Ik ga dit topic, na een welverdiende vakantie en te veel posts niet teruglezen, maar heb de laatste discussie een beetje nagelopen.
Allereerst bravo dat k'momo zijn zaakjes min of meer op orde heeft weten te krijgen. Aanvankelijk leek het alsof zijn "nieuwe" hobbezak een symmetrische spi was die in strijd met ORC regel 209.3 gevoerd werd, maar een blik op zijn meetbrief leerde dat hij het apparaat netjes als asymmetrisch heeft laten inmeten.
Qua start; Geheel volgens de soms wat wringende hersenspinsels van BK heeft hij zijn voornemen een motorstart te doen luid doen overkomen om protest uit te lokken. Ik heb vluchtig nagelezen dat hij wellicht een punt kon hebben vwb de regels. Ik zelf vind dat het a) onsportief is en b) het onnodig plagen van de regelmakers door niet de "spirit" van de race te varen (pun intended

). Of je er nou een soort van rechtvaardige ridders en knappe princessenverhaal overheen giet of niet. BK pakte daar even ongestraft een flink voordeel. Klunzige berekeningen en grafiekjes "dat het maar 16 meter uitmaakte" ervaar ik als het grazen op de onwetendheid bij velen. BK weet zelf véél beter. Maar motorstart of niet, BK had een dijk van een start.
Wijzelf hadden ook een prima start. Die had veel beter gekund ware het niet dan een clown ondanks alle aanroep van vele schepen en hulpvaardige instrukties zichzelf nog te redden zich stoïcijns en onder gespeelde slachtoffering precies vóór ons in een hopeloze positie voer waarbij hijzelf geen enkele maneuvreerruime overhield en zich nagenoeg óp de startlijn dwars voor het veld legde. Iedereen dobberde met 0,1 knoop en vocht om macht over het roer. Daarmee kwamen de pakweg 10-15 boten die zich goed hadden weten te positioneren aan de hoge kant van de startlijn veel later over de finish dan de schepen die vrij konden varen. Wij hebben nipt een aanvaring kunnen voorkomen maar een andere schipper was niet zo fortuinlijk.
Ondanks deze circusact waar wij helaas op de eerste rij zaten kwamen we als hoogste over de lijn en door onze korte kiel en bereidheid eens een gokje te wagen konden we de pier afsnijden zonder er iemand tussen te laten, waardoor we het gehele startrak vrije wind hadden.
Prima start is hier relatief, want het windstil kwam voor ons (en de 70 boten die met ons dit tot de populairste starthaven maakte) zo'n uur voor de start als verrassing. Ik heb met de motorsleutels in de hand gestaan om naar Hindelopen te raggen, maar daarvoor was het nét te laat.
Waar iedereen mekkert over hoe veel ze wel niet gedreven hebben, constateer ik dat het een vrij faire drijfpartij was; er was nergens wind en overal duurde de windstilte vrijwel even lang. Gokkers en mazzelaars hadden wat wind in de uithoeken van de baan, maar het gros kon zich met elkaars ellende meten. Al dat gemekker laat vergeten dat er zo'n 21 uur wél gezeild kon worden.
Wij "finishten" de race met 85,4 mijl en een niet zo best gevoel over de 21 uur die we wél gezeild hadden en waren steevast van de overtuiging dat we lijstduwer gingen worden. Achteraf bleek dat héél anders uit te pakken.
In de nacht hebben we teleurstellend weinig gespinnakerd. Ik wéét hoe het voelt als je boot "on fire" is en hoe een winnende 24-uurs voelt. Ergens bleef dat gevoel weg. Waarschijnlijk door het ontbreken van retesnelle spirakken en vooral het ontbreken van die rakken waar je tot je verrassing tóch kunt spinnakeren.
Achteraf denk ik dat mijn routeplanners de Coppelia héél erg goed de wind in hebben gerouteerd. Wij zijn na de start direct naar de sport-A gegaan. Een rakkeuze met uitleg, want het rak was niet eens bezeild! Maar natuurlijk was dat maar voor een halve mijl, want toen de wind op kwam zetten konden we de boei aanvaren en kon van lief en lee zelfs de buitenschoot er op. Zelfs de spi kon er technisch op op het laatste stuk, maar daarvoor woei het te hard. We hadden inmiddels 17 knopen wind op de klok en er moest driftig gehiked worden! Ik denk niet dat het midden ijsselmeer dat soort wind gezien heeft!
Er waren twee zaken leidend voor onze startegie:
1 Vaar de wind die je hébt, met zo'n voorspelling weet je nooit wanneer de wind op is en het heeft geen enkele zin om moeilijke plannen te bedenken
2 Houdt ten alle tijden keus; vaar geen uithoek in op zoek naar wind en zorg dat je bij elke wind uit iedere windhoek een vluchtplan hebt.
We hadden afgesproken om met het binnenkomen van de ochtendgrib te besluiten wanneer we waar zouden zijn als de wind uit ging. De keus viel logischerwijs op de KR-a/WV19. Normaal een set boeien wien's rakken je wilt sparen voor het eindspel, maar in dit geval was regel één belangrijker. De tweede startegische keus was namelijk om de beschikking te hebben over zo kort mogelijke rakken! Daar zijn er plenty van rond de WV19
Na wat gestoei op en neer op het noord-ijsselmeer voeren we de ochtend-windactie in via de Kr-a naar de sport-c, omhoog vaar de wv19 met het plan om de zelfde route weer terug te varen naar de kr-a (ook veel keus en korte rakken).
Helaas overkwam ons een horror-scenario. Bij de wv19 kwamen we niet weg. Létterlijk geen enkele boei was bezeild en de wind hortte en stootte. Lokale bel. We hadden bakboord gerond richting sport-c, maar na 200 meter bleek het hopeloos om daar te komen, we zijn onze eigen "fictieve gesleepte lijn" teruggevaren rond de wv19 om vervolgend opnieuw stuurboord te ronden om koers te zetten naal de LC1, maar ook die bleek totáál niet bezeild. We voeren dus letterlijk 180 graden de andere kant op en nog steeds hoog aan de wind! De keus was om gewoon te gaan váren en de wind te zeilen die we hadden. We zouden wel zien naar welke boei het ons bracht! Ronden is stickeren, stickeren is mijlen binnen. Halverwege de onvrijwillige oversteek naar de friese kust, het moment dat we bij de KR-a hadden willen zijn, ging de wind langzaam uit en strandden wij op zo'n 300 meter van de VF-B, waar we vervolgens vechtend voor gang een keer half linksom en half rechtsom dreven en wee keer onvrijwillig rond de kiel draaiden. We zeilen duidelijk harder dan enig ander, maar de juiste RICHTING bleek niet te lukken.
Zoals iemand in mijn team heel treffend omschreef aan een medeschipper "dit was de 24 uurs van de andere plannen maken". Volgens mij hebben we maar een paar keer een tweede rak volgens plan gevaren en niet één keer een derde. Dus ook drijvend voor de VF-B werd er alsmaar gerekend en gerekend door de twee navigatoren.
Al dit gereken kwam uit op een briljant finishplan; fuck de plannen, we gaan naar ded wv19 en gaan finishen! (dat besloten we om half één s'middags! Bijna 7 uur ruimden wij in om de 11,3 mijl terug te varen!)
Iedereen die de 24 uurs wel eens vaart kent het wv19 KR-a snoeprakje. Een 3,74 mijl lang rak dat je (bij normale wind) zo ongeveer een uur lang extra zeilen kan geven mocht je te vroeg bij de wv19 uitkomen. Het was al eens gevallen maar en ondanks enkele golven van hoop was er zo'n mijl voor de wv 19 vast besloten dat het idee eigenlijk geen enkel realisme kende. Het zou al een kluif worden om reglementair te finishen.
Totdat het ineens een knoop of 6 begon te waaien en er ineens gang in kwam. ALs je met 1,5 knoop rekent en je vaart er inmiddels 5, dan heb je snel tijd terug verdiend! Daarbij kwam het inzicht dat we tenminste RICHTING de kr-a konden varen en ten aller tijde vrij waren om alsnog af te buigen richting finish. Sterker nog, we konden de KR-A ronden en zelfs nog op de terugweg besluiten om te keren en de sticker niet te plakken.
Dus al varend richting KR-A, met al 22 uur zeilen op de klok kwam de stoom uit de navigatiehoek. ALs we maximaal stratftijd durfden te riskeren én als het mee ging zitten kon het misschien nog lukken ook! In kiddels was BK aan het finishrak begonnen dus we wisten van hem dat het lastig was vaart te maken tussen de boten en dat de wind niet stabiel was om er op te vertrouwen dat die bleef staan. Samen rekenden we uit dat het minimaal 20 minuten straftijd ging kosten en ons net zo makkelijk de race kon kosten.
Dus met de adrenaline in de kruin en opperste concentratie perste de crew álles uit de spi wat er in zat, dropte de spi bij de kr-a alsof het een North sea regatta was en om de boei ineens hoog aan de wind en 9 knopen wind.
Nu is er voor de coppelia één sweet spot, waarin ze niet te verslaan is: 9 knopen hoog aan de wind. Dus strijdvaardig gooiden we alles in de trim wat er in zat en alle twijfel ging overboord voor een manische gretigheid om ons dan tenminste in de middenmoot te zeilen. Bij de wv-19 ging de spi er tijdens het ronden al op en pakte wind boven de kuip van een snekermeerkruiser vanwaar de oh's en ah's oprezen alsof ze naar een vuurwerkshow keken.
...en toen kwam de navigator even met zijn hoofd buitenboord; als jullie dit volhouden kunnen we OP TIJD finishen. Nadat hij zich door onze spot en hoon heen wurmde met gedegen rekenwerk keken we elkaar aan en alle registers gingen open. Turend naar windbanen en gaten in het veld voor vrije wind werden er onder deze hoge druk nog even een paar droomgijpen uitgeperst. ETA 19:15 gaf de GPS aan!
En het is 19:13 geworden! Wat onmogelijk leek werd mogelijk. Het voelde voor mij als een herhaling van 2015.
Gered van de afgang, 93,1 mijl op de teller! Niet best, maar genoeg voor een middenmoot was het gevoel.
...tot we bij het beeldscherm aankwamen: 99.48 mijl en 2e! Rekenfoutje van ons!
In de loop van de avond werd dat uiteindelijk 3e, 0,06 mijl vóór de 4e. Dus weer in de prijzen! Gaaaf!