Zeilersforum.nl - Home
Stripact
- Geschreven door Lotus77
- Hits: 2963
Charlotte's belevenissen
Stripact
De ‘stripper’ is weleens uit de kleren geweest om te bekijken. Daarna ging ie snel weer terug in het vooronder onder het mom van: doen we nog wel een keertje als het ‘rustig’ is.
Allebei hebben we geen ervaring met het opzetten van een Gennaker. Iets houdt ons tegen. De grootte van het zeil misschien? 135 vierkante meter is nogal. Twee keer het vloeroppervlak van mijn eerste appartementje. En zo eentje à la grootte Volvo Ocean race, daar passen zelfs acht flatjes in. Ik kan me er amper voorstelling van maken. Steigerpraat over blijven haken, aan flarden scheuren, rondwentelen om de stag, rondvaren tot je weer uit de knoop bent en kwetsbaarheid van het materiaal helpen niet mee. Maar ja, groeien doe je niet als het makkelijk is, pas als je uitdagingen aangaat.
‘Er staat een rustig windje en het is niet druk op het water.’ Paul gooit een balletje op. ‘Mooie ruime wind vandaag.’ Ik voel hem aankomen. Besluit niet te ja-maren. ‘Goed, we doen het. Eerst voorbereiden. Ik wil erover lezen, YouTube erbij.’
Als zeil zou kunnen praten, dan zou het enthousiast geroepen hebben dat het eindelijk mag vliegeren vandaag.
De spanning is voelbaar. Wat als het harder gaat waaien?
Voorzichtig trek ik de top van de stripper, slurf of suffer uit de zeilzak. Trek ik aan het goede? Hoe zou het eruit zien als het eenmaal staat? Ook zo vlammend mooi als bij anderen? Ik bevestig de halstalie. Leg de schoten helemaal buitenom. Geen achtknopen aan het einde. Check!
Ik besluit liever te hijsen dan achter het roer te staan. Paul is beter in koers houden en tegelijk spanning op de schoot houden. Grootzeil houden we gestreken. Mijn handen zijn nu al klef. Op zijn teken begin ik aan de hijslijn te trekken. De slurfring schiet omhoog terwijl knisperend zeil zich ontvouwt. Ik voel de kracht van de wind en spanning tussen ring en zeil. Wat als het harder gaat waaien? Ga ik dan als een kiter mee de lucht in? Kan dat überhaupt? Doe niet zo belachelijk Charlotte! Wel blij dat ik mijn handschoenen aan heb. Hoe veel spanning kan ik aan? Hadden we niet toch beter het grootzeil kunnen opzetten? Het schiet allemaal door mijn hoofd terwijl ik doorzet.
Gennakeren, quelinda! *
Voor ik het weet hangt de ring in de top van de voorstag. Gelukt. En hoe! Een machtige koningsblauwe lap staat. We zijn er stil van. Kolkend water achter de spiegel wordt luider en in mum van tijd verdubbelen we onze snelheid van vier naar acht knopen door het water. Dit is het dus, gennakeren. Quelinda!
Ik kijk om me heen. Geen verkeer. Wat als dat wel zo is en we koers moeten wijzigen? Dat had ik niet uitgezocht. Paul heeft er wel over nagedacht. We proberen. Gijpen lukt en binnenhalen ook zolang Quelinda positie houdt. Het samenspel van wind, weerstand op de ring en het vieren van de schoot, is goed voelbaar aan de strijklijn in mijn handen. Als vanzelf vouwt het zeil in een minuut weer in de slurf. Een toffe oefening, ik ben om! Maar of we dit nu al op een zomerse zaterdag met veel verkeer durven te doen? Dat nog even niet.
*Quelinda betekent ‘hoe mooi’ in het Spaans.
Charlotte's zeilwereld? Mooi! Niet altijd rozegeur en manenschijn.
Gewoon zoals het leven is. Elke maand deelt ze haar belevenissen
(zoals ze al deed in haar draadje en nu op de voorpagina)
In het voorjaar van 2022 vertrekt Charlotte samen met Paul en
SV Quelinda voor een wereldreis.
Aso
- Geschreven door Lotus77
- Hits: 3096
Charlotte's belevenissen
Aso
Asociaal was ik. En het ergste is dat ik het niet door had.
Quelinda ligt tevreden aan de oude stadskade van Hellevoetsluis. Boeg in de wind, kont in de zon. Mijn benen languit, vermoeid op de kuipbank, ik nippend aan een Schrobbelaertje. Sinds het koude voorjaar ben ik dat ineens lekker gaan vinden. ‘Dit is genieten zeg.’
‘Ja! Dat was een toffe zeildag schat. Goed geschipperd.’
‘Vond je?’ reageer ik.
‘Zeker. Je hebt echt alles zelf gedaan. Navigeren, zeilvoering, aanleggen.’
Ik grijns. ‘Als Michiel de Ruyter het hier deed, kan ik het ook.’ Het is bravoure, trots. Maar mijn kritische stem is er ook. ‘Ik blij dat je bij de boegspriet stond met die stootwil. Anders had ik de steiger geraakt. En bij de Haringvlietbrug ging het ook niet lekker.’
‘Nee. Hoe kwam dat denk je?’ Paul laat me nadenken.
‘Omdat jij zei dat ik door moest varen bij de brug terwijl het sein nog op rood-groen stond.’
‘Klopt, je moest wel doorvaren, je lag dwars voor de brug!’.
‘Hoezo dóórvaren? En dat hoefde je trouwens niet zo naar me te snauwen.’ De toon tussen ons is even niet meer zo harmonieus.
‘Dat kan wel zijn, maar eerst kruip je voor en dan houd je de zaak op. Zag je niet hoe iedereen je begon weg te duwen richting brug. Je kon geen kant op.’ Ik hoor bezorgdheid.
‘Ik wilde…’
‘Niet ethisch Charlotte. Minstens zes zeilboten waren eerst aan de beurt.’
‘Kan ik nou iets zeggen?’ Paul houdt in. ‘Ik had het niet door, wind draaide de boeg weg en ik wilde wegblijven van de meerpalen. Dat ik dan ineens vooraan lag was onbedoeld.’ Mijn stemvolume neemt af. ‘Ik wilde niemand in de weg zitten.’ Het wordt me pijnlijk duidelijk dat manoeuvreren met wind me bewust onbekwaam maakt. Wat zullen ze wel niet gedacht hebben bij die brug? Het is zo niet mij! Ik plaats maar een berichtje op sociale media voor alle zeilers met dezelfde brugopening. Wie weet leest iemand het nog.
Ongeschreven regels. Hoe mooi!
Ongeschreven regels over hoe je met elkaar omgaat op het water zijn mooi! Saamhorigheid, respect en veiligheid spreekt eruit. En dus wacht ik normaal gesproken netjes mijn beurt af. Zo zwaai ik ook graag naar passerende andere boten. Natuurlijk doe ik wel net of ik jeuk achter mijn oren heb wanneer iemand kijkt, maar niet terugzwaait.
Leg je aan? Dan kom ik helpen indien gewenst. Is de normaalste zaak van de wereld toch? En hoe logisch is het dat je aanlegt in dezelfde vaarrichting? Vaak met de neus naar ‘buiten’, behalve in Coronatijd. Dan liggen we soms ineens tegengesteld om onderlinge afstand van 1,5 meter te kunnen garanderen. Buitengewoon galant is het ook wanneer de preekstoel niet puntig over de steiger steekt, en je de eigen tros onder andermans lijn door belegt zodat buurman makkelijk loskomt van het kikkertje.
Laatst stapte iemand die langszij lag, bonkend over ons achterdek de kade op. Die was nog niet zo ver. Je moet het maar weten en kunnen combineren op moment suprême, al die rituelen in de waterwereld. Want waar staan die normen en waarden eigenlijk beschreven? Niet in de vaarreglementen. Ook ik heb het van zien en horen zeggen. Dus in dat geval, Sharing is caring!
Charlotte's zeilwereld? Mooi! Niet altijd rozegeur en manenschijn.
Gewoon zoals het leven is. Elke maand deelt ze haar belevenissen
(zoals ze al deed in haar draadje en nu op de voorpagina)
In het voorjaar van 2022 vertrekt Charlotte samen met Paul en
SV Quelinda voor een wereldreis.
Fier
- Geschreven door Lotus77
- Hits: 2681
Charlotte's belevenissen
Fier
Koude voorjaarsochtend, tien graden aan boord. Dubbele dekbedden. Sokken nog aan. Wie steekt het eerst zijn teen naar buiten om de verwarming aan te zetten? Ik leg het af. Gauw druk ik de kachel in de salon aan en kruip terug. Vandaag weer een mijlpaal bereikt. De mast gaat erop.
Ronduit lelijk
Corrosie en bladderende verf overal zichtbaar toen we Quelinda kochten. Ronduit lelijk. Het dikke aluminium eronder was volgens de keurder gelukkig oerdegelijk en sterk. En dus kozen we ervoor de Proctor mast helemaal op te knappen.
Welke stappen zijn gezet in de totale refitt? De doorgestoken mast ging van boord en op de kant. Vast gerotte delen werden gedemonteerd. Vervolgens met convoi exeptionell op weg naar de straler. Spuiten, plamuren, spuiten en nog eens spuiten. Eenmaal strak in de lak, terug naar de mastenmaker. Laatste fase. Opnieuw bevestigen van losse onderdelen en staand en lopend want.
En deze ochtend wordt de hele zaak weer aan boord gehesen. In vijf zinnen is het gezegd. Maar avonden en weekenden reden we met gereedschapskist, koffie en broodjes naar de tuiger om te klussen.
Corrosie mast
Giekneerhouder voor behandeling
Vertrekkers die de hele watersportwinkel leegkopen
Wat ik ervan geleerd heb? Dat twee linkerhanden vanzelf bijdraaien naar rechts wanneer je het gewoon doet. Dat de schroefpen van een harpje er maar aan één kant in kan en doorduwen geen zin heeft. Dat ik intussen een fetisj voor het ritsende geluidje van aangetrokken tie ribs heb ontwikkeld. Dat er een mooi groen spulletje is ontwikkeld om corrosie tussen RVS en aluminium te voorkomen. Dat een rails, karren en kogeltjes poetsen dankbaar werk is wanneer het weer soepeltjes loopt.
Maar bovenal heb ik onze oersterke Proctor leren kennen van voet tot top. Ik ben blij met alle vernieuwingen als verstaging, lijnen, elektra, Ledverlichting, radar en een Windex. Deze laatste kijk ik naar uit want windrichting bepalen vind ik nog altijd lastig. Meer opnoemen durf ik niet. Want meteen moet ik denken aan een uitspraak van een zeiler die eens zei: ‘Je hebt van die vertrekkers die de hele watersportwinkel leegkopen.’ Dit was inderdaad de grootste en duurste klus.
Straks weet je niet meer waar het hoort!
Er zijn vele Bossche bollen en tompoezen over kantinetafels geschoven. Allemaal dik verdiend! Want wat heerlijk om te zien hoe met liefde en toewijding over hobby en vak gepraat en gewerkt wordt. Zeilers die op social media meedachten over de refitt. Tips gaven: ‘Maak veel foto’s. Hang overal kaartjes aan. Teken de hele mast uit op papier want straks weet je niet meer waar het hoort. Gebruik huishoudfolie want dat plakt en je kunt erdoorheen kijken.’ Ik had het zelf nooit kunnen bedenken. En dan die enthousiaste straler die gebarend sprak over juiste druk en gritgrootte. Of de door de wol geverfde mastenmaker die ons op zijn terrein de vrijheid gaf. Expertise deelde. De zeilmaker die vernuft toevoegde aan de Kluiver. En Paul natuurlijk, voor wie nooit iets te gek is. Dank! Ik ben supertrots! Want zeg nou zelf, wat staat ze weer fier rechtop.
Neerhouder weer top!
Mast na refit
Charlotte's zeilwereld? Mooi! Niet altijd rozegeur en manenschijn.
Gewoon zoals het leven is. Elke maand deelt ze haar belevenissen
(zoals ze al deed in haar draadje en nu op de voorpagina)
In het voorjaar van 2022 vertrekt Charlotte samen met Paul en
SV Quelinda voor een wereldreis.