Zeilersforum.nl - Home
Vliegensvlug
- Geschreven door Lotus77
- Hits: 2052
Charlotte's belevenissen
Vliegensvlug
Dat was het dan. El Hierro, het kleinste bewoonde en meest zuidwestelijk gelegen eiland van de Canarische groep. Het is voor ons het laatste stukje Europa. Met 780 mijl voor de boeg begint de langste tocht tot nu toe. Over vijf dagen zullen we Kaapverdië bereiken.
De zeilen staan in vlinderstand en we koersen recht op São Vicente af. Langzaam kakt de wind in en loopt Quelinda’s snelheid terug. De deining is fors. Elke zeven seconden rollen drie meter hoge golven van achter, onder ons door naar voren en opzij. Het geweld waarmee de zeilen telkens dichtvallen en weer openklappen, bezorgen me rillingen. Alsof er elk moment iets gigantisch kapot kan gaan. We besluiten koers te ruimen, te zigzaggen en de rust keert terug wanneer de zeilen blijven bollen.
De tweede dag. Ik ben moe en katterig. Een lappenpop die moed verzamelt om lunch te maken. Want eten dat moet. Mijn linkerhand probeert een wegrollende tomaat tegen te houden terwijl in een split second mijn schouder en heup tegen de kombuiskastjes worden aangesmeten. ‘Au!’ De bal van mijn hand belandt op de rode vrucht. Het vel barst open en het vruchtvlees spuit eruit. Puf om het op te ruimen heb ik niet. De karig belegde boterhammen gaan mee naar buiten. Ik plof neer op de kuipbank en krab even later ingedroogde tomatenpitjes van mijn zon verbleekte shirt. Ik verlang zo naar dat omkeerpunt waar zeezeilers over roepen. ‘Na drie dagen gaat het beter. Dan kom je vanzelf in het oceaanritme.’ Het zou mijn onzekerheid over de Grande finale, de grote oversteek naar Suriname misschien iets kunnen wegnemen.
Absolute beginnersfout!
De derde nacht. Sterren aan een maanloze hemel maken de gitzwarte zee gelukkig minder intens. Zojuist heb ik drie volle uren geslapen en voor het eerst zin in koffie. Een stevige bak yoghurt met granola smaakt zo, dat ik zelfs nu al aan avondeten denk. Als Paul lekker lang heeft kunnen knorren en Quelinda de middag in zeilt, gaat de vislijn uit. Zou het dan echt waar zijn wat die zeilers beweren?
Nog geen driekwartier later. Rrr… Tik, tik, tik. Rrr… De molen van de hengel ratelt. De lijn loopt uit. ‘Beet!’ Ik haak mezelf aan. Paul draait vliegensvlug de fok in en gooit Quelinda’s neus in de wind om vaart te minderen. ‘Houd je vast!’
Het lukt me de mahi-mahi binnen te halen. De zee is nog altijd even krachtig maar zowaar geen misselijkmakende attractie meer. Niet veel later schuif ik Paul de schoongemaakte filetjes goudmakreel toe en grijp een zak krieltjes uit het aan de zonnepanelen vastgebonden fruitnet. Dat wordt smullen straks met een salade erbij!
Wanneer ik de piepertjes terug wil leggen is de hangmat op het achterdek leeg. ‘Schat, ik geloof niet dat jij zojuist zes sinaasappelen en een paar appels hebt gegeten, wel?’
‘Nee. Hoezo?’
Het blijkt een absolute beginnersfout. Door het weghalen van vijf kilo aardappeltjes is het zwaartepunt van het nieuwe net, hoger komen te liggen. De vitaminebommetjes zijn bij de eerste de beste golf het water in gerold. Er is niets meer.
Wonderlijke diertjes
Dat er niet alleen iets van boord vliegt maar ook aan boord belandt, wordt helder op dag vier bij daglicht. Er ligt een levenloze vliegende vis in het gangboord. Schubben liggen overal verspreid. En dan neemt mijn fantasie over deze wonderlijke diertjes de vrije loop.
‘We waren aan het zwemmen en toen hadden we honger en zagen kreeftjes papa! Maar toen kwam die dikke tonijn eraan en moesten we maken dat we wegkwamen.’ Overstuur draait Wingman zijn kopje weg. ‘Het ging helemaal mis, ik...’
Vader vis zwemt voor en houdt zijn zoon weg van de stroming. ‘Rustig maar jongen. Wat is er.’
‘Het is Fly papa.’
‘Wat is er met Fly. Waar is ze?’
‘Fly probeerde te ontsnappen en nam de linker golf het water uit en toen… toen vloog ze op iets groots af. Iets wits uit de bovenwaterwereld wat er vandoor ging. Ik heb geprobeerd haar te zoeken pap heus. Ik…’
Vliegende vissen voor het eerst in het echt aanschouwen, het is een miraculeus gezicht. Met de speciale platte oogjes kunnen ze ook boven water goed zien. De zilveren buik en grijze rug nemen het contrast met lucht en water weg waardoor ze vliegensvlug over het wateroppervlak zweven en voor roofvissen en vogels onopgemerkt kunnen blijven. Behalve voor de mens dan, die er zelfs actief op vist.
Ik pak het staartje tussen duim en wijsvinger en geef de vis terug aan de zee. Hoe groot is de kans nou toch dat dit gebeurt, denk ik bij mezelf. Is die kans net zo groot als dat mij iets zou overkomen in deze watermassa? Ik voel me weer nietig maar gesterkt als we na vier dagen en 17 uur nachtelijk Mindelo bereiken. Het is echt zo, wat die zeilers zeggen. Het ritme van de oceaan dat went. Ik voel me weer mens in een vaak imaginaire wereld.
Charlotte's zeilwereld? Mooi! Niet altijd rozegeur en manenschijn.
Gewoon zoals het leven is. Elke maand deelt ze haar belevenissen
(zoals ze al deed in haar draadje en nu op de voorpagina)
In de zomer van 2022 is Charlotte samen met Paul en
SV Quelinda vertrokken voor een wereldreis.
Zestien
- Geschreven door Lotus77
- Hits: 2244
Charlotte's belevenissen
Zestien
Half vijf ’s nachts. Zit ik dan. Op weg van Lissabon naar Porto Santo in gezelschap van een hitsig figuur op kanaal 16. ‘La, la, la, you suck my dick.’ Gatver. Ik houd me stil. De man blijft zuchten terwijl hij de muziek van Boney M. het luchtruim in stuurt. ‘Sonny, yesterday my life was filled with rain…’
Een andere nachtbraker is er klaar mee. ‘Stop it you fool!’ kraakt het door de marifoon. Dan de klik van de spreekknop die wordt losgelaten. Een volgende schipper pakt het stokje over. ‘You stupid, stop!’
Ergens moet ik er om lachen. Schandelijk, misdadig entertainment tijdens mijn wacht houdt me wakker en scherp. ‘Beetje oploeven Charlotte.’ Spreek ik mezelf toe. ‘Wegblijven van de klapgijp.’ Op het heilige kanaal, wordt intussen gedreigd met opsporing. Ik vraag me af of dat überhaupt kan?
Dan heb ik er genoeg van en zet de Podcastpsycholoog aan. Het biedt uitkomst, vooral ‘s nachts. Ik heb afleiding en kan tegelijkertijd om me heen blijven kijken zonder te verblinden en mijn evenwichtsorgaan blijft tevreden. De aflevering gaat over gezond eten. Hoe bied je weerstand tegen een zak chips. Zo eentje die altijd leeg moet. Ik krijg er trek van, ook al heb ik net een banaan en twee creamcrackers weggewerkt. Dit is geen trek maar weg eten van vermoeidheid. Ik krijg alle tools aangereikt om de verleiding te weerstaan. Maar toch moet die zak open. Drie uur op en af voor de derde nacht op rij. Het vraagt het nodige.
Orka’s en vasteland achterlaten
We waren gespannen. Bang voor de confrontatie met orka’s. De laatste aanval was net voor ons vertrek, zo’n 20 mijl verderop. Geruisloos zeilden we zo westelijk mogelijk, richting de drukke scheepsroute in de hoop dat ze ons met rust zouden laten. We telden de mijlen af. Maakten elkaar gek. Paranoia bij elke golf die te donker, te puntig was. Pas na 50 mijl uit de kust konden we weer ontspannen. Pas toen realiseerden we ons dat we het Europees vasteland voorlopig niet meer aanraken.
Intussen staan er 450 mijl op het log en zijn zo zuidelijk als Noord-Afrika. Ik zou een uur moeten lopen om de bodem van de zee te bereiken. Een zee die dit keer wispelturig is. Rare golfslag geeft en bestaat uit vulkanisch gesteente en de Banco Unicornio, die maar 20 meter onder het wateroppervlak prikt. Het blijft zo vaak nog onwerkelijk waarin ik verzeild geraakt ben.
Paul heeft me nog niet zo lang geleden wakker gemaakt. We zijn er en draaien een rondje door de haven, op zoek naar een ankerplek achter de golfbrekers. Ik zie het fabrieksterrein, een grote stenen berg en zeilboten dicht op elkaar geprakt. Het voelt beklemmend. We besluiten eruit te varen en voor het strand te gaan liggen.
Ik druk op de knop van de lier. Na acht meter verslapt de ketting op het dek en geef ik het teken dat we de bodem raken. Ik kijk tevreden naar het water. Die handsignalen werken goed. Tenminste als de apparatuur niet uitvalt. Paul schreeuwt blijkbaar vanuit de kuip dat het ankerpunt niet geplot is. Door het geratel van de schakels hoor ik niks en ga onverstoord verder. Paul pissig. Ik nog bozer. Time-out. Opnieuw. Ik kijk naar het loskomende anker en de zandwolk die ontstaat, het water vertroebeld.
Niet veel later liggen we vast en ruimen de boot en onenigheid op. Met andere zeilers proosten we op de aankomst en kruipen er vroeg in. Lekker slapen na een lange passage en een ochtendduik vanaf de boot, wat is dat lekker.
Kers op de taart
Porto Santo is gemoedelijk. Ons kent ons en de kapper kust iedere klant. Mij nog net niet. We zijn hier in een bijzondere tijd. Het jachtseizoen in de bergen is namelijk geopend. Tien dagen lang wordt er geschoten. Elke paar honderd meter staat een truck geparkeerd. Mannen in camouflagekleuren met geweren en bungelende konijnen aan de riem, speuren percelen af en al even enthousiaste honden halen de buit binnen. Op het gehuurde scootertje zijn we net zelf loslopend wild tussen al het geknal door. Ik voel me weer zestien als ik Paul om zijn iets ruimere middel dan vroeger vastpak. Ik trek het riempje van het naar luchtverfrisser ruikende pothelmpje stevig onder mijn kin. Destijds dacht ik er niet over na dat we onderuit zouden kunnen schuiven. Nu stel ik me voor hoe ontvelde knieën met grint eruit zullen zien. Ik ril.
De actieradius van de scooter, voelt als luxe vrijheid. We bezoeken prachtige uitzichtpunten, miradouros langs de kustlijn, turen naar Madeira en pakken verfrissing in de ruige laagwaterpoelen van das Salemas. Is dit echt?
Voordat zuidenwind ons dwingt te vertrekken van dit prachtige eiland, zetten we Quelinda’s naam op de kademuur en genieten van het onderwaterleven bij Ilheu de Cima. Veel duikervaring hebben we nog niet. Wat we wel weten, is dat deze stek uniek is. Het zeewater is ongekend helder.
Wat een leven! Honderden barracuda’s zwermen om ons heen en een oude tandbaars, Ginja komt gedag zeggen. Ze dankt haar bijnaam aan de zure Portugese kers. De kers op de taart wat ons betreft. Porto Santo, wat ben je mooi!
Charlotte's zeilwereld? Mooi! Niet altijd rozegeur en manenschijn.
Gewoon zoals het leven is. Elke maand deelt ze haar belevenissen
(zoals ze al deed in haar draadje en nu op de voorpagina)
In de zomer van 2022 is Charlotte samen met Paul en
SV Quelinda vertrokken voor een wereldreis.
Beetnemen
- Geschreven door Lotus77
- Hits: 1841
Charlotte's belevenissen
Beetnemen
Het is zomers blote lijven weer in Portugal terwijl Gerrit Hiemstra nachtvorst en nattigheid verkondigt. Een gekke gewaarwording. Geen echte seizoenswisseling meer. Wat wel opvalt is dat het eerder donker wordt. Ik ben dan ook blij dat we er zijn. De glibberige mooring bestond uit een kluwen halfvergane lijnen die ik in mijn eentje met geen mogelijkheid langszij omhooggetrokken kreeg. Samen is het gelukt.
‘De locals leggen er niet meer aan vast.’ Zegt Paul voorzichtig.
‘Dat zeg je nu we vastliggen. Grapje zeker?’
‘Nee.’
‘Hoe weet je dat?’
‘Van een andere zeiler.’
Mijn volgende reactie was een vlammende, maar het was of dit, of ankeren op een rotsige bodem. De voorspelde windstilte gaf de doorslag om onze 19 ton voor Berlengas aan een dubieus lijntje te laten dobberen.
Fotocredit: sailingwaaibaai
Wat een ruige, ongerepte steenmassa is deze eilandengroep. De zee is kalm. Helder. Vissen met gele staarten snellen voorbij aan de oppervlakte. Heel anders dan de algen grazende harders die sinds Zeeland onze huisdieren zijn. Plots zie ik onrustige golfjes en opspattend water. Ovale, zilveren vissen springen op en laten zich plat op de zijkant neervallen. Alsof ze iets van zich af willen schudden. Of zou het spelen zijn? Het klappende geluid blijft, ook wanneer het donker wordt en vogeltjes die klinken als Angrybirds om ons heen cirkelen. En dat allemaal na een fantastische zeildag.
Als een vlinder gleden we door het water. Er stond amper deining. Het doorgelatgrootzeil bleef heerlijk open. Geen geklapper, niks. Eindelijk blies de Portugese Noord. Lagedrukgebieden onder het Azorenhoog hadden nu lang genoeg geregeerd.Alleen was het jammer van de mislukte poging om met de trollingmolen te vissen.
Een vis!
Het was mijn eerste keer met een echte hengel aan boord en ik moest en zou. De uitrustig kocht ik in een hengelsportzaak in Povoa de Varzim. Een eenvoudig, vriendelijk stadje met een door vingerafdruk beveiligde jachthaven. De Engelssprekende Portugees met verstand van zaken en engelengeduld nam me mee in de grondbeginselen van het bootvissen. En ik dacht dat ik het begrepen had.
Ik ben degene die vist, niet Paul. Tot nog toe was het me alleen op creatieve wijze gelukt. De eerste keer was toen ik op het toilet zat. De aanvoer van het zoutwater blokkeerde. Paul draaide de slangklem los en een vissenkop piepte naar buiten. In een reflex duwde hij met gestrekte arm de slangopening van zich af. ‘Een vis!’ Ik moest lachen omdat hij schrok. Zonder gekkigheid, dit keer ben ik eens de held. Paul vindt vissen maar niks. Opeten wel, maar het voorwerk is voor mij. Gauw zette ik het rioolzoekertje voorzichtig overboord. Als een speer ging het er vandoor.
De tweede keer was ik gefascineerd geraakt door een visser. Zijn netten waren precies rondom Quelinda uitgezet. Ik maakte stiekem foto’s, zo mooi vond ik het. Hij zag me. Shit, shit, shit! Ik had het natuurlijk ook gewoon even netjes kunnen vragen. Maar in plaats van een verwachtte uitbrander, gebaarde hij dat ik er meer moest maken. Later zou hij me zijn telefoonnummer geven. Ik deed enorm mijn best om de oude schuit en de noeste arbeid van de bruine spiermassa op de gevoelige plaat te zetten. Als bedankje kwam hij langszij en kreeg ik een plastic zak toegeworpen met een grote heek erin. Ik blij, hij trots. Dat zag ik aan zijn nieuwe profielfoto toen ik hem nogmaals bedankte. De schuit stond er prachtig op!
De derde vis heb ik met een houten klos en handlijn gevangen. Eindelijk wist ik wat bedoeld werd met: ‘Het paravaantje komt bovendrijven.’ Man, wat had ik het al vaak geprobeerd. Maar dit keer had ik beet! Een makreeltje. En dan?
Op YouTube keek ik een filmpje hoe te fileren. En toen moest ik. Alcohol deed zijn werk. De vis versufte. Ik voelde de drempel om het fileermes van buik naar kop te halen en met mijn vinger de ingewanden eruit te lepelen. Ik deed het met mijn ogen tot spleetjes geknepen.
De boothengel stond netjes in de steun. Ik was nog zo gewaarschuwd. Toch presteerde ik het om de lijn vrijwel meteen op de molen tot een warboel te maken. Eenmaal ontward bezorgde de opspringende lure met zijn forse haak richting bijboot ons allebei zweet op het voorhoofd. Hij zou er eens in blijven haken. Een lek prikken. Ik had het vernuft duidelijk nog niet onder controle.
Vluchten
De nacht aan de mooring verliep knudde. Vals ankeralarm en swell hielden ons wakker, werden ellendige dromen. Blijven liggen zijn we wel. Ook nu gaat het rollen maar door. De feeststemming in de ochtend is ver te zoeken. Als we horen dat medezeilers verderop problemen hebben met de watermaker en Paul kan ondersteunen, is de keus gauw gemaakt. Zonder voet aan wal te hebben gezet, wat eigenlijk heel zonde is, kiezen we voor vluchten. Een bezeild tochtje van vijftig mijl naar het hippe Cascais, eens zo geliefd bij het Portugese koningshuis. Het gaat heerlijk. De wind langs mijn wangen, het water klotsend langs de romp en een broodje gebakken ei. De nacht is gauw vergeten.
‘Zullen we het nog eens proberen?’ Zeg ik friemelend aan de hengelmolen.
‘Meen je dat nou? Zullen we niet eerst op het droge oefenen?’
‘Is goed.’
Charlotte's zeilwereld? Mooi! Niet altijd rozegeur en manenschijn.
Gewoon zoals het leven is. Elke maand deelt ze haar belevenissen
(zoals ze al deed in haar draadje en nu op de voorpagina)
In de zomer van 2022 is Charlotte samen met Paul en
SV Quelinda vertrokken voor een wereldreis.