Onderwerp: Albert verhalen.

Albert, wat schrijf je toch mooi. Je hebt je roeping gemist.

Mooie herinneringen en een mooi verhaal, Albert.

Idd, je vertelt zo mooi. Vaak lees je een verhaal waarin verteld wat er gebeurde, bij jou is het net of sta ik er bij.

Prachtig Albert!
En ik begrijp heel goed dat je Marjanne mist. Na al die jaren en avonturen samen is het alsof een deel van jezelf weg is toch?
Het eerbetoon wat je haar hebt gegeven in al je verhalen, en dat zij ook zo mee heeft kunnen maken is een mooie kroon op haar leven, en op jullie verbondenheid.
Maar dat zal het gemis niet minder maken, dat blijft.

Mooie herinnering!

Ik begrijp die ouwe wel. Heb jullie maar 1x mogen ontmoeten (een keer op een ZF wintermeeting). Jou kan ik me niet meer zo goed herinneren , maar Marjanne heeft wel indruk op mij gemaakt. Wat een intelligente vrolijke leuke vrouw, ik herkende gelijk de pretoogjes van haar uit jouw verhalen. Je hebt maar geboft Albert, al zal het gemis er nu zeker niet minder om zijn…

Blijf vooral schrijven, je oude schoolmeester zou trots op je zijn!

Groet!
Sjoerd

Mooi man, verdriet blijft, net als de mooie herinneringen.

Dapper, Albert.

Na alle tijd samen, kun je haar alleen maar missen.

Ze was bijzonder. Niet alleen jij zag dat. Die lelijke ouwe ook.

mooi verhaal mien jong

Albert 45 schreef :
Dat begrijp ik heel goed.
En het is goed dat je haar blíjft missen. En zo mooi daarover schrijft.
Wim.

Ik schrijf wel eens een verhaaltje om Alzheimer voor te blijven... Dan blijft de gebeurtenis uit het verleden me bij.
Albert, jij schrijft geschiedenis! In die geschiedenis heeft Marjanne gelukkig een plaats gekregen die ze verdient.
Groeten, Peper.

Een ouwetje uit mijn sluisflippertijd.

Ik moet weer terugdenken aan een voorvalletje van alweer wat jaartjes geleden. Toen ik een type “Bylgia” in mijn sluis kreeg.

Het speelt in het najaar, de stille tijd met weinig schutverkeer. Uit de richting van Amsterdam komt een motorboot aanzetten. In die tijd bedienden we de beneden deuren nog terplekke, dus ik loop naar het benedenhooft, zet de deuren open en laat de boot binnenvaren. Verrek, dat lijkt de “Bylgia” wel. Terwijl ik de deuren achter zijn kont dicht doe, meert de boot af in de sluis. De deuren zijn dicht en ik kom, op weg naar het bovenhoofd, langs dat mooie scheepje.
Een snuiter van een jaar of dertig hangt een fender goed. Ik zeg: ‘Goedemiddag, is dit nu de originele Bylgia of een replica?’
Hij richt zich op, kijkt me aan met een blik of ik stront ben, draait zonder wat te zeg zijn hoofd af, stapt de stuurhut in en doet de deur dicht. Even sta ik versteld, mijn klantjes hoeven me echt niet om mijn nek te vliegen of een buiging voor me te maken maar op een vriendelijk “goedemiddag” verwacht je toch op zijn minst een fatsoenlijk antwoord terug. Mijn verbazing is snel verdwenen, ik word zelfs een tikkie pissig, ik denk: ’Oké jochie, je vraagt er om, dan zul je het krijgen ook!’
Ik loop door en ga naar boven, de bedieningstoren in en pak mijn puzzelboekje.
Halverwege het derde cryptogram gaat de deur open en stapt “Jochie” naar binnen. Nogal hoog te paard informeert hij wanneer er eindelijk eens wat gaat gebeuren. Ik zeg: ‘Ik heb je níet horen kloppen, probeer het nog maar een keer.’
Ik wijs naar de deur. Hij sputtert tegen maar ik blijf, terwijl ik hem strak aankijk, naar de deur wijzen. Hij stapt kwaad naar buiten, klopt en stapt meteen naar binnen.
‘Goedemiddag, zeg het eens.’
‘We liggen hier al bijna een uur, wanneer ga je nu eindelijk eens sluizen?’
Ik leun achterover in mijn stoel, vouw mijn handen op mijn buik en kijk hem vriendelijk aan.
‘Ten éérste groeten we hier netjes, ten twééde heb ik niet bij je in de klas gezeten dus spreek jíj mij met meneer en U aan en ten dérde heet het niet sluizen maar schutten. Dus als je vandaag nog verder wil…?’
Jochie staat onderhand op ontploffen maar verbijt zich en zegt: ‘Goedemiddag meneer, wanneer gaat u slui… eh, schutten?’
‘Nu!’ zeg ik terwijl ik opsta en een paar knoppen indruk om de kolk vol te laten lopen, ‘kijk het water stroomt al.’
Hij stapt zonder wat te zeggen naar buiten.
Tegen zijn rug zeg ik: ’O ja, over een paar minuten is het spertijd,’ hij verstijft, ‘dan mag de brug niet meer draaien maar wees niet bang, over een dik uur ga ik weer verder.’
Ach, zo heel af en toe loopt er een tussendoor die een lesje nodig heeft maar de meeste bootjesmensen zijn gewoon aardige lui waar je een geintje mee kan maken.

Neem nu een van mijn vaste klantjes, hoe hij heet weet ik na al die jaren nog steeds niet maar steeds wanneer hij de sluis invaart steekt hij zijn kop met wilde baard uit de stuurhut en begint luidkeels te schelden op die ‘Luie ambtenaren die verdomme te besodemietert zijn om ook maar één slag eerlijk werk te verzetten, vooral die sluispikken, die zijn nog te beroerd om uit hun ogen te kijken!’
De mensen die voor de geopende brug staan te wachten spitsen hun oren.
Terwijl ik de brug laat zakken en hij in de kolk afmeert, brul ik hem toe: ‘Lelijke baardaap, ga terug naar Artis en laat je vlooien door die andere apen!’
Hij roept: ‘Mot ik effe bij je komme hufter? Dan zal ik je tronie es effe vakkundig verbouwe’
’Ha, neanderthaler, had je de moed en de kracht maar!’
Intussen zijn de slagbomen al omhoog en de auto’s rijden door maar de meeste fietsers en voetgangers hebben deze keer helemaal geen haast, integendeel, ze willen hier niets van missen.
De “baardaap” roept: ’Wacht maar, ik kom er an!’
Hij stormt de trap op en Brult in de deuropening: ’Zo, nou ga je er an!’
Hij trekt de deur achter zich dicht en ik vraag terwijl ik inschenk. ’Het was toch mét melk en zónder suiker?’



Albert

Dankjewel Albert, voor je mooie vehalen over de sluis en over Marjanne, hou de herinnering levend voor jezelf en voor ons.
Dan pinken wij ook af en toe een traantje weg met jou.

whahaha geweldig albert.

Nu de Perzische Golf dankzij "Mister Joe Naait Ons Steeds" weer een zooitje is geworden en wij aan de pomp het gelag mogen betalen, moest ik weer terugdenken aan die keer dat een grote visarend onze tanker voor een vliegdekschip aanzag.
Ook dit is weer een eerder gepost verhaal maar ja, ik kan het niet laten.


De Visarend.

We voeren destijds, ik was net zestien, met de tanker Forest Hill in de Rode Zee, op weg naar Bandar-Mashur in de Perzische Golf.
Door een zandstorm in de woestijn was de lucht, ook boven zee, zo vol woestijn stof, dat het zicht zowat nul was
Door het zonlicht, dat niet tot op zee hoogte kon doordringen, leek het of we in een dikke rode mist voeren.
Opeens landde er een uitgeputte visarend op het tankendek.
Hij was al zover heen, dat we hem zo konden oppakken en naar binnen brengen.
Onder een trap in de dienstgang, maakten we van dik gaas een kooi en ik, als jongste, werd aangewezen om hem te verzorgen.
Als eerste gaf ik hem een bak water, waar hij eerst aarzelend maar toen gulzig van begon te drinken.
Langzaam kwam hij bij en na een paar uur begon hij ook aan een bak met stukjes biefstuk.
Toen hij eenmaal uitgerust en goed gevoed was, begon hij zijn veren te verzorgen, waarbij hij af en toe stopte om me met een felle blik aan te kijken.
Zo voeren we naar wat toen nog gewoon Perzië heette om daar twintigduizend ton crude oil te laden.
Op de terugreis, toen we weer op de positie kwamen waar hij aan dek plofte, werd het tijd om hem vrij te laten.
We zette de waterdichte deur naar het tankendek open, trokken de krammen waarmee het gaas vast zat eruit, bonden er een lijn aan en trokken vanaf een afstandje het gaas weg.
De arend kwam op zijn gemak uit de nis onder de trap keek met een koninklijke houding kalm om zich heen.
Toen, in plaats van naar het zonlicht aan het einde van de gang te gaan, stapte hij op mij af, bleef pal voor me bleef staan en keek me aan.
Ik deed het nog net niet in mijn broek maar dat scheelde niet veel.
Hij bleef me even heel imponerend aankijken, draaide zich om en stapte op zijn dooi akkertje door de lange gang naar het zonlicht.
Hij wipte op de waterkering van de deur, keek rustig naar buiten en sprong aan dek .
Toen ik zelf om de hoek keek, zag ik hem op de reling zitten.
Opeens, met een rauwe kreet, dook hij van de reling, trok vlak boven zee op en begon te klimmen.
Al cirkelend boven de Forest Hill klom hij hoger en hoger.
Opeens, hij was nog maar een stipje, vloog hij in een rechte lijn naar waar de Afrikaanse kust zich moest bevinden.


Albert

Albert 45 schreef :
Oei. Die beesten zijn imposant. En als ze kwaad willen, heel link.

Maar jij was de vertrouweling. Hij zal ingescht hebben: Deze 2 bener is wel ok, gelook ik.

Joop66 schreef :
Zeearend met mensenkennis.

Prachtig verhaal, Albert. Dank!

Man, man, wat kan jij schrijven!
Ik heb al je verhalen op deze 70 pagina’s gelezen. Meesterlijk! Je schildert een prachtig beeld van de grote vaart in de tijd vanaf de jaren zestig. “De eerste keer” in Latijns Amerika speelt nu nog door mijn hoofd, kun je na gaan.