Onderwerp: Grote verhalen van een kleine schipper

Die port-sec is echt alleen voor ondiepe, droogvallende schepen. Het is in het midden net niet droogvallend met LW, veel zal dat niet schelen, en harde zandbodem.

Cabourg, 9 maart 2026

"Wat doe ik hier?", vroeg ik me vanochtend bij het ontwaken even af. Waarom doe ik dit, waarom wil ik dit, wat heb ik er aan om hier te zijn? "Mastvoet, onhaalbaar, geef het op", fluistert een nauwelijks hoorbare stem in mijn onderbewustzijn. "Je hebt gewoon geld verspild met het kopen van dure, nieuwe accus voor een afgeschreven bootje waar je nooit meer met een veilig gevoel mee over zee kunt varen."

En dan denk ik ook wel wat ik, zeker ook van mijn lieve vriendin Renée de yogadocente, allemaal geleerd heb op de yogamat. Over dat je wel gedachten hebt, maar ze niet hoeft te zijn. Over dankbaarheid. Over acceptatie van 'hoe het is'. Over rustig blijven ademhalen. En over het kunnen overgeven aan ongemak in lastige posities.

Die gedachten wil ik wel zijn, en het bijbehorende gevoel druppelt net als de ochtendkoffie door het filter, net als het eerste, zachtroze ochtendlicht het duister verdrijft, als de zandbanken die onder vluchtige flarden mist in het laagwater in dat ochtendzonnetje verschijnen, zo nemen fijne geluksgevoelens mij toch ook in hun bezit en doen mijn wat somber begonnen stemming verdwijnen.

"Living the life of doing boatwork in exotic places called sailing", app ik dapper aan diezelfde vriendin, in Nederland. Vrijdagmiddag na enkele intensieve werkweken vertrokken, onderweg overnacht en zaterdagochtend aangekomen in het schilderachtige Cabourg. Over mistige, verlaten landweggetjes, waar de lente in haar ontkoppende bloei al overal zichtbaar is. Een brug over, een hoek om, en daar stond ze, na al die maanden en winterstormen, op de wal bij de plaatselijke Chandlier.

Deze Mécanicien Marine, laat ik hem Thierry heten want zo heet hij ook, is een kop kleiner dan ik ben (en dat is klein) en daarbij denk ik een paar kilootjes meer mens aan de haak. Hoewel hij nog nooit een e-mail heeft beantwoord, en de zeldzame keren dat hij de telefoon opneemt vooral een soort diepe gromgeluiden uitstoot die met allerlei emoties resoneren, maar niet met die van verstaanbaar Frans, begint zich tussen ons toch iets van een relatie te ontspinnen. Hij had mijn e-mails wel gelezen, bleek uit het gesprek dat we zaterdag hadden. En hij heeft geen tijd want "we hebben hier 42 dagen achter elkaar regen gehad, meneer", en dan weet ik het wel. En: "Ik kan dadt maar op 1 manier doen, meneer, en dan moet er gekrikt worden (dat begreep ik vooral uit de sprekende manier van fysieke uitbeelding met de armen op en neer) en ik hoorde heel vaak 'bois' en 'epoxy' en dat niks waterpas is en je nergens bij kan. "Tell me what I don't know". Maar nee, o, o, o, wat een moeilijke klus, mijn mastvoetje. Ondanks de heldere uitleg en instructies hier op Zeilersforum (bedankt @Joop66!!) en de samenvatting daarvan met bouwtekeningen door ChatGPT en de verzekering dat ik op zoek ben naar verbetering, voor eigen risico, en niet naar perfectie of garanties.

Maar deze Thierry heeft toch ook echt zijn sympathieke kanten, hij is heel geinteresseerd in (mijn) Westerly en electromoteur setup, hij is heel behulpzaam met water en elektra e.d., ik mag zonder hem de loods in en hij heeft geloof ik ook wel een beetje bewondering dat ik telkens uit NL kom rijden voor dit oude,rare en toch wel erg versleten bootje.

Je moet ook wel een beetje gek zijn, om je leven aan zeilen en zeilboten te willen wijden.

Goed, inmiddels is de boot schoon, zijn mijn accu's ontkoppeld en de bakskisten in- en uit elkaar gezet om de 57kg accu's single-handed er uit te wrikken en op de kajuitvloer te zetten. Een behoorlijke klus.

Thierry wilde me zeker helpen met de mast strijken, "Dan pakken we ff de kraan" (ingeparkeerd achter enkele half vergane jachtjes en vissersboten waar het terrein hier vol mee staat, naast enkele tip-top Benetaus en Kelt's er staat van alles hier), nou Thierry, dat hoeft niet ("Mais c'est plus facile?"), mijn mast weegt 35 kg maar, dacht ik gisternmiddag met een pijnlijke onderrug, als die Thierry met zijn kraan wil spelen heb ik wel vier accu's die ván boord mogen en vier die omhoog mogen worden gehesen, hopelijk wil hij mij daar mee helpen, want deze accu's krijg ik niet in mijn eentje van boord. Ook niet met een takel en glijbaan.

Daarnaast heb ik een aantal werven aangeschreven, op enkele relevant schijnende facebook groepen een hulpvraag gepost en ook heb ik een bericht geplaatst op ons zusje 'Hisse-et-oh.com", het Franse zeilersforum: www.hisse-et-oh.com/discuss/sa...t-voilier-7m-cabourg met linkjes naar dit draadje en naar de relevante opmerkingen van Joop66 bij het draadje over de mastvoetverzakking. Dan kunnen ze toch zien dat ze met een serieus zeilertje van doen hebben? Dat hoop ik maar. De enige reacties tot nog toe gaan over mijn taalgebruik, in die zin lijkt het dan ook wel op ons Forum hier

Ik mag mijn plannen en ambities wat bijstellen. Ik wilde deze Pasen naar Cherbourg, met Hemelvaart/Pinksteren naar Isle of Wight en van de zomer naar de Kanaaleilanden en een (klein) stukje Bretagne. Uiteindelijk wil ik (uitdaging en avontuur dus:) met de Raccoon naar mijn zus, in Collioure, aan de Med, en wie weet vaar ik haar (de Raccoon, misschien ook mijn zus die heeft leren zeezeilen op Ile de Glenans en het mij heeft geleerd) een keer naar de hippies in Ibiza. "Naar de Med maar dat is toch heel ver en wat doe je dan met de Orka's?" - het snode plan is, mijn zwager de mast laten vervoeren en dan met de Raccoon river-cruisend het Canal du Midi door. ETA 2027/2028 ergens. Of een jaar later.

Maar wat als dit het is? Wat als ik niemand kan vinden die ik kan betalen om mij te helpen de mastvoet beter te fixeren? Moet ik het dan zelf doen met mijn linkerhanden (ik word dus echt handiger en handiger, mag ik niet zonder trots constateren)? Moet ik gewoon (lichter weer/golven) doorzeilen met de situatie zoals die nu is, en die het ook heus nog wel zal houden? (Maar het risico wordt groter en groter dat er grote schade optreedt, lijkt mij, bv een uitscheurende mastvoet).

Wat als dit het is, als "zeilen" met de Raccoon betekent dat ik 7 uur heen en 7 uur terug mag rijden om af en toe een week of lang weekend vanuit een verblijf/huisje aan haar te kunnen klussen?
Kan ik haar dan niet beter terugbrengen naar Nederland, over land of over water?

Nee, nee, nee en nog eens nee.
Het is beter, om naar Cabourg te verhuizen en vanaf hier te gaan werken. Het leven aanpassen aan zeilen en liever niet andersom.
Mijn missie, mijn roeping, is om mijn leven aan zeilen te wijden. Die toewijding bestaat, tot nog toe en dat wil ik veranderen, overigens voor 90% uit het voldoen aan al mijn andere verplichtingen zodat er zo veel mogelijk tijd en ruimte voor overblijft, voor dat "zeilen".

En dat "zeilen", dat is dus niet per se een boot om de hoek voor doordeweekse rondjes om de Schelp en weekendtochtjes naar de Marker Wadden. Dat was het wel. Een uitdaging. Een avontuur.
Dat "zeilen", dat is dus niet per se op een volledig uitgeruste en goed onderhouden, klaarliggende (huur)boot stappen en tegen wind en golven in de motor starten om voor borreltijd op tijd in een bovenwindse voorkeursmarina af te kunnen meren. Maar ook dat was, ooit, lang geleden, een grote uitdaging en een vervullend avontuur waar nog lang over na werd gepraat.

Dat is zeilen, dat is waar zeilen voor mij om draait. Om uitdaging en avontuur. Het zijn geen vakanties meer, het zijn expedities, die veel voorbereiding vergen. De logistieke uitdagingen van het hebben van een zeilboot zijn immens, de logistieke uitdagingen van het hebben van een zeilboot in een onverstaanbaar en lastig bereikbaar buitengebied (sorry, Frankrijk) zijn nog immenser.

There is, my dear people, nothing in the world so satisfying than messing around with boats.

Dát is waar zeilen om draait. Ik ben deze uitdaging aan gegaan. En deze relatie, met de Raccoon, mijn veeleisende en vervullende Dame, aan wie ik mij heb toegewijd. Met wie ik de afspraak heb: als ik voor haar zorg, zorgt zij voor mij en de geliefden die met me mee gaan, op dit avontuur.

En daarom ben ik hier. Zo vaak en zo lang als het moet, om de Raccoon vaarklaar te maken. Of daar, waar ik moet zijn, om het geld te verdienen om dat te realiseren.

Die uitdaging en dat avontuur, die ben ik aangegaan, niet voor Champagne sailing op een gehuurde AWB op de Med, wat uiteindelijk misschien wel minder geld (laat staan tijd) kost dan de kostbare affaire called Raccoon, maar op een 55 jaar oude Westerly Nomad, omdat ze bij me past, omdat het kan, omdat ze op mijn pad kwam en, uiteindelijk maar om 1 enkele reden: omdat ik het wil. Roeping.

En aan dat voorrecht om deze roeping te mogen en kunnen volgen, daar ga ik aan denken, als ik zo met bewonderende blik mijn Thierry ga begroeten met een ochtendkoffie, en daar ga ik aan denken, als ik er straks achter kom dat de dikke koperkabels/buizen toch net niet passen op mijn nieuwe (WattCycle 314Ah LifePO) accubank. Het is geen plicht. Het is geen Sisyphus arbeid. Het is een klein bootje, waaraan uiteindelijk alles te vervangen en te repareren is, het is een keuze, het is een wens, het is een voorrecht.

Aum. Shanti. Veilige mijlen, goede winden, volgende zeeën en voor op wie het van toepassing is: veel klusplezier gewenst, allemaal, ik ga naar de werf!

Leuk om te lezen Thijs! Je maakt inderdaad een gedurfde keuze. Ik wens je veel succes met je werkzaamheden in het prachtige Cabourg, waar ik mooie herinneringen aan heb van afgelopen zomer.
Veel succes met je klussen en het nieuwe seizoen. Wij komen wellicht ook weer die kant op.

Thijs1971 schreef :
Of, zoals forumlid ironman ons al heel lang meegeeft: "Je moet niet alles geloven wat je denkt".

Hoe dan ook: leuk om weer van je te horen. Het was hier de afgelopen maanden nogal, wat zal ik zeggen... kleurloos..

Wat betreft je plannen: je plan om naar Wight te zeilen en daar dan de boot een paar weken/maanden achter te laten om vervolgens naar de Kanaaleilanden te zeilen wordt een kostbare kwestie. De boot een tijdje 'stallen' op Wight, zelfs al is het op de wal, is iets waarop je aardig kan 'leeglopen', denk ik.

De kracht van je bootje is dat je moeiteloos elke gunkhole langs de Franse kust in kunt, mede omdat je probleemloos kunst droogvallen. En er zijn heel wat van die plekken tussen Cabourg en de mond van de Gironde. Vermijd dure havens en geniet van de couleur locale.
Het Canal du midi is voor je pieremachochel geen probleem en tzt van de Middellandse binnendoor terug naar Nederland ook niet.
Tip: kijk eens of je 'Joop Waasdorp - Het laatste interview' van Dens Vroege op de kop kunt tikken. Daar staat de hele reis door Frankrijk (in omgekeerde richting, weliswaar) in beschreven, maar dan wèl op de manier van Joop Waasdorp. Sowieso een schrijver waarvan je iets gelezen moet hebben, vind ik. Veelal tamelijk humoristisch!

Zelf zal ik nooit met mijn boot in Miditerranee komen, maar die zee trekt me ook totaal niet, eerlijk gezegd. Maar jij hebt er familie; dat scheelt. Maar al die Franse gunkholes aan de Kanaal- en Atlantische kust; dat lijkt me geweldig.

Ha Wadloper!

Ja dat Solent marinas duur zijn, dat weet ik van Dylan Winter die daar op zijn eigenzinnige manier ook een mening over heeft, over bankiers met een strijkijzer en hun jaarlijkse kostbare bootuitje.

Ik wil dus op en neer, Hemelvaart heen, Pinksteren terug als dat kan, en de boot in Cherbourg, aan een ankerbol?, of in de buurt, idd precies in zo’n gunkhole, elke mijl/zandbank landinwaarts is de stalling gunstiger, non?

Andree ik hoop je treffen, dan, zou leuk zijn!

Hoop Het is feest op de Raccoon en meneer Thierry is een held!

Zeg poets die cabriokap eens!! Vergelijkbare methode als met een buiskap.

haha, "de buiskap van je auto is groen!"

Eens met Wadloper dat de Franse "gunkholes" erg leuk zijn, en zelfs voor mijn boot met HW nog wel te doen. In tegenstelling tot Wadloper vond ik de Middellandse Zee wel geweldig. Fantastische kusten, eilanden, ankerplaatsen en landen vol met cultuur. Zeker het oostelijk deel (vanaf Venetie tot de Syrische grens). Waar anders kun je je boot afmeren naast Griekse of Romeinse opgravingen, een Genuees kasteel in Montenegro of een Ottomaans fort?

Eens met Wadloper. Maritiem gezien vind ik NW Europa veel interessanter.

AndreAzuree schreef :
Natuurlijk zijn de landen rond de Miditerranee, en ook de kust daarvan, de moeite waard. Daar gaat niks vanaf. Daar heb ik al het één en ander van kunnen genieten, al was het niet vanaf een boot. Maar ik ga er dus liever met andere middelen naartoe.