Onderwerp: Langkieler mahonie-op-eik 1958 - niet / wel doen ?

Ik bedacht me ook dat ik graag in alle seizoenen wel eens graag enkele weken met de camper ga rondstruinen tot 1000-1500km van huis. Maar plots heb je dan een boot die eigenlijk toch wel wekelijks een bezoekje nodig heeft, toezicht, lijnen en hoezen controleren, lekken ontdekken. Op reis doorlopend weersbeeld thuisfront in de gaten houden en bereid zijn stante pede huiswaarts te keren. Met iets anders zou zij niet gebaat zijn.

En ik ken mezelf. Ik heb een erg mooie BMW oldtimer motorfiets voor de deur staan, die ik ook lang nagestreefd heb, maar nu nog maar amper berijd (die leeftijd hé).
Ondanks twee jaarlijkse grondige poetsbeurten, kwistig met WD40, alupolish en fijne staalwol, is voortschrijdende roest aan spaken, bouten en moeren niet tegen te houden. 5 jaar geleden nog in showroomstaat, inmiddels esthetisch 6/10. (Mechanisch nog altijd wel 100%).
En het is mij bij deze boot grotendeels om de esthetische houtbeleving te doen.
Ik heb eens 2 uur aan een 1 m2 groenig grauw teak kuipvloertje van een te koop liggende boot geborsteld om toch enigszins een representatieve indruk te krijgen van de werkelijke staat.

Over mijn motor trek ik voor een uitstap even twee spanbanden zodat zijn dekhoes niet klappert en klaar. Maar "even" de boot klaarmaken voor een tijdlang onbeheerd is toch wel meer werk en geen sinecure en vergt planning.
Zou feitelijk een stuk mijn vrij leven beperken. En zo is feitelijk de cirkel rond en zijn we terug bij en van de eerste bijdragen van mental coach kwillems (gewaardeerd hoor): zo'n boot vraagt alle aandacht en bepaalt feitelijk je leven. Voor de eigenaar is dat een evidentie. De boot is al heel zijn leven in de familie en hij woont in het stadje. De boot is al 68 jaar in zijn leven geïntegreerd.

Hm.

Is wellicht karakter. Ik ben meer van doen en dan denken, denk over een boot meestal nooit langer dan een week na. En dan doe ik een bod waarvoor ik 'm wil hebben. Als dat niet geaccepteerd wordt, jammer dan en up to the next. Ik kan me niet voorstellen jaren over 1 boot na te denken.
Vind het werken aan een boot wel erg leuk. Ben blij dat ik nu een enorme werklijst heb, en vind die klussen leuker dan op kantoor zitten en blah blah meetings doen.
Heb de boten wel op max 200m van mijn huis liggen, dat maakt klussen wel veel beter te doen.

Afgelopen 2 boten waren echt projectboten, dan de eerste 6 maanden buffelen om het op acceptabel nivo te krijgen. En dan elk jaar zoveel doen dat je steeds iets vooruit gaat in zicht en kwaliteit. Mijn ervaring is dat zo'n beetje alles aan een boot zo'n 30 jaar mee kan gaan en dan stuk gaat. Wat het langer blijft doen is mooi meegenomen. (wel vermakelijk hoe het makelaarsgilde alles verbloemd, die lui heb je echt niks aan imho).

SSpantHout schreef :
Herkenbaar wel.

Volgens mij is alles inmiddels wel zo'n beetje gezegd over die boot. De technische risico's, de kosten, het onderhoud, de beperkingen en de mogelijke teleurstellingen. Je kent ze allemaal. Sterker nog, je kent inmiddels waarschijnlijk meer argumenten om haar niet te kopen dan menig eigenaar van een houten schip ooit heeft overwogen.

Maar ik denk dat het allang niet meer over die boot gaat.

Het gaat over de vraag hoe je de komende jaren van je leven wilt doorbrengen. Wil je vooral behouden wat je hebt, de risico's beperken en voorkomen dat je ergens spijt van krijgt? Of wil je nog iets beleven waarvan je hart sneller gaat kloppen, ook als dat ongemak, onzekerheid en misschien zelfs teleurstelling met zich meebrengt?

Je schrijft dat je je vrijheid niet wilt verliezen. Dat begrijp ik. Maar vrijheid is niet alleen de mogelijkheid om ieder moment met je camper te vertrekken. Vrijheid is óók de mogelijkheid om ergens vol overgave voor te kiezen. Zelfs als die keuze verplichtingen met zich meebrengt.

En misschien is dat wel de kern van het verhaal: je probeert zekerheid te krijgen over iets wat per definitie onzeker is. Je wilt vooraf weten of je er gelukkig van wordt. Maar dat antwoord krijg je niet door er nog een jaar over na te denken.

Ik heb je eerder gezegd dat je voor het leven moet kiezen. Daar blijf ik bij. Maar dat betekent niet noodzakelijk dat je deze boot moet kopen. Het betekent dat je je keuze moet laten bepalen door wat je werkelijk wilt, en niet uitsluitend door wat je vreest.

Als je diep vanbinnen liever met de camper op pad gaat, koop die boot dan vooral niet. Maar als je iedere keer dat je naar Silja kijkt voelt dat daar iets ligt wat je eigenlijk niet wilt missen, wees dan niet bang om je leven een andere richting te geven.

Je bent 60-plus. Juist daarom zou ik niet te veel tijd meer besteden aan het uitstellen van het leven tot alle onzekerheden verdwenen zijn. Die dag komt namelijk niet.

En nog iets: zelfontwikkeling is niet voorbehouden aan jonge mensen. Misschien begint die juist op het moment dat je op latere leeftijd ontdekt dat je nog altijd in staat bent jezelf te verrassen.

Dus mijn afrondende advies is eenvoudig: laat haar deskundig keuren als je haar werkelijk wilt hebben, accepteer de consequenties en neem een besluit. En als je besluit haar niet te kopen, doe dat dan omdat je een ander leven aantrekkelijker vindt. Niet omdat je bang bent voor dit leven.

Want uiteindelijk gaat het er niet om hoeveel risico's je hebt weten te vermijden, maar hoeveel leven je aan je jaren hebt toegevoegd.

En of dat nu met Silja is of met een andere boot: ga varen, man. Geniet!

Stiekem denk ik dat TS liever hier op het forum wat aan het posten is, dan dat hij werkelijk die boot wil kopen. Dream on zou ik zeggen.

Een compliment voor het laatste advies van K.Willems.

11 pagina's over openhaardklasse.....

jerry schreef : En dat het bij me doorklinkt, reken maar.

Kijk, kijk, hier komt de aap uit de mouw. Er is naast de camper ook een motor in het spel, misschien ook nog een tweede huisje ergens?? Tsja, dan schiet er weinig tijd over voor een houten boot.
Wees realistisch en huur een zeilboot als je wilt gaan zeilen, accepteer dat die dan van plastic is en lelijk, maar dat je daarna er geen omkjken meer naar hebt.

Bezit van de zaak is ‘t eind van het vermaak.

Zou het geen zegen zijn als dat mooie schip opeens verkocht was, probleem opgelost?