Onderwerp: Albert verhalen.

Albert, wat schrijf je toch mooi. Je hebt je roeping gemist.

Mooie herinneringen en een mooi verhaal, Albert.

Idd, je vertelt zo mooi. Vaak lees je een verhaal waarin verteld wat er gebeurde, bij jou is het net of sta ik er bij.

Prachtig Albert!
En ik begrijp heel goed dat je Marjanne mist. Na al die jaren en avonturen samen is het alsof een deel van jezelf weg is toch?
Het eerbetoon wat je haar hebt gegeven in al je verhalen, en dat zij ook zo mee heeft kunnen maken is een mooie kroon op haar leven, en op jullie verbondenheid.
Maar dat zal het gemis niet minder maken, dat blijft.

Mooie herinnering!

Ik begrijp die ouwe wel. Heb jullie maar 1x mogen ontmoeten (een keer op een ZF wintermeeting). Jou kan ik me niet meer zo goed herinneren , maar Marjanne heeft wel indruk op mij gemaakt. Wat een intelligente vrolijke leuke vrouw, ik herkende gelijk de pretoogjes van haar uit jouw verhalen. Je hebt maar geboft Albert, al zal het gemis er nu zeker niet minder om zijn…

Blijf vooral schrijven, je oude schoolmeester zou trots op je zijn!

Groet!
Sjoerd

Mooi man, verdriet blijft, net als de mooie herinneringen.

Dapper, Albert.

Na alle tijd samen, kun je haar alleen maar missen.

Ze was bijzonder. Niet alleen jij zag dat. Die lelijke ouwe ook.

mooi verhaal mien jong

Albert 45 schreef :
Dat begrijp ik heel goed.
En het is goed dat je haar blíjft missen. En zo mooi daarover schrijft.
Wim.

Ik schrijf wel eens een verhaaltje om Alzheimer voor te blijven... Dan blijft de gebeurtenis uit het verleden me bij.
Albert, jij schrijft geschiedenis! In die geschiedenis heeft Marjanne gelukkig een plaats gekregen die ze verdient.
Groeten, Peper.

Een ouwetje uit mijn sluisflippertijd.

Ik moet weer terugdenken aan een voorvalletje van alweer wat jaartjes geleden. Toen ik een type “Bylgia” in mijn sluis kreeg.

Het speelt in het najaar, de stille tijd met weinig schutverkeer. Uit de richting van Amsterdam komt een motorboot aanzetten. In die tijd bedienden we de beneden deuren nog terplekke, dus ik loop naar het benedenhooft, zet de deuren open en laat de boot binnenvaren. Verrek, dat lijkt de “Bylgia” wel. Terwijl ik de deuren achter zijn kont dicht doe, meert de boot af in de sluis. De deuren zijn dicht en ik kom, op weg naar het bovenhoofd, langs dat mooie scheepje.
Een snuiter van een jaar of dertig hangt een fender goed. Ik zeg: ‘Goedemiddag, is dit nu de originele Bylgia of een replica?’
Hij richt zich op, kijkt me aan met een blik of ik stront ben, draait zonder wat te zeg zijn hoofd af, stapt de stuurhut in en doet de deur dicht. Even sta ik versteld, mijn klantjes hoeven me echt niet om mijn nek te vliegen of een buiging voor me te maken maar op een vriendelijk “goedemiddag” verwacht je toch op zijn minst een fatsoenlijk antwoord terug. Mijn verbazing is snel verdwenen, ik word zelfs een tikkie pissig, ik denk: ’Oké jochie, je vraagt er om, dan zul je het krijgen ook!’
Ik loop door en ga naar boven, de bedieningstoren in en pak mijn puzzelboekje.
Halverwege het derde cryptogram gaat de deur open en stapt “Jochie” naar binnen. Nogal hoog te paard informeert hij wanneer er eindelijk eens wat gaat gebeuren. Ik zeg: ‘Ik heb je níet horen kloppen, probeer het nog maar een keer.’
Ik wijs naar de deur. Hij sputtert tegen maar ik blijf, terwijl ik hem strak aankijk, naar de deur wijzen. Hij stapt kwaad naar buiten, klopt en stapt meteen naar binnen.
‘Goedemiddag, zeg het eens.’
‘We liggen hier al bijna een uur, wanneer ga je nu eindelijk eens sluizen?’
Ik leun achterover in mijn stoel, vouw mijn handen op mijn buik en kijk hem vriendelijk aan.
‘Ten éérste groeten we hier netjes, ten twééde heb ik niet bij je in de klas gezeten dus spreek jíj mij met meneer en U aan en ten dérde heet het niet sluizen maar schutten. Dus als je vandaag nog verder wil…?’
Jochie staat onderhand op ontploffen maar verbijt zich en zegt: ‘Goedemiddag meneer, wanneer gaat u slui… eh, schutten?’
‘Nu!’ zeg ik terwijl ik opsta en een paar knoppen indruk om de kolk vol te laten lopen, ‘kijk het water stroomt al.’
Hij stapt zonder wat te zeggen naar buiten.
Tegen zijn rug zeg ik: ’O ja, over een paar minuten is het spertijd,’ hij verstijft, ‘dan mag de brug niet meer draaien maar wees niet bang, over een dik uur ga ik weer verder.’
Ach, zo heel af en toe loopt er een tussendoor die een lesje nodig heeft maar de meeste bootjesmensen zijn gewoon aardige lui waar je een geintje mee kan maken.

Neem nu een van mijn vaste klantjes, hoe hij heet weet ik na al die jaren nog steeds niet maar steeds wanneer hij de sluis invaart steekt hij zijn kop met wilde baard uit de stuurhut en begint luidkeels te schelden op die ‘Luie ambtenaren die verdomme te besodemietert zijn om ook maar één slag eerlijk werk te verzetten, vooral die sluispikken, die zijn nog te beroerd om uit hun ogen te kijken!’
De mensen die voor de geopende brug staan te wachten spitsen hun oren.
Terwijl ik de brug laat zakken en hij in de kolk afmeert, brul ik hem toe: ‘Lelijke baardaap, ga terug naar Artis en laat je vlooien door die andere apen!’
Hij roept: ‘Mot ik effe bij je komme hufter? Dan zal ik je tronie es effe vakkundig verbouwe’
’Ha, neanderthaler, had je de moed en de kracht maar!’
Intussen zijn de slagbomen al omhoog en de auto’s rijden door maar de meeste fietsers en voetgangers hebben deze keer helemaal geen haast, integendeel, ze willen hier niets van missen.
De “baardaap” roept: ’Wacht maar, ik kom er an!’
Hij stormt de trap op en Brult in de deuropening: ’Zo, nou ga je er an!’
Hij trekt de deur achter zich dicht en ik vraag terwijl ik inschenk. ’Het was toch mét melk en zónder suiker?’



Albert

Dankjewel Albert, voor je mooie vehalen over de sluis en over Marjanne, hou de herinnering levend voor jezelf en voor ons.
Dan pinken wij ook af en toe een traantje weg met jou.

whahaha geweldig albert.

Nu de Perzische Golf dankzij "Mister Joe Naait Ons Steeds" weer een zooitje is geworden en wij aan de pomp het gelag mogen betalen, moest ik weer terugdenken aan die keer dat een grote visarend onze tanker voor een vliegdekschip aanzag.
Ook dit is weer een eerder gepost verhaal maar ja, ik kan het niet laten.


De Visarend.

We voeren destijds, ik was net zestien, met de tanker Forest Hill in de Rode Zee, op weg naar Bandar-Mashur in de Perzische Golf.
Door een zandstorm in de woestijn was de lucht, ook boven zee, zo vol woestijn stof, dat het zicht zowat nul was
Door het zonlicht, dat niet tot op zee hoogte kon doordringen, leek het of we in een dikke rode mist voeren.
Opeens landde er een uitgeputte visarend op het tankendek.
Hij was al zover heen, dat we hem zo konden oppakken en naar binnen brengen.
Onder een trap in de dienstgang, maakten we van dik gaas een kooi en ik, als jongste, werd aangewezen om hem te verzorgen.
Als eerste gaf ik hem een bak water, waar hij eerst aarzelend maar toen gulzig van begon te drinken.
Langzaam kwam hij bij en na een paar uur begon hij ook aan een bak met stukjes biefstuk.
Toen hij eenmaal uitgerust en goed gevoed was, begon hij zijn veren te verzorgen, waarbij hij af en toe stopte om me met een felle blik aan te kijken.
Zo voeren we naar wat toen nog gewoon Perzië heette om daar twintigduizend ton crude oil te laden.
Op de terugreis, toen we weer op de positie kwamen waar hij aan dek plofte, werd het tijd om hem vrij te laten.
We zette de waterdichte deur naar het tankendek open, trokken de krammen waarmee het gaas vast zat eruit, bonden er een lijn aan en trokken vanaf een afstandje het gaas weg.
De arend kwam op zijn gemak uit de nis onder de trap keek met een koninklijke houding kalm om zich heen.
Toen, in plaats van naar het zonlicht aan het einde van de gang te gaan, stapte hij op mij af, bleef pal voor me bleef staan en keek me aan.
Ik deed het nog net niet in mijn broek maar dat scheelde niet veel.
Hij bleef me even heel imponerend aankijken, draaide zich om en stapte op zijn dooi akkertje door de lange gang naar het zonlicht.
Hij wipte op de waterkering van de deur, keek rustig naar buiten en sprong aan dek .
Toen ik zelf om de hoek keek, zag ik hem op de reling zitten.
Opeens, met een rauwe kreet, dook hij van de reling, trok vlak boven zee op en begon te klimmen.
Al cirkelend boven de Forest Hill klom hij hoger en hoger.
Opeens, hij was nog maar een stipje, vloog hij in een rechte lijn naar waar de Afrikaanse kust zich moest bevinden.


Albert

Albert 45 schreef :
Oei. Die beesten zijn imposant. En als ze kwaad willen, heel link.

Maar jij was de vertrouweling. Hij zal ingescht hebben: Deze 2 bener is wel ok, gelook ik.

Joop66 schreef :
Zeearend met mensenkennis.

Prachtig verhaal, Albert. Dank!

Man, man, wat kan jij schrijven!
Ik heb al je verhalen op deze 70 pagina’s gelezen. Meesterlijk! Je schildert een prachtig beeld van de grote vaart in de tijd vanaf de jaren zestig. “De eerste keer” in Latijns Amerika speelt nu nog door mijn hoofd, kun je na gaan.

Op het opleidingschip de Pollux, kreeg je alleen bij de broodmaaltijd iets van thee of koffie.
Natuurlijk was er ook geen frisdrankautomaat of een goedgevulde koelkast.
Nee als je dorst had, mocht je gratis en voor niets aan het fonteintje hangen.
Dat fonteintje bevond zich aan dek en wel tegen het schot van de bak ofwel het verhoogde voorschip.
Aan de andere kant van dat schot, in de bak, was de wasgelegenheid.
Een betegelde ruimte met lange troggen waarboven een serie kranen waar, zomer en winter, alleen koud water uitkwam.
Daar werden we geacht ’s ochtends vroeg ons bovenlichaam te wassen.
Natuurlijk maakten we, als echte pubers - veertien á vijftien jaar – alleen ons haar en ons washandje nat, zodat die etterbak van een commandeur, die je vaak onverwachts buiten stond op te wachten, ook tevreden was.
Zeker de eersten van de negentig jongens die buitenkwamen werden goed gecontroleerd, dus wachten de geroutineerde jongens tot minsten de helft van de “zieltjes” het washok uit was.
O ja, douchen deden we één keer in de week op zaterdag maar dat was ook geen pretje want voor de helft tussen de stralen door was gerent, was de boiler leeg en kreeg je letterlijk een koude douche

Maar we hadden het over het drinkwaterfonteintje.
Dat bestond uit een kraantje waar een zwak straaltje omhoog recht in je bakkes spoot.
Het overtollige water viel in het vierkante bakje eronder dat aan het schot gelast zat liep meteen via een elleboogje dwars door het schot naar binnen en viel, van een centimeter of veertig, in het betegelde gootje om uiteindelijk in het Oosterdok terecht te komen.

Een van de jongens en ik zijn weer bezig met het oude spelletje van één man in de deuropening en de ander bij de afvoer.
Steeds als een jongen even wat komt drinken, geef ik op het moment suprême een seintje en blaast hij in de afvoer met als gevolg een proestbui van het fonteintje, recht in het gezicht van de argeloze dorstige.
We hebben er al een paar goed te pakken gehad wanneer zich een nieuw slachtoffer aandient.
Ik geef het sein en vlieg meteen de trap af, ren door het voorste lokaal en daar weer de trap op aan dek.
Net op tijd om een kwade leraar - bootsmaat Vonk – met een zeiknatte kop en dito overhemd, mijn kompaan in het kwaad aan dek te zien sleuren.
Hij foetert de arme jongen uit bij het leven maar zet hem niet op rapport, zodat die ouwe er gelukkig niet bij betrokken wordt.
Vonk is op zich best een aardige kerel.
Wel laat hij hem strafwacht draaien bij de BB gangway.
Ik besef dat, hoewel ik blauw lig van het lachen, ik een teringstreek heb uitgehaald met mijn maat, dus meld ik me bij Vonk en leg uit dat het hoofdzakelijk mijn schuld was.
Even later sta ik bij de SB gangway en wanneer ik, met een heel serieus gezicht, mijn maat aankijk, liggen we beiden dubbel van het lachen.

Albert

Heerlijke kwajongensstreek; niks kapot, hooguit natte kleding maar bovenal vette pret.

Het getuigd van karakter om je zelf te melden als partner in crime en de "straf" mede te dragen.

Gepost met de officiële Zeilersforum-app

haha, leuk Albert!

Netjes Albert.

Ook samen lijden achteraf.

We doen tussendoor een reisje Oostzee
Het is hartje winter en het vriest dat het kraakt.
Het is, ondanks dat het al na elven is, iets van dik 30 ° onder nul.
We zijn daarnet, met een grote ijsbreker voor ons uit om de geul open te breken, in Gävle voor de kant gekomen om hout te laden.
Meteen, nog voor we de luiken hebben open gegooid, komen de bootwerkers aan boord die, zoals het echte Zweden betaamt, vragen of we drank hebben.
Dat klinkt ongeveer zo, “ha du sprit?”.
Ja natuurlijk hebben we sprit, 52 % schnaps, speciaal voor de handel taxfree in geslagen in Rendsburg, dus we kunnen zaken doen.
Op dat moment arriveert er nog een bootwerker die, net als de anderen, zijn fiets tegen de loods plaats en de gangway op stiefelt.
Meteen zijn de bootwerkers niet meer geïnteresseerd in drank of sigaretten.
De voorman geeft me een knipoog, knikt even richting nieuwkomer en schud kalm van nee.
Ik weet genoeg.
‘Jongens, hou je drank en sigaretten nog even uit het zicht, we hebben er een van de zwarte bende aanboord, het is die met die dubbele kwastjes aan zijn muts.’

In de meeste landen komt de zwarte bende - visitatie ploeg van de douane – als ze al komen, altijd met openvizier, gekleed in een donkere overall en met een pet op, zich netjes melden voor ze beginnen te zoeken.
Hier in Zweden doen ze het vaak wat achterbakser en komt er, zoals nu, maar ééntje vermomd als bootwerker.

Het eerste dat de kerel doet, is vragen naar sigaretten en “sprit”.
Dat zou smokkelen zijn en daar doen wij, leden van de Oprechte Nederlandse Ghrrristelijke Koopvaardij, niet aan.
Het idéé alleen al!
Natuurlijk vertrouwt hij onze onschuld uitstralend engelen smoeltjes niet maar ondanks dat hij best snapt dat we hem doorhebben, blijft hij in zijn rol, draait zich om en loopt naar het voorschip.
Wanneer hij op de bak “heel onopvallend” rond het ankerspil is gelopen en heeft gecheckt of er tussen de fundatie balken of in de kettingkluizen geen interessante dingen schuilgaan, daalt hij, via het stalen luik, af in het kabelgat.
Nu heeft hij daar, als “bootwerker”, geen ene malle moer te zoeken.
Op mijn klokje is het al bijna halftwaalf, ik roep naar de matrozen: ‘Jongens het loont niet meer om voor de schaft nog aan een nieuw karweitje te beginnen, ga je klauwen maar wassen en kom om één uur maar weer met je kloten aandek.’
Dat hoef ik niet nog eens te zeggen, vooral die twee Kaapverdianen, die niet meer zwart zijn maar grauw zien van de kou, zijn in een oogwenk vertrokken.
Kalm wandel ik naar het voorschip en ga zonder te stampen de trap naar de bak op.
Ik sluip naar het luik, maak voorzichtig de borg los en laat het zakken.
Van beneden klinkt er een gedempt roepen, dat ik natuurlijk, echt eerlijk waar, niet hoor.
Meteen draai ik de knevels vast en loop naar de voorman.
Achter mijn rug klink het slaan van ijzer op ijzer.
‘Voorman, ik zie die namaak bootwerker nergens meer, hij is zeker weer weggegaan.’
We kijken allebei naar het voorschip waar het geluid vandaan komt en dan naar de loods waar nog steeds de fiets van die kerel staat.
‘Ja, dat denk ik ook.’
‘Mooi, dan kunnen we nu zaken doen.’

Na dat de nodige flessen schnaps en sloffen sigaretten van eigenaar zijn gewisseld, ga ik ook naar achter om bij het fornuis van de kanenbraaiër bij te komen van de bijtende kou.

Na enen gaan we weer aan dek.
‘Jongens, ga de bak maar sneeuwvrij maken.
Wanneer ze het luik opentrekken en afdalen om scheppen en bezems te halen, treffen ze daar een totaal verkleumde “bootwerker” , die zo’n anderhalf uur heeft zitten vernikkelen in de vrieskou.
Al klappertandend komt hij, ondersteund door een matroos, het kabelgat uit.
Ik schrik wanneer hij aan dek staat, tering wat ziet die vent er beroerd uit, hij had daar niet veel langer moeten zitten.
Omdat ik me toch wel een tikkie schuldig voel, neem ik hem mee naar de messroom en geef hem een grote mok hete koffie met een flinke scheut Jamaica rum.
Ik zie hem ,met grote ogen naar het etiket kijken.
‘Nee man, dit is alleen maar een hoestdrankje, zoals ik daarstraks al zei, we hebben geen sprit aan boord..
Nog een extra scheutje?’
Hij houdt met twee handen zijn mok omhoog en knikt dankbaar.


Albert