Onderwerp: Manieren soft shackles

De laatste weken ben ik bezig met het maken van soft shackles. Ruwweg ken ik die in twee varianten. Die met een gesplitste lijn (nummer 1 op de foto) en die met een dubbele lus (nummer 2 op de foto). Jullie zien dat ik de uiteinden van de lijnen ruim laat zitten boven de (diamant)knoop. Dat heeft een gunstig effect op de totale breekkracht. Ik werk dat af met een takeling. Op het eind van die lijnen druppel ik een dotje sekondenlijm. Dan rafelt het niet uit.

De variant met de gesplitste lijn (nummer 1) heeft mijn voorkeur. Voor mijn gevoel zit die wat robuuster in elkaar. Die is ook leuker om te maken en voelt wat "ambachtelijker" aan. Er kunnen echter situaties zijn dat de dubbele lus (nummer 2) de voorkeur heeft, bijvoorbeeld als je weinig ruimte hebt om de shackle goed te sluiten. Misschien zijn er nog wel meer redenen te bedenken.

Ik ontdek echter dat de twee lussen bij de dubbelgeluste variant niet altijd even groot zijn. Op de bijgevoegde foto zie je dat ook een beetje. Het vergt dan enig rekwerk om die lussen gelijk te krijgen.
Mijn vraag is of ik dat terecht als een potentieel risico zie. Mijn gedachte daarbij is namelijk dat als de lussen ongelijk zijn er immers geen kracht op de grotere lus wordt uitgeoefend. De totale breekkracht van de soft shackle wordt daardoor aanmerkelijk lager, omdat alles dan immers op één lus aan komt in plaats van op twee.

Zie ik dat goed? Hoe kijken jullie daartegen aan?

Ik maak ze altijd op wat bij jou manier 2 is. Mijn ervaring is dat als er spanning op komt, het kleinste lusje weer iets groter wordt omdat het oog dan verder dichtknijpt. Kortom: dan komen beide lussen weer gelijk.

Ik vind manier 2 in de praktijk prettiger werken. Zeker als je met heel dun dyneema werkt (ik maak ook softshackeltjes van dyneema takelgaren van 1,5 mm)

Ik maak ze ook op manier 2 en op die manier kun je vrij precies de lus bepalen heb er in de loop van tijd al een paar honderd gemaakt.

Ik heb denk ik alle varianten wel geprobeerd. Ik maak ze hybride tussen 1 en 2. Dus na de diamantknoop stukje ingesplitst. Best of both worlds.

Bedoel je de button knot?

kwillems schreef :

Nou stuit ik net op een filmpje van de Lijnenspecialist. Je kan het uiteinde van de lijn een stukje in zichzelf (eventueel verjongd) terugtrekken. Dan rafelt het niet. Filmpje is te vinden op hun socials.

boarderbas schreef :
Zo
l-36.com/soft_shackle_9.php

De softshackles aan mijn genuaschoten gingen iedere overstag langs 5 stagen met enig geweld. Ik heb iedere variant wel gehad.

De optie 1 word vaak snel pluizig en loopt dan vast, of de lus lubbert uit.

Optie 2 kan makkelijker blijven haken aan een kikker bij hijsen of ombouwen in het downwind rak.

En verder hadden we aan boord de regel "Laces out"* Dat betekent dat shackle zó aan het schootoog moest dat de knoop bij de overstag niet aan de stagzijde van de schoothoek zat. Dat scheelde een hoop

*10 punten voor wie die filmreferentie snapt

Pelagic 28i schreef :
Ja ik zag die methode vandaag langskomen op hun Facebook-pagina. Maar het lijkt mij zo'n gepruts lang die diamantknoop. Ook lijkt het mij geen garantie dat het uiteinde later niet alsnog weer loskomt en alsnog uitrafelt. Mijn eerste gedachte daarbij is dat je er beter alsnog een takeling omheen kunt zetten.
Maar ik ga dat in ieder geval uitproberen.

boarderbas schreef : Donders bedankt. Zo heb je dus een combinatie van de methoden 1 en 2

kwillems schreef :
Ik weet ook niet of het hier meteen praktisch of werkbaar is. Ik zag het net en moest hier aan denken

Ik heb het inmiddels uitgeprobeerd. Het is met wat gepruts te doen om de uiteinden terug te halen. De kunst is om daar voldoende lijn voor over te hebben.

Ondertussen ben ik ook wat aan het dooroefenen met de oplossing van boarderbas.

Wat mijn oorspronkelijke vraag betreft: het verschil in omtrek van de twee lussen: ik begrijp dat jullie daar niet zo zwaar aan tillen?

boarderbas schreef :
OT: Jaa, ehm, over die footballer die wordt gemanaged door Tom Cruise? Ik weet het niet meer helemaal, maar hij had z'n bepalende doel gemist omdat hij laces out had gezegd en degene die hem aanspeelde laces in deed of zo...
Edit: oh, Google vindt vooral Ace Ventura. Nou, zeg het maar

Raadsels worden altijd véél leuker als ze gegooogled worden!!

kwillems schreef :
Welke lussen bedoel je? De 1e lus leg ik om een splitsnaald waar de lijn in past. De 2e (schuif) lus moet groot genoeg zijn zodat de diamantk knoop er door past. Ongeveer 3x de diameter van een diamantknoop is voldoende, maar ik doe het altijd op t oog.

Nee, ik bedoel de lussen van nummer 2 genoemd ik mijn openingspost. Ik merk dat die nogal eens niet even groot zijn en dat je dan flink moet rekken om ze enigszins op dezelfde maat te krijgen.
Ik beoordeelde dat als een risico, omdat je daarmee de kracht die op de soft shackle wordt uitgeoefend niet gelijkmatig over de beide lussen verdeeld.

Ik ga er vanuit dat de breekkracht van een soft shackle met diamantknoop ongeveer 140% van de breekkracht van de enkele lijn bedraagt. Zie daarvoor bijvoorbeeld dit artikel. Op het YouTube-kanaal van HowNot2 wordt daar ook empirisch bewijs voor geleverd.
Daarbij wordt de kracht gelijkmatig op de twee lussen van de lijn uitgeoefend. Mijn veronderstelling is dat je op minder dan de breekkracht van een enkele lijn uitkomt als één van de twee lussen niet wordt belast.

Mijn vraag is dus of die veronderstelling klopt.

Ik denk dat je nog een keer goed naar zo'n ding moet kijken. Het is namelijk een schuivende lus en beide tampen stellen zich automatisch op de juiste lengte, tenzij je de lus te krap hebt genomen.

Die glijdende lus moet zich niet als een strop om het touw vastknellen. Hij moet en gespannen toestand ten minste een beetje kleiner dan de diamantknoop zijn zodat de knoop niet uit de lus wappert bij een wapperend zeil.

Helder. Mijn dank!

En dit zijn ze geworden. Nummer 3 is de manier die boarderbas bedoelde (hoop ik ). Bij nummer 4 h heb ik de lus ingesplitst. De twee uiteinden boven de diamantknoop heb ik steeds ingetrokken.
De takeling bij nummer 3 bedoel ik om de vergrendeling daar wat strakker te maken. Ik weet nog niet of ik dat handhaaf, maar het kwam zo in me op.

Belangrijk voordeel van deze twee varianten is dat ze zelf-sluitend zijn als ze op spanning worden gezet. Dat zie ik als enorm voordeel.
Dat zelf sluiten gaat bij nummer 3 gemakkelijker dan bij nummer 4. De buitenste mantel ondervindt bij nummer 4 enige stroefheid. Daarom heb ik daar ook geen release-koordje gemaakt.

Zit er, vanaf de lus gezien, een dubbele mantel bij nr 4?
Is totaal niet nodig. Je kan hem eenvoudig 1x door zichzelf rijgen en dan een diamantknoop erop, Als je dan onder de mantel een 2 of 3 mm touwtje meeneemt die uitkomt bij de diamantknoop, dan trek je hem vrij gemakkelijk open.
Zelf zie ik die losse eindjes liever weggesmolten. Met een goede diamantknoop heb ik daar nog nooit een probleem gezien.


Die oplossing nummer 3 zou ik zonder takeling doen. Nu komt de druk vooral op die takeling terecht ipv over de gehele shackle tot de knoop.

Zelf vind ik die nr 3 het meest slim van alle softshackles.

Helder, ik verwijder de takeling bij nr 3 weer. Los daarvan denk ik ook dat nummer 3 de beste variant is.

Nummer 4 is een uitprobeerseltje. Er zit 2x een enkele mantel. Doordat de mantel over de lus om de diamantknoop korter is dan die in nummer 1 (openingspost) wordt hij zelfsluitend als je er kracht op zet. Bij nummer 1 is dt niet het geval.

Voor het terugtrekken van de overgebleven uiteinden heb je iets meer lijn nodig en sowieso is het flink prutsen doordat die diamantknoop in de weg zit. Afbranden of sekondenlijm is in ieder geval een stuk gemakkelijker en waarschijnlijk ook duurzamer. Het stukje lijn dat je terugtrekt is immers erg kort. Veel "houvast" is daar niet.

kwillems schreef :
Waar zie jij een mantel? Ik maak mijn SS's met volledige mantel.. maar hier zie ik ze niet. Met mantel maakt de SS veel duurzamer en makkelijker in gebruik. Zeker mnet een Dyneema mantel en extra laag coating.

Ik denk dat ik dan de verkeerde terminologie gebruik. Ik bedoel het omhullende gedeelte van de lijn. Met de foto erbij snap je wel wat ik bedoel denk ik.

kwillems schreef :
Je hebt toch alleen een core? Er is geen "omhullend gedeelte". Je hebt alleen de vezels van Dyneema met een gele coating. De lijn bestaat enkel en alleen uit gevlochten Dyneema vezels. Om die reden kun je het ook zo eenvoudig splitsen. Probeer maar eens een SS te maken met een volledige mantel. maak hem zelf iets anders dan op de foto ( “open” style).. maar voor het idee met mantel.

Ik moet aan mijn jargon werken.

Als je een stuk lijn splitst, zit het ene deel dus binnen het andere. Ik bedoelde dus dat andere, omhullende deel. Geen idee hoe je dat noemen moet, maar dat hoor ik dan graag.

kwillems schreef :
Het maakt niet uit, ik denk dat iedereen je wel begrijpt. Een SS met mantel is voor mij echter een ander ding.

Seanymph schreef :
Het is wat geneuzel, maar toch nog even aanvullend: ik vind een van de voordelen van manier 2 dat je dan te maken hebt met 2 relatief dunne lussen (namelijk met de originele diameter van het gebruikte materiaal). Bij manier 1 krijg je één lus maar die is dan dikker omdat de lijn dan in zichzelf is gesplitst. Als je maar weinig ruimte hebt om de SS aan een ander voorwerp te bevestigen dan kan variant 2 net het verschil maken tussen die lussen/lus er wel doorheen kunnen frutsen of niet. Dat is althans mijn ervaring.