Onderwerp: Je grootste blunder?

Ik hoop de connectors

en je leert supersnel zo te zien:

NAP +10.92 - 10.73
Kijk op de peilschaal bij de brug.
Door opwaaiing kan de hoogte soms aanmerkelijk minder zijn.

Overigens .... lijkt het me handig een Almanak deel II en de betreffende waterkaart aan te schaffen. Hier kun je alle gegevens in vinden.

De Moerdijkbruggen en de fenders.

Laatste ritje van ons met de Defender is van Noordschans naar Drimmelen, we moeten dus onder de Moerdijkbruggen door. Mast plat in de haven, het was bijna windstil, ideaal dus. Gas erop en met stroom mee (daar let ik tegenwoordig toch maar op) stomen we op naar de Amer. Het is rustig op het water, vrijwel geen golfslag want geen wind en geen beroepsvaart van betekenis. Na de bruggen besluit ik dan ook om al varend de mast weer te zetten. Vrouw aan het roer, ik aan de maststrijktalie. Dat gaat natuurlijk zwaar in het begin, maar op gegeven moment wordt het lichter en het laatste stukje valt ie vanzelf op zijn plek. Toch?

Niet dus. De laatste 25 cm krijg ik de beugel wel naar beneden door erop te staan, maar daarna veert deze meteen weer terug. Snel de mast controleren, stekkertje of val in de mastvoet? Nee, all clear. Ik probeer het nog eens, zelfde effect. Tot overmaat van ramp passeert er zo'n snelle motorboot die van die lekkere golven trekt... ik zweet, wacht even tot de grootste beweging uit het water is en ga dan naar de mast om de zaak te controleren. Onderweg struikel ik over een fender in het gangboord. Die zit klem onder de maststrijkbeugel ... Onderuit gehaald, nu moet het beter gaan! Nope, nog niet, maar ik ken de truc ondertussen: jawel, ook de bakboordfender zit klem onder de beugel :roll:
Nadat deze uit zijn benarde positie bevrijd is valt de mast vanzelf op zijn plek.

Kijk, da's nou een echte vent die een regelrechte blunder bericht.

Kloot nooit met je mast als het schip beweegt. :roll:

Dat ligt eeen beetje aan je schip. Mijn voormalige sneekermeer kon ik varend strijken (kort mastje, giek bevestigd aan de mastvoet en niet aan de mast zelf, en simpele verstaging incl strijkwanten) Geen enkel probleem. Met mijn huidige zou ik het niet meer durven.

Ik vind deze 'blunder' eigenlijk wel meevallen, bij het zetten van de mast blijft er altijd wel wat hangen. Altijd even kijken of je verstaging ergens achter blijft hangen oid.

Ik vind dit topic het leerzaamste van alle.
Zo weet je wat je niet mag doen,of waar op te letten bij vergelijkbare situaties.

Dus aan allen....houd jullie niet in....schaam je niet en smijt het op het forum

En ik die dacht dat Nederlanders opener zijn dan Belgen

Ik kan daar wel over mee praten. Toen ik net mijn huidige boot had, moesten we ook de mast klappen om over de vecht naar Maurik te gaan. Bij de sluis hagenstein toch maar weer de mast overeind zetten. Alles gecontroleerd of er niets kon blijven hakken. Als zat goed. Maar we waren toch nog wat vergeten. De vlagenlijntjes die haden we niet goed vast gezet. Deze bleven toen ook haken achter de geleiders van het luik. Resultaat dat het hout wat er onderzat en de geleiders van het dek los waren gekomen (het hout was niet best meer en moest toch vervangen worden). En dat met je eerste reis met de boot.

Heeeeeeeeel erg lang geleden, ik was een jaar of 11-12 en had een leuk piraatje, na een zeiltochtje over het Brielsemeer weer terug in de haven wilde ik het zeil plus mast opruimen dus ik trok de mast inclusief zeil omhoog, dat ging goed tot dat er een windvlaag aankwam, samen met mast en zeil kieperde ik het water in.
Heb ik daarna nooit meer gedaan, eerst zeil opruimen en daarna de mast.

Toch leer je dat tegenwoordig zo op de zeilschool als je in een Optimist leert zeilen.

Deze is niet grappig, maar wel leerzaam.

Dit jaar voer ik begin juli op de Oostzee naar Stockholm met twee opstappers. Mijn vrouw zou met het vliegtuig naar Stockholm komen. In de Hanö-bocht kwamen we aan het eind van de middag langs het eilandje Utklippan; een soort Alcatraz - twee kale rotsen met een haventje en verder niets. Ik wilde tussen de rotsen doorvaren en er eventueel een nachtje blijven als het er leuk genoeg uit zag. Daarvoor moest het zeil naar beneden. We voeren met een windkracht 5-6 voor de wind. Ik haalde de bulletalie los, en trok de overloop naar het midden. Op dat moment kwam er een klapgijp, die het eindblokje van de overloop losrukte, waardoor het schootblok een zwieper naar lij kon maken. Het schootblok knalde met geweld tegen mijn knie, die niet opzij kon omdat de bakskist de weg blokkeerde. Mijn knie voelde alsof mijn knieschijf kapot was, en het bloedde aan weerszijden.

De diagnose: Ik had eerst een veilige koers moeten varen alvorens de bulletalie los te maken. Ik was me hiervan bewust, maar nam een risico omdat het eiland in de weg lag voor een veilige koers. Dat had ik kunnen oplossen door een stormrondje te draaien. Dat had ik niet gedaan door teveel zelfvertrouwen en vertrouwen in de bemanning. Het zal me niet nog eens gebeuren. En ik schrijf het hier op, in de hoop dat het jullie ook niet gebeurt.

Het vervolg: We zijn doorgevaren omdat op die manier de boot de minste aandacht vroeg. Want mijn knie vroeg alle aandacht. Na enige tijd realiseerde ik me dat er waarschijnlijk toch niets gebroken was, en hebben we de reis volgens plan vervolgd, zij het dat ik echt voor schipper speelde en alleen maar instructies gaf, in plaats van zelf te zeilen. Mijn grootste zorg was nog wat mijn vrouw zou zeggen als ze me in Stockholm zou zien. Ik hoopte voor die tijd hersteld te zijn. Dat viel toch tegen. Mijn onderbeen raakte fors opgezwollen en werd later blauw tot in de punten van mijn tenen. De eerste week kon ik maar moeizaam lopen, maar dat werd elke week beter. Een diepe wond naast mijn knieschijf raakte ontstoken, waardoor herstel daarvan wat langer duurde. Fietsen ging gelukkig goed. In september kon ik weer hardlopen, en nu voel ik alleen nog iets als ik er op let. Ik ben er genadig vanaf gekomen. En heb zowaar een heel goede vakantie gehad.

De moraal: de bulletalie is mijn vriend, en die mag alleen los als de koers zeker weten veilig is.

Dank voor deze wijze les!

Zeilen is prachtig, ontspannend etc. Máár wel bij de les blijven.
Dit kan, hoe ervaren we ook zijn, ons allemaal gebeuren.

Dankjewel dat je dit gebeuren met ons deelt, kunnen we lering uittrekken.

Bedankt voor de wijze raad.
En ik ben blij dat het je weer goed gaat.

Inderdaad fijn te horen dat je weer veel kunt doen.

Heb ik ook nog een verhaaltje:
NoWaKa(noordelijk water kamp) van 2 jaar geleden ofzo
in een bocht van het paterswoldsemeer zitten een aantal steigers, 3 goede en een beetje brakke. Dit is lagerwal en er komt een lelievlet voordewind aanvaren met een windje 5, en gaat voor de steiger. komt onder vol zeil aan, en vaart letterlijk over de steiger heen, hij licht precies tussen de palen.

Behalve wat krassen verder geen schade aan de boot gelukkig, maar van de steiger was niet veel meer over.

Ik was met een vriend van me aan het klussen op de Sneekermeer. Keerkoppeling moest eruit dus ik moest me in allerlei vreemde bochten wringen om de onderste boutjes los te krijgen. Plotseling hoor ik klonk, plons: sleutel 12-13 (jawel) glipt uit mijn handen en stuitert in het bilgewater onderin de dooskiel.
Oh, roept die vriend, die vissen we even op. En hij pakt een zware magneet... duurde even voor hij doorhad dat dat niet ging werken op een stalen schip

Dit is voor mij veruit het leukste topic

Ook ik ben niet vrij van blunders want ik ben een zeiler :roll:

Wat mij opvalt bij de meeste van de blunders die ik hier zie is dat er een houding bestaat van "dat doen we gewoon even" Achterafgezien is dat dan overmoedig te noemen. Ik bedoel daarmee de blunders waar veiligheid in het geding is. Dus niet de PUR-schuim blunder.

Van die laatste ken ik er trouwens nog een fijne. Vorige week mijn vloertje er uit gehaald van dat hele dure bruinzeel laminaat met van die teakdek streepjes. Eigenlijk te lang gewacht om ze te lakken dus alles er af schuren. Een paar plekjes waren wat verkleurd dus heb ik met ontweringswater de kleur weer egaal gemaakt. Onvoldoende afgespoeld. :twisted:

Na een week is de pu lak nog niet droog.


succes,

zeehond

ik ben net terug van een avondje zeilen, voor het eerst in meer dan een maand dat ik meer dan een uur of 1,5 aan boord ben.

ik bedacht om een uur of zeven, ja laat ik eens lekker gaan zeilen, leuk idee. dus ik naar de boot toe, haal de dektent eraf, doe de deurtjes open, contact erop enzo, moter starten, sloeg nog aan ook na een maand of meer en daarna fok erop klikken, en maar weggevaren. en ik vaar lekker, na een tijdje besloot ik om om te draaien, kon daar altijd mooi, dus achter de kop van een strekdam, stil gelegt, fok laten zakken, en kijk, oh ij lig mooi stil, en haal de fok eraF, EN kijk nog eens en denk: wel erg stil, leg de fok weer weg, loop naar het roer toe, zet de moter vooruit, en denk: wat is er aan de hand? niks, achteruit dan maar, beetje meer gas, nog een beetje, nog een beetje, en daar kwam die, gelukkig snel weer los, zonder natte voeten 8) maar wat blijkt nu, daar kan het in de zomer wel, maar nu het randmeer op winterpeil is, een halve meter lager, kan het dus niet meer, leuk als je bedenkt, eerder kon het altijd hier :roll:

En s avonds ook geen helpers in de buurt vermoed ik...

nee dat neit, heb de hele tijd geen sterveling gezien nee...

En je zit daar dus nu nog steeds aan de grond???

Voor alle duidelijkheid dan maar

Oei, gelukkig maar....