Onderwerp: van "Avontuur" naar "Memphis Blues"

Geweldig om plaatjes te kijken en te lezen inderdaad!

Uitnodigend zo’n mooi geïllustreerd verslag.
Zal binnenkort wat produceren over mijn bouwkunsten van weleer.

helmsman 38 schreef :
Leuk! ...om straks te lezen, maar wrsch ook om te schrijven.

NAWOORD

Om het verhaal helemaal compleet te maken:

Na tewaterlating heb ik zo'n 5 jaar met de Memphis Blues gevaren.
Winterstalling was steeds in Niftrik vlak bij huis, zodat ik onderhoud en klusjes kon doen. Vakanties op het IJsselmeer en Zeeuwse wateren en langs de kust.
Ik heb ermee op SAIL 90 gelegen op uitnodiging van de VKSJ




Later ging de boot vroeg in het voorjaar naar Lelystad en laat najaar weer terug Niftrik.
Ik heb toen regelmatig op IJsselmeer en West Wadden gevaren en ben een paar keer overgestoken richting Thamesmonding. Van de East Coast Rivers tot Ramsgate rondgezworven: Pinn Mill, Maldon in de "glourious mud" , Woodbridge over de drempel bij de Tidemill.
Alles met de oude en soms haperende Albin 0-2 , sleeplog, kompas, handpeilkompas, kaarten en potlood.
Als enige "moderne" hulpmiddel had ik een Sony Pixis GPS (die met 4 penlights minstens een kwartier deed over een positie) . Geen marifoon, geen dieptemeter en alleen 8-hoek radarreflector in de achterstag en 12V driekleur in top voor s'nachts.
In de 90-er jaren kon je vanuit IJmuiden nog wel oversteken naar het westen zonder veel scheepvaart tegen te komen en windmolens stonden toen vooral nog op de Zaanse Schans.

Met de Albin had ik een haat-liefde verhouding; net als ik hem door startproblemen of storingen het liefst overboord wilde gooien, deed ie het weer weken lang .....dan was het weer zo'n mooi lopend, origineel motortje natuurlijk.

Mijn meest memorabele Albin storing was bij een single-handed aanloop van Ramsgate. Harde dwarswind tegen harde dwarsstroom, dus met 3e rif en werkfokje. Albin gestart, door de chaotische golven de aanloopgeul in gestuurd , zeilen snel naar beneden ....en de Albin stopt er mee !
Dus met een rotgang de zeilen er weer op en nog net binnen de betonning kon ik de haveningang binnen zeilen, stuurboord uit de buiten-jachthaven in, oploevend in de wind snel het grootzeil neer en gijpend op het fokje 360 rond om langs een lange steiger op te schieten (die gelukkig leeg lag) Met een lange lijn de boot afgeremd en stilgelegd, landvasten en springen erop en ik zat nog nadruipend in het motorluik mijn Albin weer eens te vervloeken toen de havenmeester langs kwam.
"Of ik de volgende keer me ff wilde melden als ik zo binnenkwam" .......maar het was wel erg lang geleden dat ie zo'n nette landing onder zeil met zo'n klassieker had gezien..."jolly good job, boy" . Ik mocht later wel ff komen betalen als ik weer droge kleren aan had.

Je kwam er met zo'n klassieker wel mee weg als het eens niet volgens het boekje ging en ik kreeg meestal wel een mooi plekje van een havenmeester, ook als de havens vol lagen.

Het was geen enorme hoogloper, met 50gr effectief op zee of knobbelig IJsselmeer hield het wel op. Het was ook geen echte lichtweer boot, als die lange overhangen niet in het water kwamen liep ie niet. Een tikje ruimer en met stevig windje liep ie zo 6-7kn en treinde maar door.

Ik ben ooit s'morgens van PinnMill terug gevaren naar IJmuiden met opkomende 6-7 uit ZW . De laatste 30M voor IJmuiden keek je laag en diep vanuit de kajuit tegen enorme oplopende waterbergen aan, maar dat lage ronde hek kwam altijd weer rustig omhoog en er kwam geen spatje in de kuip.

Het was altijd een droog varend jacht ondanks dat lage vrijboord en bewoog heerlijk rustig in golven.
Henri Rasmussen was in 1906 zo gek nog niet.

Die 100M overtocht liep de Memphis Blues ruim 7kn gemiddeld en ik lag middernacht al weer vast in Marina IJmuiden.

Hoe mooi ook, na verloop van tijd begon vooral het onderhoud me op te breken. Elk voorjaar was het weer bidden voor mooi droog weer zodat ik op tijd kon beginnen. OWS in een laagje teer was zo gebeurd, maar alle blanke lak bijhouden was een ander verhaal. Een "normaal" onderhoudsbeurtje kostte 10-12 liter lak en dan was de romp nog het makkelijkste deel; schuurmachine licht erover en een paar liter lak rollen. De grootste klus was altijd weer die dekranden, kajuitwanden, kuipranden, rondhouten, luikhoofden e.d.
Uren op je knieen met de hand randjes schuren en met de lakkwast netjes langs de randen liters lak smeren ging me opbreken.
Ik was voor mijn gevoel nog steeds bijna full-time met de Memphis Blues bezig; was het niet zeilend dan was het wel onderhoud of kluswerk.

Toen ik de kans kreeg op een goede, maar ook uitdagende baan besloot ik ermee te stoppen en de boot te verkopen.
Het was een fantastisch avontuur geweest, Ik had mijn klassieker herbouwd en had er overal mee kunnen gevaren....het was mooi geweest.
Mijn vader begreep me wel.

Via de makelaar in Lelystad was ie snel weg voor een heel nette prijs naar een Duitse architekt die er helemaal lyrisch van was. Hij ging richting Kiel terug naar de Oostzee waarvoor hij origineel gebouwd was en ik heb er nooit meer iets van gehoord.

Ik had een paar weken later al een wat oudere tupperware Optima 101 via dezelfde makelaar, waar ik met veel plezier mee heb gezeild en een stuk minder werk aan had.......en er zijn nog heel wat boten gevolgd.

Ik heb nooit spijt van gehad van de verkoop van de Memphis Blues....maar ik had dit "Avontuur" ook niet willen missen

Super, dank voor het delen.

wat een prachtig verslag!!
Met plezier gelezen, dankjewel.

Leuk om het hele verhaal te lezen.....

Prachtig hoor wat een project!
Duitsers zijn altijd fans van houten boten geweest.

Waterblok schreef :
Engelsen en Skandinaviers ook ; hout gaat op zout ook veel langer goed.

Hoe komt dat eigenlijk, dat zout water minder slecht is voor hout?

Zout water is schimmelwerend.

Er groeit inderdaad geen alg of schimmel in zout water. Vroeger werd er zelfs "Wolman zout" in de bilge gegooid om rot te voorkomen.
Een teak dek blijft op zout ook altijd mooi grijs, terwijl het op zoet zwart blijft of groen wordt.

ok, helder. En maakt het voor de levensduur van de vernis nog uit?

Mooi geschreven indrukwekkend verhaal.
Wat een enorme berg werk heb je verzet.

Gepost met de officiële Zeilersforum-app

AndreAzuree schreef :
Volgens mij doet vernis (en verf in het algemeen) het juist weer wat minder op zout, maar dat weet ik niet zeker.

Ik heb het hele avontuur met plezier gevolgd, zo gek was die vroegere naam nog niet dus. Complimenten over het doorzettingsvermogen en de drive om oplossingen te vinden en als het moet van het pad af te wijken. Ben toch benieuwd of nog te achterhalen is hoe het verder ging met deze boot op de Oostzee. Alle ZFers die daar rondvaren met een foto in de hand navraag laten doen is wellicht nog een aanpak. Met een beejte mazzel staat die nu in een museum, hoewel het natuurlijk net zo goed de openhaard kan zijn geweest waar het schip is geeindigd.

Ik ben er eigenlijk nooit zo mee bezig geweest. Ik ben natuurlijk wel benieuwd hoe de herbouw zich heeft gehouden zo'n 35 jaar later. Het originele ontwerp zou vlgs overlevering nu 120jaar oud moeten zijn, maar in hoeverre dat klopt?