Onderwerp: Vertrekken en je huis

@Amelie. Wij zijn uitgeschreven en konden onze verzekering houden. De SVB vraagt een onderzoek en als je op redelijke termijn terugkeert en niet gaat werken kun je je verzekering houden. Voor veel vertrekkers gaat dit op.

Je houdt dan ook (indien van toepassing) kinderbijslag en toeslagen. De AOW opbouw loopt door. Ook blijf je gewoon voor alle boxen belastingplichtig in Nederland.

holrobert schreef : Zo'n expat verzekering is gewoon een commercieel verzekeringsbedrijf wat winst maakt. Daar zit verder geen subsidie van de Nederlandse belasting betaler bij. Ik heb vele jaren lang pensioen en andere voorzieningen afgedragen in Nederland. Als ik 65/67/69 of welke leeftijd dan ook, dan krijg ik daar neits meer van terug. Dus maak je geen zorgen, ik 'krijg' niets van Nederland.
Nederland heeft hoge belastingen, maar financieel is Nederland een heel stuk beter dan de VS, wat dat betreft mis ik het Nederlandse sociale stelsel wel en er zijn maar weinig landen waar alles zo goed geregeld is als in Nederland.

holrobert schreef :
Mooi dat dat kan in jullie geval. Onze situatie was anders, wel werk, 3 jaar weg. Dure ziektekostenverzekering en geen AOW opbouw.

Helemaal mee eens. Als ik Amerikanen probeerde uit te leggen dat ik het prima vind om veel belasting te betalen in Nederland -want je krijgt er veel voor terug- snapten ze dat vaak niet en vonden ze dat we in Nederland (en Europa) "all communists" waren.

Erikdejong schreef : AOW opbouw doe je automatisch vanaf (dacht ik) 17 jaar door in NL aanwezig te zijn en ook wanneer je in NL premies afdraagt. Voor je tijd in NL zal je daar dus wel iets van terugzien op je AOW-leeftijd. Misschien niet veel, maar wel iets. Van andere NL pensioenopbouw - voor zover die er is - krijg je natuurlijk ook wat.

Elk verhaal van elke zeiler (m/v) is anders. Wat volgt zijn mijn ervaringen.

Na een werkend leven, in 2015 mijn huis verhuurd en vertrokken zonder plan en einde. Uiteindelijk werden het 10 jaren zeilen tussen Letland en Patagonië.

Achter de beslissing om mijn huis te verhuren sta ik nog steeds ondanks minder prettige ervaringen met huurders. Het was geruststellend dat er geld bijkwam om eventuele calamiteiten op te vangen en dat er een huis op me wachtte na een mogelijke terugkeer.

Met wat ik nu weet (screenen van huurders is niet wetenschappelijk en een zaakwaarnemer kan ook tegenvallen) zou ik het nog eens doen want na toffe jaren op de boot voelde ik me na de terugkeer gelukkiger dan ik verwachtte. Waarom? Ik weet het nog steeds niet.

-Omdat het huis in een fijne buurt staat met redelijke mensen waar het goed wonen is? Na terugkeer een nieuw huis kopen is in dat geval een gok. Ik kijk met verbazing naar de posts over waardevermeerdering. Een huis dient om gelukkig in te zijn. De huizenmarkt mag instorten maar dat verandert niets aan het woonplezier. Het is dezelfde redenering die geldt voor een boot.
- Omdat ik het nodig heb voor mijn actuele projecten?
- Omdat ik de Atlantische kust van Spanje en de Azoren boeiender vindt dan Patagonië, de saaie kust van Letland, Litouwen, Polen of het dagenlang varen op de Commewijne tussen steeds de zelfde groene muren? Toch ben ik blij het gedaan te hebben.
- Omdat ik na de Surinamers de meeste affiniteit voel met de Portugezen?
- Omdat ik ook op de wal kan leven zoals op de boot: we zien wel wat morgen brengt?
- Omdat ik me ook tussen de zeilers die gehaast waren en trofeeën najagen een vreemde eend in de bijt voelde?