Onderwerp: Opknapwerk Maxi 77

Mooi opknapbeurtje allesinds,beter dan nieuw

Goed verhaal Web, kunnen anderen ook weer van leren.

groet, Maarten

Ik vindt het bijna jammer dat ik geen saildrive heb

Mooi werk!

Groeten,
Globe_Trotti

Deze hadden jullie nog tegoed... de fraaie klodder siliconenkit vol met grote luchtbellen, die waarschijnlijk bewerkstelligd heeft dat mijn "Space Age Electronics" dieptewekker vrijwel niets doet. Iemand heeft ergens een klok horen luiden over hoe je zo'n sensor aan het werk krijgt zonder een gat te hoeven boren...

Verder had ik nog iets geroepen over het epoxyprimeren van vies onbehandeld ingelamineerde huiddoorvoeren.... blink!!! Maar deze foto mist z'n effect als je niet weet hoe ranzig dit kastje eerst was. Waarom niet het hele kastje gedaan? Nou, dit is de primerlaag. Bij eventueel aflakken (ooit...) wordt wel het hele kastje gedaan.

Vandaag begon ik de dag met onbedoeld uitslapen, aangezien de nieuwe gordijnen thuis, de kamer toch wat donkerder maken dan vroeger. Dat slaapt heerlijk kan ik je zeggen... iets te goed misschien

Daarna het weinig spannende tweede laagje AF op de ZeilDrijf, en via de koffie door naar de boot, om het schuurwerk "even" af te maken. Door een weigerachtige klittebandvoet van een splinternieuwe schuurmachine (zucht...) en andere oorzaken viel het "beetje" schuurwerk wat nog gedaan moest worden, toch nog vies tegen.

Als pauzeprogramma tegen de lamme armen van het "plafond schuren", heb ik de kabel en 'sensor' van het oude mechanische Sumlog verwijderd.

Onderwijl begon het schuurklusje ook klaar te geraken, en kon er geshopt worden voor het vergeten waterlijnafplaktape. Dit succesvol opgeplakt hebbende, kon er begonnen worden met verf in het rond spetteren, blauwe vingers maken, foamrollertjes door laten scheuren en andere jolijt.

Maar eerst nog even het roer. Die dolgedraaide bout. Helaas de achterste, waar het roerblad net te dicht langs draait om het prettig voor elkaar te krijgen (ik wil er met beschadigd schroefdraad natuurlijk wel goed recht voor zitten - de bout er iets scheef in draaien is absoluut geen optie). Bij de eerste keer indraaien gaat het allemaal een tikje zwaarder, er moet denk ik wat oude kit weggedraaid worden uit nooit eerder gebruikt schroefdraad. Maar hij komt goed vast te zitten, dus ik draai 'm er weer uit, en met wat Sikaflex erop gaat-ie er definitief in. Een pak van m'n hart: het roer zit nu gewoon echt goed.

In een vloek en een zucht (vrij letterlijk, aangezien de weergoden even een stevige schijnbeweging in de richting van een stortbui maakten) zat daarna de antifouling erop. Daarmee is het vervelendste klusje (schuren en antifouling) van deze winter weer klaar! Het zit er nog best strak op en de aanblik is wel een stuk fraaier. Ik vond rood altijd mooier, maar ben helemaal om: dit staat 'm goed.

Met vrijwel een volle pot van het peperdure goedje inmiddels op de boot gesmeerd (verbruik viel wat tegen, ik denk eigenlijk vooral door de grote stukken die met de kwast gedaan zijn, waar het toch wat dikker op zit), zitten er overal minimaal twee lagen op. Weliswaar bestaat de eerste laag op veel plaatsen uit opgeschuurde oude rode antifouling, maar dat voldoet ook. Waar ik door de rode heen schuurde, is met de kwast een eerste laag aangebracht en daarna pas met de roller een tweede.

De romp kan duidelijk nog een poetsbeurt gebruiken, maar ik focus om de een of andere reden eerst nog even op het waterdicht maken ervan.

Dat heeft iets te maken met het feit dat-ie nu nog aan de verkeerde kant van de dijk ligt, maar niet lang meer: komende zaterdagochtend gaat-ie het water in.

Dat betekent dat de motorruimte nog geboend moet worden voordat de saildrive er weer in mag, en dat ik de oude gaten van het sumlog dicht moet maken. Ik denk dat ik de schroefgaatjes (parkertjes) maar heel rigoreus doorboor, dan kan ik ze tenminste van bovenaf vullen met epoxy. Elke poging om dat van onderaf te doen lijkt me gedoemd te falen.

Als je die kleine gaatjes eerst even goed schoonmaakt en opruwt kan je ze daarna vanaf de bodem volspuiten met een injectiespuit. Zolang je de vulmassa voor je naald uit laat vloeien gaat dat prima en luchtbelvrij.

Teepje klaarhangen, snel erop... klinkt bijna als een haalbaar plan... zal eens zien of ik nog injectiespuitjes heb. Halen is geen optie meer, en sowieso niet handig omdat ik ze niet dichterbij dan Amsterdam te koop weet (polyservice). Of de apotheek misschien.

Anders wordt het toch doorboren, wat ik voor een ~3mm gaatje niet rampzalig vind. Moet ik haast injecteerhars bij gebruiken, zo klein

Prachtig verhaal, leuk geschreven en goeie foto's.

Zat net even te denken aan je steeksleutel 63. Je hebt hem niet meer nodig zag ik al maar toch.....Ik ben niet verbaasd als je de niet vind, maar een steeksleutel 2 1/2 inch zal zeker te vinden zijn bij een goed gesorteerde legerdump. 2 1/2 inch is 63,5mm. Soms koop je die voor een tientje (of twee).

Zo, de laatste dagen voor de 'grote dag' niet eens meer toegekomen aan het omhoogdateren van dit draadje!

Maar natuurlijk hebben we niet stil gezeten. Om te beginnen het oude gat van het log vakkundig gedicht.

Daarna "gewoon, omdat het kan" het koelbuitenwaterkanaaltje in de Saildrive in de AF gezet. Ook omdat ik de mosselen er net uit had staan krabben, natuurlijk verzameld precies onder het kraantje. Eigenlijk wonderlijk dat het ding nog prima koelde.

Natuurlijk ook het "scheenbeen" van de saildrive nog even, met alle stukjes dunne staaf die ik kon vinden, van onder en boven leeggepeuterd. Ook daar meer dan genoeg verstoppende levensvormen.

Het laatste klusje is altijd het schoonmaken van alle pasvlakken: ik wilde er geen zandkorreltje tussen. Schoon en glad dus, voor de beste afdichting.

Waarna eindelijk de tijd gekomen was om de beide ZeilDrijf helften weer aan elkaar voor te stellen, met daartussen het dure nieuwe rubber manchet en - niet vergeten - het rubber ringetje voor de scheiding olie/water.

Toch klopt hier iets niet, maar wat?

Na een gediplomeerd dekzwabber opgezadeld te hebben met het klusje van motorruimte uitbaggeren...

(terwijl ik zelf een fraaie blooper maakte die resulteerde in een natte schoen, sok en broekspijp)

... konden we weer wat zien daar beneden! De los door die ruimte bungelende uitlaat bijvoorbeeld. Ga ik nog wel een keer wat aan doen, maar ik weet nog niet wat. Niet op deze foto staat de uitlaatsteun, die bestaat uit een vuilniszak vol bubbeltjesplastic, los onder de demper gepropt! Jaha, deze motor is echt professioneel ingebouwd...

Daarna was het tijd om de anodes klaar te maken voor montage. Zo'n dikke keiharde oxide koek is vast niet ideaal voor de werking.

Na een uurtje in de azijn was het een stuk zachter geworden, en kon ik het er met een oud zakmesje zo af pellen.

Deze toch al niet grote anodes zijn er wel een stuk kleiner van geworden, dus volgend jaar waarschijnlijk nieuwe budgetteren.

Ook bij het terugmonteren van de saildrive is schoonmaken belangrijk. Je wil kunnen eten van de rand van de WC-pot, want een paar onhandig geplaatste zandkorrels kunnen al lekkage veroorzaken. Siliconen en andere kitten zijn volgens de gebruiksaanwijzing uit den boze: droog monteren dus. Gezien de grote klemkracht van de ring is dat ook geen probleem. De ring zelf schoonmaken hoefde niet meer: die was net nieuw gecoat en had ik daarna in bubbelplastic bewaard. De ring kun je achteraf nog over de saildrive staart heen schuiven en de manchet erdoor wurmen. Ik heb 'm bewust op het laatste moment pas gemonteerd, omdat ie er anders toch maar omheen lag te rammelen, zichzelf en het saildrive huis beschadigend.

Aandachtspunt is wel dat bij vervoer of "even" ergens neerleggen, de nieuwe manchet wel geplet wordt door het volle (forse) gewicht van de saildrive. Leg dus even wat onder het schakelhuis zodat de manchet vrij blijft.

Terughangen van de saildrive is eigenlijk wel een tweepersoons klusje, maar een handige jongen kan het waarschijnlijk ook alleen. De truc bij het terugmonteren is volgens mij om eerst de motorsteun alvast tussen ring en saildrive te schuiven, en daarna pas het hele zaakje in het gat te laten zakken.

Dan kun je het tenminste meteen ergens op laten rusten, uitpuffen en daarna pas netjes de boutgaten uitlijnen en de manchet goed recht en gelijkmatig onder de ring werken.

Op deze foto is de motor bezig herenigd te worden met de saildrive. Te zien is (net) dat de snuit van de saildrive op een stukje waterleidingbuis en een paar klosjes hout leunt. De voorgeschreven methode, en inderdaad werkt het voortreffelijk. In tegenstelling tot wat je zou verwachten wordt het er haast een eenpersoons klusje van, hoewel het erg helpt als iemand even kijkt of het goedgaat, of je er recht voor zit, etcetera. Een spiegel opstellen is ook weer zo wat.

Vergeet trouwens de pakking tussen saildrive en motor niet (ook hier: pasvlakken schoonmaken!) die lastig goed op z'n plek te hangen is. Op de foto (groot formaat) zie je het flinterdunne papiertje op de snuit van de saildrive hangen.

Ook een belangrijke is natuurlijk terug hangen van de rubberen koppelschijf, en reken op wat gedraai aan de krukas voordat dit goed in elkaar grijpt. Zodra je zo ver bent, plopt de boel opeens helemaal op z'n plaats. Dan nog verdraaien tot de boutgaten er goed voor zitten en vastschroeven die handel! Ging verrassend snel allemaal.

Nog even terug naar twee posts geleden, maar dan anders:

Natuurlijk wijst de staart nu wel de goeie kant op. Ik heb bij die vorige foto slechts gedaan wat elke rechtgeaarde techneut gedaan zou hebben: proberen of-tie ook verkeerdom in elkaar kan! Ja dus! Zo zou je de motor dus achterstevoren in de boot kunnen monteren, met de schroef eronder Wordt het zaakje nog compacter van ook. Wie bouwt de eerste dwarsgeplaatste saildrive in een tunnel, als boegschroef?

Meer leesvoer volgt morgen...

Stond vorig jaar in Zeilen een test van een boot waar ze de saildrive achterstevoren gemonteerd hadden om dit soort redenen. Scheen ook voor het onderhoud makkelijker te zijn, alhoewel je dynamo(riem) en koelwaterpomp dan weer aan de achterkant zitten.

Geen pijlstaartrog maar een saildrive flap.

Deze foto brengt helaas niet de zweetdruppels in beeld die het gekost heeft om de oude (zwarte) kit te verwijderen. Dat spul plakte GOED. Ook de staart zelf zat er nogal onder, daarom heb ik ervoor gekozen om de nieuwe kit eenzijdig aan te brengen, niet op de flap maar op de romp. Werd de staart zelf tenminste niet opnieuw zo'n bende.

Iets anders waar ik tegenaan liep: de staart hangt niet netjes midden in het gat, maar een stuk naar voren. Gevolg is dat ik een stukje van de verstevigingsribben aan de bovenkant (binnenkant) van de saildrive flap af moest snijden, zodat die vooraan goed aansloot. Achteraf was het eigenlijk fraaier geweest om het gat in de romp een klein hapje extra te geven, zodat de flap helemaal netjes zou passen EN de saildrive zelf de bewegingsvrijheid naar voren krijgt die meneer Volvo bedoeld had. Maar het is niet zo dat ik aanloopsporen voorin het gat aantrof, dus ondanks de rotte motorsteunen is dat kennelijk geen issue met het wereldschokkende vermogen van 7.5PK (of wat daar na 30 jaar van over is).

Na aandrukken met vingers, een oude verfroller en zelfs een in plastic verpakte deegroller om de resterende bubbels mooi glad eruit te werken hadden we dit:

Deze rompvorm is niet het makkelijkste om die stugge flap mooi op te krijgen, maar zo moet het er wel weer even tegen kunnen. In het midden beginnen, en pas als dat mooi aansluit, omhoog werken naar de zijkanten.

Daarna (had ik beter eerst kunnen doen, want het beinvloedt de plek van de flap wel een klein beetje) de kapotte motorsteunen teruggemonteerd. Binnenkort maar eens op zoek naar een setje andere, maar de bijna 500 euro die Volvo voor dat drietal hebben wil was me op dit moment even te gek. Even op m'n gemak een andere oplossing voor zoeken dus. Ik ben aan het kijken of ik met automotive versnellingsbaksteunen van een paar tientjes per stuk wat kan. Sommige daarvan hebben ongeveer dezelfde gietvorm.

Zoiets lijkt er qua werking wel een beetje op:



De volvo steun is iets smaller van opbouw (met een massieve wig tussen beide rubber blokken) en heeft M10 draadeinden onder en boven.

De op afschuiven belaste rubber blokken zijn zo wel mooi soepel natuurlijk (wat een laagtoerige 1-cylinder wel kan gebruiken...) maar liggen bij mij dus aan beide kanten los van de wig, en ook het identieke steunrubber onder de saildrive is gescheurd. Gevolg is dat de wig doorzakt tot op het metaal eronder, waar voor de vorm nog een dun laagje rubber op ligt, maar echt dempen doet het niet meer. En ik maar denken dat het zo hoorde, dat een 1-cylinder aardig stond te stampen stationair

Dit generieke type steunrubbers zijn een tientje per stuk en zouden er best voor in de plaats passen:


maar zijn wel heel anders van opbouw. Zou vast minder prettig dempen, hoewel alles beter is dan wat er nu op zit. Voor dat geld is het best een poging waard denk ik.

Reden dat ik naar transmissiesteunen kijk, is dat de meeste automotoren veel te zwaar zijn, maar het gewicht van een RWD transmissie heel aardig overeenkomt, en ook het toerentalbereik wel overeenkomt (NA reductie door de versnellingsbak).

Na de anodes kon de schroef er weer op.

Fraai borgsysteem. Clip over de grote moer vouwen (was al), boutje in het uiteinde van de as, clip om dat boutje vouwen. Ik had dit nog niet eerder gezien, ik denk dat de borging berust op het verschil in spoed tussen de grote moer en het kleine boutje.

Je kijkt hier overigens recht naar voren het hart van de klapschroef in, met de bladen verwijderd.

Natuurlijk had ik eigenlijk dat clipje moeten vernieuwen, maar hij voelde ook bij het weer aanbuigen nog goed stevig aan. Staat niet op afbreken, dus kon hergebruikt worden. Maar... eigenlijk dien je zo'n clip dus elke keer te vernieuwen, net als een splitpen.

Ruim ingevet (tandjes en scharnierpennen) de bladen er weer op, klaar!

De havenmeester verraste me vervolgens door ongevraagd (ik had geen masthandling besteld, en was dus ook niet gewaarschuwd dat ze deze week met de mastenkraan bezig gingen) de mast erop te zetten. Zonder antennes of verlichting, want die liggen nog thuis. Die mocht hij er dus weer afhalen: zo ga ik niet varen.

Een halfuurtje voordat de boot het water in moest kwam de mastenkraan eindelijk opnieuw, waarbij de mast alleen even snel omlaag werd gebracht ; waarna wij met de stagenbende zaten die we weer opnieuw moesten afkoppelen en opbinden.

Verder hadden we nog de helmstok erop te schroeven en weer olie in de saildrive te gieten. Daarna nog gauw op de rijdende (!) botenwagen het laatste likje antifouling hier en daar, snel een plaatje schieten en stipt op tijd het water in!

Dat verliep niet helemaal soepel, maar daar is in een ander draadje al verslag van gedaan (een draadjes-draadje, over het log)

Het korte tochtje naar de nieuwe ligplaats maakte alweer het een en ander goed. Eindelijk weer (een klein stukje) varen! En het spelingsvrije roer stuurt weer geweldig, niet meer dat gerammel in je hand bij het op de motor varen. Zelfs geheel zonder geluidsisolatie (die eruit getrokken was om wat centimeters werkruimte te winnen) en op compleet kapotte motorsteunen stampend maakt de motor niet merkbaar meer geluid dan vorig seizoen. Dat zal dus al die tijd al wel zo geweest zijn...

De nieuwe 8 meter box is even wennen... past eigenlijk maar net. Ik was een 10 meter box gewend waarin ik de boot zelfs op de hand met de landvasten kon afremmen Dit legt een stuk lastiger aan: de kikkers zitten eigenlijk te ver naar achteren op de boot voor palen die op exact 8 meter staan, zodat ze bij aflandige wind niet zullen kunnen voorkomen dat de boot de steiger op dobbert. Springen zetten zou kunnen, maar is wel een hoop extra werk elke keer. Voorlopig leid ik de landvasten maar even via de genuarails, maar echt een goeie oplossing is dat niet.

Ter plekke gauw de mast uit de voet gehaald en naar voren gelegd, zodat-ie wat minder ver uit de box steekt. Eigenlijk moet er nog een mooie rode vlag aan ofzo. Nu de mast nog klaarmaken, wantputtingen kitten, motoronderhoud en dan is-ie vaarklaar in een stuk betere staat dan vorig jaar!

Alleen jammer dat we er niet aan toegekomen zijn om de romp te poetsen. Maarja, dat kan desnoods stukje bij beetje in de box nog wel.

Mooi om het proces zo te volgen, leerzaam en wat kan een mens er toch druk mee zijn.

Let op met de motorsteunen, die kan je niet zomaar vervangen!

Eigenfrequenties zijn heel belangrijk hierbij, en die zijn afhankelijk vand e stijfheid van de rubbers.

En de laatste optie zou ik niet gebruiken, Die zijn namelijk alleen voor verticale belasting gemaakt, en niet voor horizontaal, wat je oude dempers dus wel zijn!

De stuwkracht lijkt dus opgevangen te moeten worden door je dempers. Kijk hiervoor eens bij Vetus. Of misschien kan je eens proberen of rubberdesign je wilt helpen (zitten in Heerjansdam)

Als je verder nog advies nodig hebt over je dempers, kom maar op... Ik heb namelijk bij Rubberdesign gewerkt en weet dus aardig wat ervan.

Groeten en succes,
Globe_Trotti

Daar heb je een punt... natuurlijk heeft een rubber een veer"constante" en de motor een gewicht, samen dus een eigenfrequentie.

Maar van het "motorsteunen zijn rocket science" idee ben ik een beetje afgestapt toen ik zag dat VP voor alles van 1 tot en met 3 cylinders exact dezelfde steunen gebruikt. Dan hebben we het toch wel over totaal andere trillingfrequenties. De eigenfrequentie van de steunen gaat omlaag met het hogere gewicht, terwijl de trillingfrequenties bij meer cylinders juist hoger zijn. Dat kan dus nooit voor al die motoren een goeie 'match' zijn.

Vetus deelt ze slechts in naar belasting (gewicht). Het cylindertal wordt niet eens naar gekeken, laat staan toerentalbereik.

De alternatieve rubbertjes die ik in gedachten heb, staan in originele toepassing met z'n 2-en in een V-vorm onder de staart van een versnellingsbak. Ze dragen het gewicht in verticale richting, maar vangen hun deel van het kantelen van de motor+transmissie (onder de aandrijfkrachten) op als afschuif belasting. Kunnen dus beide soorten belastingen hebben.

Maar je hebt natuurlijk een punt: de stuwkracht wordt bij mijn saildrive configuratie door de motorsteunen overgebracht op de romp, zonder dat de motor veel kantelt, terwijl je bij een schroefas juist motor en keerkoppeling zal zien kantelen onder de aandrijfkracht, en de voorwaartse (of achterwaartse) stuwkracht door de schroefaskoker gedragen wordt. Als ik die ronde rubbertjes verticaal wil gebruiken, zal ik ze dus op z'n minst moeten beveiligen, anders gaat de motor aan de wandel als de rubbers het begeven.

Des te verbazender dat Vetus voor beide - qua belasting - totaal verschillende toepassingen (saildrive en schroefas) toch dezelfde steunrubbers gebruikt. Dat geldt trouwens ook voor Volvo.

Ik zou ook eens kunnen kijken of ik per motorsteun twee van die ronde versnellingsbakrubbertjes kan gebruiken, in "V-opstelling" zoals in de originele VP rubbers. Moet ik wel de lichtste variant nemen denk ik, anders wordt het wellicht te stug met twee rubbers per kant. Maar voor nog geen tientje per stuk kan ik aardig spelen met die rubbertjes voordat ik aan de kosten van *1* origineel VP rubber kom, laat staan drie...

Ik zal eens proberen aan wat foto's te komen, en alvast eens twee van die goedkope rubbertjes halen om wat mee te experimenteren.

Je advies is zeer welkom, maar ik denk niet dat ik naar een professioneel bedrijf ga stappen voor een oplossing; dat zal al gauw duurder uitpakken dan drie nieuwe originele VP rubbers (samen circa 500 euro). Ongetwijfeld ook beter dan die generieke VP dingen, maar ik wil vooral even wat goedkoper uit zijn op dit punt. Er gaat al genoeg geld naar het hulpmotortje

Marcel

Prachtig topic, met veel intresse gelezen.
Men båten är Svensk byggd, så det måste vara ordentligt i allafall. !!

Misschien moet je eens hier kijken. Ook niet goedkoop maar minder duur dan VP

Goeie tip... de 63150/s lijkt veel op de originele VP steun, is alleen veel groter, voor de helft van de VP prijs.

63045S is nog goedkoper en makkelijker pas te maken, maar ik vind het laagje rubber (en dus de veerweg) wel erg dun, hoewel er ongetwijfeld hele volksstammen met dat type steunen (zelfde model als Vetus) rondvaren. Maar toch, misschien wat te weinig veerweg voor een laagtoerige eenpitter. Trotti, wat zeg jij van dat model steun?

Derde keuze blijft namaken van een 63150/S achtig model uit twee van de genoemde losse rubbers. Aan beugels aanpassen ontkom ik toch niet, als ik van de originele VP steunen af wil.

Tjah, ik moet zelf zeggen dat ik niet genoeg vertrouwen heb in de steuntjes die jij wilt gebruiken om daar stuwdruk mee op te nemen. Als ze scheuren, dan ligt je blok los... en dan zeg je, dan moet ik er wat bij klussen om dat te voorkomen, maar dan ge je oplossing op oplossing stapelen, en voor je het weet heb je een hele armada aan oplossingen om je motor ziteen wat allemaal kapot kan.

de allpa rubbers (063150)zien er goed uit, en ik vindt het rubber niet eens zo dun. Bij rubberdesign hadden we genoeg dempers met minder rubber.

En zoals ik net al aanhaalde zijn deze rubbers wel beveiligd bij afscheuren. (ok, niet in dwarsrichting, maar daar gebeurt toch niets mee)

Ik zou zeggen, geef iets meer geld uit aan een fit en forget oplossing ipv rubbers monteren waar je jezelf weer aan een nieuw probleem helpt.

als je motor van z'n blokken gaat heb je namelijk een heel ander probleem!

misschien zijn de lagere dempers ook nog een optie (063097 serie) Dat noemden we bij RD de multi purpose mount, en dat zegt me genoeg lijkt mij.

En daar heeft de lagere hardheid van de rubbers (shore getal) het voordeel dat ze nog beter dempen.

En het verhaal dat ze bij vetus 'alle' motoren op dezelfee dempers zetten geeft voor mij alleen maar aan dat daar dus gekozen is voor een hoge stijfheid, zodat de eigenfrequenties hoger liggen en buiten bereik van de motoren valt. Oftewel, daar heb je meestal bij minder cilinders een te harde opstelling.

Om het samen te vatten, overweeg de 063150 serieus en bedenk daarbij dat je die kunt monteren zonder dat er verder iets opgelost hoeft te worden.

Groeten,
Globe_Trotti

Ik ben voor mijn motortje (yanmar met ook idioot dure rubbers: 160 euro x 4) wel naar een bedrijfje gestapt met ervaring in die dingen. Die adviseerde vrijblijvend een merk en type rubbers aan de hand van de gegevens. Uit eindelijk kwam ik bij exalto rubbers uit van 35 euro per stuk... Uiteindelijk ook daar besteld vanwege de moeite (maar ik kwam de rubbers nog iets goedkoper tegen op MP).
Ook kun je exalto zelf mailen met je motor plus gegevens en ik kreeg binnen 24 uur netjes antwoord.

Kortom: via een bedrijf met kennis en ervaring kan het weldegelijk stukken goedkoper zijn. Best wel veel goedkoper eigenlijk.

Philip, dank voor de tip ; die leverancier kende ik ook nog niet, en de uitgebreide specificaties zeggen me dat ik waarschijnlijk hun kleinste (45sh) PC100 moet hebben. Helaas het in ons land gebruikelijke "levering uitsluitend via de vakhandel" maar daar komen we ook wel weer uit, zeker omdat ze voor 100 euro per vier op marktplaats staan Mogelijk hebben we hier een winnaar...

trotti schrijft:Dat is dus helaas niet zo ; de 063150 is beduidend groter dan de originele steunen, en heeft niet een draadeind aan weerszijden, maar aan de onderkant een omvangrijke beugel met montagepunten aan de uiteinden. Bepaald geen ruimtebesparend ontwerp.

Aan de motorkant is het zo krap doordat de steunen onder een hoek staan, dus niet zoals (ook bij de MD5) gebruikelijk verticaal. Daar valt natuurlijk een mouw aan te passen, maar de staartsteun is lastiger.

De 063097 "equi-frequency" serie (waarvan alleen de 063100 het gewicht kan hebben) ziet er inderdaad ook leuk uit, maar is onbeveiligd tegen scheurend rubber en er staat niets over stuwkrachten. Past wel veel eenvoudiger op de originele plekken dan de 063150, er zouden er zelfs twee op elkaar passen, dan heb je een M10 draadeind aan elke kant precies zoals de originele steunen. Bolt-on zonder verdere aanpassingen! Maar laat ik dat nou niet als een serieuze optie gaan zien, want ze zouden vreselijk torderen en met z'n 2-en wat te zacht worden, teveel horizontale beweging toestaan dus.

Al met al... Trotti, wat vind je van de PC100 van Exalto ?
Relatief zacht en beveiligd, past op de plek van de originele met lichte aanpassing van montagemateriaal, en lijkt sterk op de 063045 van Allpa, maar dan voor de helft van het geld, met uitgebreidere specificaties. Kan ik me bijna geen buil aan vallen zou ik zeggen.

Vandaag weer een flinke slag willen maken, maar het zat niet mee.

Eerst het motoronderhoud, MD5B. Oliewissel, impellertje, enz. Ging van een leien dakje, en het was allemaal niks te vroeg. Totdat het brandstoffilter aan de beurt was.

Ik heb de dieselpomp bewust leeg laten draaien (door er een droog filter op te schroeven en vervolgens te starten) om de ontluchtprocedure niet een keer ongepland op het water voor het eerst te moeten doen. Liever eens in de haven oefenen toch?

Nou, dat heb ik geweten. Uiteindelijk het filter maar gedemonteerd en volgegoten. Daarna bleek er nog een leiding een beetje los te zitten (hoewel het ding wel altijd bij de eerste klap liep), en vervolgens het filter ontlucht. Dat ging prima. Toen de ontluchtnippel op de pomp, 20 centimeter leiding verderop, de volgende in het lijstje van het instructieboek. Nou, ik ben al een halfuur aan het pompen geweest met het %$$@# heveltje op het opvoerpompje, maar veel meer dan een beetje gesnotter krijg ik er niet uit.

Lang doorstarten helpt ook niks. Het ding is droog, het ding blijft droog. Injectorleiding ook al los gehad voor het ontluchten (met alle andere ontluchters dicht uiteraard) en er komt domweg geen druppel uit.

Wat een kreng om te ontluchten zeg, echt iets wat je wil aan boord...

Morgen verder puzzelen. Ik heb het zelf stuk gemaakt, ik zou het toch ook zelf op moeten kunnen lossen?

Verder dacht ik 'even' de wantputtingen los te maken voor een vers laagje kit. Ze lekken namelijk nogal. Moeren eraf gedraaid, ringen eraf getikt (de onderlegplaat binnen is door de lekkage 'een beetje' verroest) en... nog altijd muurvast. Morgen maar eens in de kruipolie soaken en dan flink kracht zetten, met de moeren er een slagje op om te voorkomen dat ze met een fraaie boog in de plomp belanden.

Ik heb ook nog niet helemaal door hoe de beide U-beugels aan hun 'grondplaat' vastzitten trouwens. Diameterverschil is er niet (in de U-bouten, tussen bovendeks en onder dek), een zichtbaar naadje tussen de twee wel.