Onderwerp: Je grootste blunder?

Ach ja, we hebben er allemaal weer van geleerd. Het is inmiddels al zo'n 16 jaar geleden denk ik. Ik moest er ineens weer aan denken toen ik het topic las.

Met zeilkamp, heel, héél lang geleden op de middelbare school, in het vroege voorjaar, voeren we met een paar gehuurde Sneekermeer bakken.

Er stond aardig wat wind, 5-6 bft, en de kaart lag dus binnen.

Vanaf Woudsend de Langweerder Wielen op, richting Langweer. Moest 3-4 keer naar binnen lopen, pendelend tussen de kaart en een meisje dat amper een helmstok vast kon houden.

Resultaat: ik vergis me, en we gaan dus richting Idskenhuizen. Na een paar honderd meter zie ik dat de andere boten van de groep de ander kant op gaan. Ik hol naar binnen, kijk op de kaart, zie mijn vergissing en stiefel weer naar buiten. Ik glij uit over de natte vloer en val dat meisje recht in de armen. Nu had ik daar op mijn 16e absoluut geen bezwaar tegen.. Maar in de consternatie neem ik de helmstok van haar over en stuur in een reflex richting de andere boten die Langweer al aardig genaderd zijn.

En wat vergeet ik nu, terwijl ik ondertussen arm in arm met mijn geschrokken 'stuurvrouwe' sta? Dat ik nu buiten de vaargeul stuur en dat het daar dus niet bepaald diep is...

Muurvast dus, en daar helpt die 8pk Tohatsu BBM niet tegen... De andere boten uit de groep zien het niet, die liggen ondertussen in Langweer en mobieltjes had je in 1980 nog niet...

Daar lig je dan, in de week voor Pasen op een koud, guur en godsverlaten meertje, rond 5 uur 's middags.... Wat was ik blij dat die kerel met zijn Helderse vlet, met een vette diesel, ons zag en ons uit de blubber trok...


Om het nog leuker te maken ging ik de volgende ochtend op een andere manier de fout in, wordt dus vervolgd!

Het had mij leuker geleken als die kerel met die vlet pas de volgende dag was gekomen .....

Nou, als 't nou een mooie zomeravond was geweest had ik ervoor getekend... Maar 't was amper boven het vriespunt in een onverwarmde stalen bak...

En wat doe je dan om elkaar een beetje warm te houden?

:mrgreen:

Beetje achter elkaar aanrennen misschien?
Ach weet ik veel, voor mij is dat al te lang geleden

Dus zo woest was/is Wobbe nou ook weer niet?

Bijt ik daar mijn pijp niet doormidden ouwe landrot!

Woeste Wobbe sprong overboord om met een driemaster op z'n schouders over de ijsschotsen te rennen om de reis voort te zetten!

hier kan ik héél véél op antwoorden *grinnik* maar da's een ander topic....

Beloofd is beloofd, het vervolg. De volgende ochtend opgestaan met een houten kop (we waren uitgenodigd door Engelse jongelui voor hun bonte avond in de jeugdherberg...).

We lagen dus, na enige strubbelingen, 2 rijen dik in Langweer. Onze boot lag direct tegen de wal, het meest ver het haventje in. Nu had onze huurbak zo'n 'heerlijke' Tohatsu BBM die bij een laag toerental om de haverklap afsloeg. En natuurlijk ook geen afstandsbediening. Omdat onze boot als laatste weg kon varen en ik bij het afmeren van de andere boten moest helpen had ik 'm dus nog maar even uitgelaten.

Als enige redelijk ervaren zeiler kon ik weer ik de 4 andere boten op weg helpen (ideaal, die logge bakken met alleen een BBM van lagerwal helpen, met een bemanning die hooguit op een Dubdam jolletje had gezeild). Ik heb de, gezien de geringe ruimte voor ze, stuk voor stuk langszij gehaald zodat ze nagenoeg recht naar voren konde wegvaren.

Nu was onze Sneekermeer aan de beurt. Ik had 'm al aardig zitten en kon ook nu weer in mijn uppie bijna alles doen, 'bijgestaan' door even sjagerijnige en slaperige reisgenoten.

Eerst maar die kl*te BBM gestart en iemand erbij gezet die 'm in zijn vrij en op half gas moest houden. Nadat ik de hele boel los had gegooid met een been de kop een stukje van de wal af geduwd en met de vaarboom de kont op een dikke meter van de wal geduwd zodat ik wat bewegingsruimte had. Tien meter achter ons lag een sjieke kruiser en vijftien meter voor ons een grote platbodem, ik had dus niet echt veel ruimte en wilde veiligheidshalve eerst maar een stuk schuin achteruit, sturend met de gelukkig wel draaibare motor. Op het moment dat de boot net een beetje vaart begint te krijgen besluit de kl**tviool die met zijn snelvarende vehikel achter onze achterbuurman ligt om niet te willen wachten, geeft een dot gas met zijn V8 en vliegt langs onze achterbuurman. Ik haal dus het gas er af, flikker door de golven bijna overboord en zie de boot ondertussen weer verlijeren. Mijn geknauwde zelfvertrouwen laat me een wijze beslissing nemen: de gehele procedure gewoon opnieuw doen.

Nu was ik dus niet in topvorm... Ik start de inmiddels weer #$%^^&*( afgeslagen motor en geef, om te voorkomen dat ie afslaat, meteen een flinke dot gas achteruit, ondertussen kijkend of de neus nog vrij blijft van de paaltjes aan de wal. Alles goed en wel, ware het niet dat ik vanwege die motor dus half achterstevoren stond, met 2 handen om de BBM heen hing en ondertussen met één oog naar voren keek. Daardoor was mijn oriëntatie dus een beetje in de war.... Vol gas ging onze stalen bak dus niet langs onze achterbuurman, maar er recht op af.

En dat had ik dus veel te laat in de gaten... De achterbuurman gelukkig niet, met vereende krachten konden we de boel afhouden, maar als blikken konden doden was ik ter plekke neergevallen.

Met een danig aangetast imago en op de allerlaatste druppels benzine (dat is me nog gespaard gebleven, je kon buiten het seizoen bijna nergens tanken) zijn we later die dag de haven van Moedt binnengetuft. De relatie met mijn 'stuurvrouwe' was er gelukkig alleen maar beter op geworden, de lange treinrit naar huis hebben we knus, in elkaars armen, slapend doorgebracht..

mooi verhaal met een happy ending

Mooi verhaal

Mijn beurt, ik kon hem nog niet vinden met de zoekfunctie, dus dat betekent dat ik het nog niet geschreven had.

Een anderhalf jaar terug, zonnig, begin van de zomer, Kaagweek.
Ik zou al een tijdje gaan zeilen met een aantrekkelijke jongedame, maar het kwam er steeds niet van. Deze onzalige dag besloten wij dan te water te gaan (op het water, niet erin).
Enige zeilkennis was aanwezig bij desbetreffende jongedame, doch niet in die mate dat zij mij uit zeilen kon nemen. Dus als alwetende instructeur was het aan mij om mijn zeilkwaliteiten ten toon te spreiden.
Voor de zekerheid toch maar de BBM mee, de Zijl opkruisen is nooit erg leuk of spannend, tenzij het 22 knoopjes waait. Daarnaast had ik al een maandje of twee/drie niet meer gezeild.

Zo gezegd, zo gedaan en wij zeilden gezellig richting het Zweiland, langs de Kaagsociëteit. Tegen lunchtijd bedacht ik dat ze bij de Kaagsociëteit zulke lekkere friet hebben, dus dat het aangenaam zou zijn om daar een hapje van te nuttigen.

De overvolle steigers afspeurend naar een mooi plekje om aan te leggen, maakten wij ons klaar om aan te leggen. Een echte zeiler legt de boot aan op het zeil, zeker als het terras vol zit, dus dat ging ik ook doen. Toen het startschip de wedstrijdbaan ging uitleggen zag ik mijn kans schoon en ging mijn valkje daar ff zachtaardig tegen de steiger leggen. Ik maakte een mooie ADWA op de langswal, terwijl mijn lieftallige assistente alvast het voorlandvast klaar hield om over het paaltje te deponeren.

Tenminste, dat dacht ik. De langswal was toch een net iets lagere langswal en mijn assistente miste het paaltje.

De boot verwaaide direct als een op hol geslagen waterbuffel en maakte aanstalten om met z'n neus eens flink langs de roeren van de benedenwinds aangemeerde sloepjes te rossen. Ik maande mijn metgezel tot afhouden van die roeren terwijl ik probeerde de boot onder controle te krijgen.
De sloepjes voorbij probeerde ik de punt door de wind te krijgen, wat welliswaar lukte, maar als gevolg had dat ik achterstevoren de leegstaande box van de niet aanwezige reddingsbootjes invoer. De dame in kwestie was reeds afgestapt om de boot af te houden van de steiger, terwijl het grootzeil probeerde door het bordje boven de ingang van de box heen te prikken.
De fok trok de punt van de boot naar halverwinds en de boot draaide door richting een stalen charterbootje met bloemstuk en mooi glimmende, levensgrote vlaggestok met een kroontje erbovenop, dat eruit zag alsof er een pas getrouwd echtpaar op zou moeten zitten.
Ik kon de boot nog net afhouden, maar het uitzwaaiende grootzeil wierp handig haar - die ochtend zorgvuldig ingeschoren - eerste smeerreep om de vlaggestok, die met een akelig geluid afbrak.

Schaamte compleet.

Zo snel als ik kon zat ik weer op vrij water, maar dan zonder mijn bootgenote, die zich met het schaamrood op de kaken probeerde een houding te geven op de steiger, onderwijl vele excuses makend richting de schipper met de vlaggestok in zijn handen.
De motor deed er nog een schepje bovenop, door niet in een keer te starten. De motor startte gelukkig na wat veel te lange seconden en ik streek de zeilen, legde de boot aan op de beoogde steiger en ging mijn excuses maken bij de schipper.
We wisselden snel wat gegevens uit (hij was gelukkig niet al te boos: "kan gebeuren") en we gingen er als een haas vandoor.

Dan maar geen friet.

de 16m2 uitgetest op het Leukermeer.We zijn er ontzettend blij mee en trots als een pauw dat we na een hoop werk lekker kunnen zeilen.Zo ook op de laatste dag met het hele gezin. de oudste tegen zijn zin mee..goed ik snap het, 17 jaar, hormoonstoring, chickies op de camping, dan wil je niet gaan zeilen...dus ga je in de kuip zitten mokken aan lij. ook als ik al zeg: let op, er staat een flinke wind ( het was rond de 5 Bft met vlagen) lekker blijven mokken.

ik kon het niet laten om even ruim op de wind te sturen. ..tjoeps boot schiet vooruit, mast op 2 uur en verder, gutss een klets water de rand op..
vrouw in lichte shock,hangend aan de fokkeschoot, drie kinderen op de kuiprand die moord en brand gillen: WE SLAAN OOOOM HELLUP...
maar het plaatje op m'n netvlies van een sjagerijn die bijna op z'n kop aan lij zit met een lading water in z'n nek, niet wetend hoe snel dat ie ( met ogen zo groot als schotels) naar de andere kant moest vliegen om het vege lijf te redden...goud waard.
.. toen ie m'n grijns zag zijn we maar naar de kant gegaan om m af te laten stappen..

daar moest helaas m'n dochter het ontgelden bij het aanmeren..de schat probeerde heel lief de boot af te houden maar gebruikte haar hand als stootwil...knak. gebroken duim. Toen was het zeilavontuur gedaan en konden we meteen richting ziekenhuis. Opereratie er achteraan en een nachtje blijven wegens een gecompliceerde breuk.
ze is 14. terug op de zaal vraag ik haar of het pijn doet. slaperig zegt ze:
alleen als ik lach...
de boot is van hout maar zij is echt van staal

Is bij ons in de familie ook een gevleugelde uitdrukking, maar van wie was die ook alweer?

Om nou te zeggen dat ik veel zeil ervaring heb, nee, maar mijn vrouw nog veel minder. Toch was ondestaande verhaal een goede les voor ons beiden.

Op een mooie zonnig dag windkracht 1-3 besluiten we een bootje te huren. Het wordt een Valkje om op de Grevelingen rond te dobberen. Ondanks mijn beperkte zeilvervaring krijgen we de boot goed vooruit, alle kanten op. Met veel plezier zien we dat onze koter van 5 het geweldig vind om op ruime koers aan het roer te zitten, gaat nog goed ook. Op de terug weg trekt de wind aan en zien we donkere wolken op komen. Geen probleen, het zekere voor het onzekere strijken we de zeilen (niet zo netjes) en gaan op de motor verder, een verstandig besluit blijkt even later.

Uiteraard begon het 5 minuten voor de haven te regenen, maar dat mocht de pret niet drukken. Veilig in de haven, zonder brokken, zei ik tegen lief: 'laten we het zeil nog even netjes opbergen, zo kunnen we het niet achterlaten', dus gaffel een stukje omhoog en ik aan de gang met een nat zeil. Dat had ik beter niet kunnen doen. Net op het moment dat ik een elastiek wilde pakken kwam die gaffel weer heel hard naar beneden, op m'n kop. Lief had de lijn uit haar handen laten glippen. Gelukkig heb ik er samen met de EHBO arts heerlijk om gelachen en er een mooe 'Z' littekenje aan overgehouden...

Komende zomer krijgt ze een echte zeilcursus van me kado......ik doe mee...

Achja zo kwamen we vanavond laat terug van de wedstrijd. We waren afgehaakt wegens kapot genua achterlijk stiksel (direct ingerold en de wedstrijd afgebroken) en hadden de toeristische route terug genomen, via het noordgat zodat ik het hele stuk ruime wind kon varen, want aan de wind komt de boot totaal niet vooruit op alleen het grootzeil.

Eenmaal aangemeerd meld ik me netjes af bij de wedstrijd commissie, ze vroegen zich al af waar we gebleven waren.

Snel terug naar de boot in het stikdonker, om te helpen het grootzeil netjes op te binden. Ik wist de weg immers, dus met een grote stap sta ik op het voordek, banjer met grote stappen het gangboord over, zoals ik dat altijd deed... dacht ik. Geen deklicht, want ik weet de weg immers zo ook wel? KNAL! Vol met m'n hoofd tegen de hoofdstag. Totaal niet gezien in het donker dus... een flinke schram is het resultaat. Misschien toch maar een deklichtje monteren voor het avondwerk...

Tip1: eerst nog een bootje huren en zorgen voor een litteken in de vorm van een F, scheelt je jaarlijks vlaggen aanschaffen
Tip2: Doe ook maar een EHBO-cursus

Welkom aan boord in elk geval!

ik zal ook weer een blunder toevoegen

voor ik mijn schakeltje had gekocht was ik nog een motorbootvaarder
wel eerder gezeild enzo ervoor een hurly 700 gehad maargoed

ik had een mooie mahoniehouten petterson overnaads gebouwd
prachtding en liep lekker (zon 30 kmpu)
het is over het algemeen zo dat houten schepen altijd iets lekken
door de werking van het hout

ik ging een weekeinde naar mijn vriendin toe en was dus niet even op loopafstand van mijn boot om die in de gaten te houden
hij heeft wel een automatische bilgepomp maargoed
na het weekeinde kom ik terug
en ga lekker zoals altijd even bij de boot kijken
kom ik bij mijn ligplaats zie ik tot grote schrik dat de boeg 20 centimeter lager ligt dan zijn oorspronkelijke waterlijn
dus ik loop naar de achterkant toe en zie dat ze daar nog perfect op de waterlijn ligt (tsjaah dikke kont meer drijfvermogen)
ik trek de kap van mijn boot af en zie dat er dik 3000 liter water in staat
dus ik blijf zo rustig en nuchter mogelijk en ik loop weer naar huis ( 3minuten)
waarop ik tegen mijn broertje zeg
kun je me even helpen met de pompen sjouwen naar de boot
mijn broertje zegt hoezo? is ze gezonken
ik daarop als antwoord. als een boot hersenen had gehad dacht ze nu dat ze een duikboot zou zijn die zichzelf klaarmaakt om te duiken
waarop mijn broertje in de lach schiet
enfin eenmaal aan boord de pompen in werking gesteld
en ik kijk naar de carterpan van de motor die gelukkig net boven water hing
dus ik dacht ok dat moet goed gaan
waarop ik de motor start om de pompen nog meer stroom te leveren (alle 3 12 volt pompjes van 40 ltr pm)
nou de motor draaide en de boot kwam langzaam maar zeker weer op normale hoogte te liggen
mn broertje vraagt aan mij je heb tog een automatische pomp waarop ik antwoord ja dat klopt
waarop hij vraagt waarom doet hij het niet dan
dusja ik mijzelf achter het oor gekrabt en ben gaan nadenken
eerst maar eens kabels nakijken dat zat allemaal goed slangen zijn ok

AAAH schakelaartje is wel handig om om te zetten als je de boot drijvende wil houden niet bij nagedacht :roll:

el-cappitan.hyves.nl/album/215...os/444724453/0/NjhS/

de handle van mijn bbm draait vanzelf terug naar stationair of minder(=uit).
Opeens wou ik het weten, waarom.
Schroefje eruit, handle eraf. En toen viel er een veertje (en nog wat) uit.
Omdat de motor nog aan de boot zat is het veertje nu weg.
Stom stom.
Terwijl ik van te voren nog dacht:"doe het niet"
Maar de nieuwsgierigheid was sterker dan het verstand.

een soort binnenblunder:
Om aan te leggen in de box vaar ik langzaam en voorzichtig, ik let op de wind enz. Er gaat nooit wat mis. Toch komen steevast mijn buren (bezitters van een prachtig wit drijvend flatgebouw) naar buiten om iets aan te pakken (waarbij mijn buurvrouw eens bijna in het groen-ondoorzichtige water viel).
Ik vroeg me af wat doe ik toch verkeerd?
Dus mooie nieuwe stootwillen erbij.
Nog steeds zorgelijke hulp.
Tot pas: zij vroeg een kennis om mij 'aan te pakken', en die keek en zei: maar dat kan die man toch prima alleen, het is niet nodig.
Ja, zei ze, maar je weet met die vorige boot...
Ze hadden blijkbaar zwaar traumatische ervaringen gehad met een vorige buur..

Hmmm, volgens mij is het niet ongebruikelijk om even wat lijntjes aan te pakken van de buren oid!

Ik weet nog toen we met onze ouders op vakantie gingen, dan werden we zo'n beetje de kuip uitgeschopt als er een boot aankwam me de mededeling, ga die mensen eens helpen!

Groeten,
Globe_Trotti

Tijdje terug, even op de motor de boot verleggen naar een stroompaaltje, 100 mtr verderop,(let wel ik hgeb eenopen bootje met los aangehangen roer), motor aan en varen maar, o ja, varen op de bbm stuurt zo lastig, shit, roer ligt nog op de kant, met de voeten over boord toch nog gelukt aan de kant te komen(redelijknetjes)immers met de motor op z`n zachts vaar je nog te snel om aan te meren en te langzaam om te sturen, motortje in z`n vrij doet helemaal niets :roll:
(toch blijven sturen he

Ja Trotti, kan ik me voorstellen als je net op steiger staat of aan dek zit, maar om ervoor uit de 'kelder' van je boot te komen...
Het ging ook om de zorgelijkheid. Niet de zorgzaamheid...


En eerlijk gezegd... ik heb het liever niet.
Sommigen trekken lekker de boeg tegen de vingersteiger, gaat de achterkant lekker van de steiger af. enz...

In principe is er een ongeschreven regel(is mij geleerd) alleen de lijn aanpakken, niet trekken, tenzij de schipper er omvraagt, maar ja......