PieterSail schreef :
Van de 40.000nm die we met de Mama-cocha gevaren hebben zijn er waarschijnlijk 38.000 op de stuuraurtomaat geweest. Zonder zo'n ding kun je gewoon niet lang varen met een kleine crew. Je kunt dan ook niet uitrusten, koken slapen repareren genieten van alles om je heen en zo voort.
Hier idem ditto, helaas een iets minder goede verhouding omdat ik deze zomer gedwongen was om 1400 mijl op de hand te sturen, en omdat we in gebieden met dicht ijs of zeer sterke wind evengoed op de hand sturen.
Ik heb tijdens de bouw van de boot een Jefa stuursysteem ingebouwd met een electromotor in het systeem die door de automaat aangestuurd word. Als automaat heb ik toen een Furuno Navpilot 511 aangeschaft om de boel te besturen, dit was een combinatie die erg goed beviel omdat de Furuno toch wel een heel erg goede automaat is. Probleem bleek alleen te zijn dat de stuurmotor en de autopiloot geen goede vrienden zijn, die aap kwam pas na 5 jaar/30.000 mijl uit de mauw. De furuno is namelijk ontworpen voor een hydraulisch systeem, en de motor van een oliepomp word aangeschakeld of uitgeschakeld, en de vloeistof in het systeem dempt de schokbelasting. De motor die ik had om de boot te besturen stond dus aan of uit met zijn volledige 2000Watt. Dat is een schokbelasting die een aantal torsiestangen vermoeid heeft, en die aan het begin van deze zomer afgebroken waren. Ik heb toen de electromotor vervangen voor een nieuwe, en de stuurautomaat vervangen door een Simrad AC42 met een AP28 bedieningsunit. De nieuwe combinatie zeilt fantastisch, en het is een stuk rustiger sturen nu omdat de simrad de motor op klein vermogen kan laten werken.
Echter, ergens langs de kust van Groenland was de AC42 van mening dat deze met vervroegd pensioen kon, en weigerde enige vorm van dienst. Omdat de computer toen nog maar 2 maanden oud was, en slechts 3000 mijl dienst had gedaan, heb ik Simrad gevraagd om me een nieuwe op te sturen, ik zag er namelijk niet naar uit om de resterende 5000 mijl op de hand te gaan sturen in koude en ijs. Die heb ik opgestuurd gekregen, maar de enige realistische optie mbt timing en invoeren was om de computer naar Noord Canada te laten sturen (Pond Inlet) zodoende heb ik dus de afstand van Svartenhuken naar Pond Inlet op de hand gedaan (1400 mijl).
Nu ben ik weer terug op het thuis honk, en bouw ik een hydraulische arm met motor in als aanvulling op mijn huidige stuursysteem, en komt de Furuno weer terug aanboord. Doormiddel van een keuze schakelaar kan ik dan switchen van de Furuno naar de Simrad of omgekeerd. Dan heb ik twee systemen die geheel onafhankelijk van elkaar werken en dus altijd een back-up.
Volgend jaar ga ik mogelijk wat langere tochten afleggen, en ik ben momenteel mijn gedachten aan het laten gaan of ik nu een windvaan ga aanschaffen, of dat ik er een ga bouwen.
Maar om de vraag te beantwoorden: ja ik vertrouw blind op mijn stuurautomaat en slaap als een baby terwijl de automaat zijn werk doet. De automaat heeft nog nooit stuurfouten gemaakt die een mens niet zou maken, met als uitzondering zeer slecht weer waarbij je voor de wind weg gaat lopen. Dat hoef ik pas te doen als de wind een continue snelheid van 50 knopen of meer bereikt, en dan ga ik met de hand sturen om te voorkomen dat de boot dwars op de golven terecht komt, zulke golven zorgen ervoor dat de boot (ver) boven zijn rompsnelheid kan komen, en dan mag er geen stuurfout gemaakt worden want dan loop je het risico op struikelen of platslaan. Maar dit zijn omstandigheden die voor de meesten (gelukkig) niet van toepassing zijn.
