ilCigno schreef :
Een terechte opmerking waar inderdaad niet veel aandacht voor bestaan. Bij vaste- en klapschroeven is de spoed over de bladlengte min of meer constant. Daardoor verloopt de bladhoek, je ziet een 'getordeerd' blad. Bij een vaanstandschroef is dat uiteraard niet mogelijk. Dit is ook de reden dat de bladen van vaanstandschroeven meestal een relatief laag aspect-ratio hebben, dus breed en kort. Dat er desondanks schade kan ontstaan door cavitatie omdat de spoed niet 'goed' is wist ik nog niet.
Dat is niet zo vreemd hoor.
Cavitatie ontstaat wanneer aan de tippen van een schroef de relatieve snelheid van die tip t.o.v. het water gelijk aan of groter wordt dan 14 meter/sec.( 1/2*rho*v^2 > 1 atmosfeer), even geen rekening houden met de diepte onder water en de temperatuur want dat heeft uiteraard ook invloed.
Echter , omdat het water niet stil staat bij de bladtippen maar meedraait , zij het met een lagere snelheid dan de tipsnelheid is die relatieve snelheid lager dan die tipsnelheid.
Aangezien daarbij uiteraard ook de spoed een rol speelt is het uitrekenen van de cavitatiegrens nou niet bepaald een eenvoudige zaak .De vorm van de bladen , met name de niet aangestroomde zijde heeft daarbij ook een grote invloed.
Vandaar dat schroeven vaak een veel grotere omtreksnelheid kunnen hebben zonder te caviteren. Die van mij bijvoorbeeld heeft een maximale tipsnelheid van ca. 28 meter per seconde maar caviteert echt niet.
Echter , door een beschadiging aan de rand van de bladen kan er ineens cavitatie optreden.
Had ik een keer toen ik in Noorwegen een rots raakte met de schroef ( nadeel van kimkielen

) Ineens een irritant gezang onder de boot.Gelukkig was gladvijlen van de beschadiging afdoende.
Allemaal niet zo simpel heelaas.
Ad