.
Maar vergeet niet, dat de omstandigheden bij zeezeilen het zwaarst zijn en het is maar een kleine sport. Ik schat dat er niet meer dan 25 actieve CWO-zeezeilinstructeurs zijn en de CWO heeft slechts een paar controleurs.
Actieve RYA-instructors offshore zijn er world-wide vele malen meer, maar in NL minder dan 10.
Er gaan geruchten dat CWO en RYA willen samenwerken. Dat zou ik toejuichen, want naarmate de kwantiteit toeneemt, des te meer kan de kwaliteit toenemen.

Een aspect komt in beide opleidingen niet echt naar voren. En dat is het 'lesgeven'op zich. Heel veel ervaring hebben, onbeperkte kennis hebben en duizend stormen meemaken wil nog niet zeggen dat je in staat bent om goed les te geven.
Omgaan met verschillende leerstijlen, verschillende activerende didactische werkvormen, aanleren van kennis en vaardigheden volgens meerdere didactische en pedagogische vaardigheden komen weinig aan bod.
In het onderwijs verwachten wij al deze zaken wel terug, echter zodra het over andere zaken, cursussen etc gaat wordt dit al snel vergeten, terwijl dat een wezenlijk verschil kan maken.
Wat absoluut niet wil zeggen dat daardoor de cursus niet voldoet, maar ik maak in de dagelijkse praktijk mee dat er een enorm verschil in leerrendement kan zitten ten aanzien van een cursus.

Bij de zeilschool waar ik instructeur was hadden we dan ook een paar keer per jaar een didactische cursus, oftewel leren lesgeven!

Erg nuttig en leuk om te weten hoe jij en anderen dingen kunnen leren.

Groeten,
Johnnie

Volgens Rob Bonte van de Zeezeilers van Marken heeft hij 80 instructeurs! Dus t zijn er meer dan 25.

Groet D

CHINOOK schreef :
Yup, en hij heeft 2 boten die gemiddeld 200 dagen per jaar varen, dus 400 dagen totaal, gedeeld door 80 instructeurs is 1 week per instructeur. Lijkt me dus niet dat je alle 80 'actief' mag noemen.
Ik had het over actieve instructeurs, dan moet je toch minimaal een week of 4 per jaar lesgeven, anders verlies je je skills. Zie de leuke voorbeelden van stommiteiten die in eerdere posten staan vermeld.

La Mavare schreef : Volgens mij varen ze met drie boten, dus de gemiddelde vaartijd per instructeur kan omhoog.

Bavaria40 schreef :
400 dagen is iets meer dan 57 weken. Dat maakt het per instructeur nog slechter. Met een boot er bij en totaal 600 dagen komen ze nog maar op 7,5 dag. Door zulke lesgevers wil ik niet geïnstrueerd worden, tenzij het ervaren mensen zijn die als stuurman of kapitein in hun waltijd het "erbij" doen.

Er zijn ook veel instructeurs die bij meerdere zeilscholen lesgeven. Of op een andere manier met instrueren bezig zijn. Als ze dan daarnaast ook nog zelf zeilen, of op een andere manier op het water zijn, dan betekent dat dus dat die instructeurs weldegelijk plenty ervaring hebben en houden!

Groeten,
Johnnie

En of er nou de door mij gestelde 25 of wellicht 100 actieve zeezeil- instructeurs zijn, wat een discussie.
Mijn punt is dat zeezeilen een kleine sport is, dus dan zijn kwaliteitsverschillen er al snel als er meer vraag (van cursisten) dan aanbod (van instructeurs) is. Veel scholen hebben maar één boot, sommige zelfs maar 1 instructeur, verschillende varen vooral op binnenwater. Tel je deze ook mee, dan blijft het nog steeds een kleine sport vergeleken met bv kielbootzeilen.

Dat instructeurs buiten lesgeven ook anders varen, heel belangrijk, maar is voor een school en CWO niet direct controleerbaar, laat staan te beïnvloeden.
Professionalisering van het beroep 'zeilinstructeur' is vooral een financiële kwestie. Door cursisten zal zoveel moeten worden betaald dat het ook financieel aantrekkelijk wordt om instructeur te worden.
En dat is het nu zeker niet, in geen enkele discipline. Bijna iedereen doet het er bij, naast een gewone baan. Maar dat geldt ook voor de meeste voetbaltrainers toch?

Capolavoro schreef :
Pcies, aldoende leert men...........
Alleen de 1 doet er wat mee en slaat het op voor de volgende keer, de meeste echter doen er niets mee voor de toekomst.
Zelf reflectie en ralateitsbesef zijn hierin uiterst belangrijk en ontbreekt bij veel mensen....