Onderwerp: De bouw van bagheera

Het werk aan het interieur gaat gewoon door in de maanden die ik even in Nederland kan zijn. Hier een aanzicht in het gasten verblijf aanboord.


En de bibliotheek aan het hoofdschot.


En met een waterdichte deur op zijn plek.


Meer en meer van de isolatie verdwijnd achter het hout.

Wow, wat een werk en energie heb je in Bagheera gestoken. Prachtig om de voortgang te zien en ook heel leerzaam.

Diepe buiging

Het Jungleboek. Toeval bestaat niet denk ik dan
René

Berghout en Erik bedankt voor jullie bericht over het pure schuim. Mijn keuze staat nu vast!

Verder mijn diep respect voor dit project. Heel gaaf om te lezen.

Gr Peter

Gepost met de officiële Zeilersforum-app

Ik ben vaak langs de boot gevaren toen hij nog in Makkum lag. Vond en vind het een erg mooie tot de verbeelding sprekende boot!

Mooi om meegenomen te worden in de keuzes welke gemaakt zijn bij het ontwerp en de bouw van dit schip. Op mijn 22e was ik voornamelijk bier aan het drinken.

Nogmaals, erg interessant om in je verhaal meegenomen te worden.

Erikdejong schreef :
Leuk te zien dat daar je boot van je ouders achter ligt.
Betreft die boot staat er nu een stuk in de zeilen waarmee de eigenaren nu ook de koudere oorden opzoeken,

Ik had het gezien ja. Ze zetten de Noorse traditie inderdaad leuk door. De boot is 27 jaar oud en ik denk dat deze inmiddels meer tijd in Noorwegen heeft doorgebracht dan in Nederland.

Mooi verhaal over dat keukenblad. Op exact dezelfde wijze ben ik aan het barblad op de Gouwzee gekomen. Er is in die tijd heel veel mooi hout uit labs verdwenen.

Wat een moeilijke maar ook moedige beslissing om terug te keren. Ik volg niet alle technische details van je verhaal maar vind het fascinerend om de bouw zo te volgen.

Eindelijk is het dan zo ver, het volgende hoofdstuk van de boot. Ze is klaar voor de Atlantische oversteek. Het is nog vroeg in het voorjaar en mijn vader en ik gaan het samen doen. We willen ten noorden van Schotland langs om op die manier ver noordelijk te varen. Het idee is dat de depressies ten zuiden van ons langs zullen trekken en dat we dan meer kans hebben op oostelijke winden in plaats van de dominante westen winden op de Noord Atlantic.

Zo gezegd zo gedaan. We vertrekken uit Den Oever met licht weer, gemiddeld halen we de 4 knopen nog niet door alle lichte winden en voor een stukje moet zelfs de motor er even bij. De dagen zijn zonnig en we kunnen soms zelfs in t-shirtje buiten zitten en een boeklezen. We maken een stop in Kirkwal op de Orkneys.



Dan gaan we door, we willen in 1 ruk naar Halifax, mijn nieuwe thuis, dat is ongeveer 2400 mijl en ik hoop het in minder dan 3 weken te kunnen. Gedetaileerde weerberichten hebben we geen toegang toe onderweg, het beste wat we hebben is de Navtex. Het vertrek is mooi, lekker lopend windje en de eerste dag tikken we bijna 200 mijl weg, dat gaat lekker! De tweede dag komt de eerste depressie over, begint lekker met windje 8 op de neus.

De wind draait behoorlijk snel van richting dus de golfslag is erg onprettig en het is een natte bedoening.






Na iedere depressie komt de zon er weer even door en hebben we enkele uren rustig weer.



De depressies blijven elkaar opvolgen en we krijgen er in totaal 9, gemiddeld eentje om de dag. Allemaal hebben ze windkracht 7 of meer en 8 daarvan gingen niet ten zuiden van ons langs en gaven dus tegenwind. Zover ons plan



Na 14 dagen op zee zien we opeens een stuk meer leven in de zee in de vorm van vogels en walvissen, op de horizon zien we ook enkele grote ijsbergen. We zijn op de Grand Banks aangekomen, morgen zouden we Newfoundland moeten kunnen zien.

Cape Race is het meest zuid oostelijke stukje land van Newfoundland, rond de koffie in de morgen kunnen we het zien liggen. Met een lekker lopend windje en 2 knopen stroom meer spoelen we de kaap voorbij en voor we het weten is het alweer uit het zicht en achter ons.




Het water word nu met de dag warmer en het weer is relatief rustig die laatste paar dagen.
Een van de spinnaker vallen zit vast in de top van de mast omdat een blok gedraaid is. Hierdoor gaat de boel schavielen en dat kan me een spival kosten. Het is rustig dus ik ga proberen naar de top van de mast te komen. De boot rolt wat heen en weer op de deining. Ik trek de stagfok hard aan in het midden en het grootzeil word ook zo strak als een plank getrokken. Dit maakt het rollen aanzienlijk minder. Het valt niet mee, maar ik kom boven. Wel regelmatig een flinke klap tegen de mast door het rollen, wat gaat dat hard zeg daar bovenin de mast. Het schuimenzwemvest wat ik aangetrokken heb is gen overbodige luxe.



De dag voor aankomst komen er nog een paar felle buien over met harde wind en soms zelfs hagel. Het is ook nog maar Mei en de zomer is nog niet echt begonnen hier.



De dag voor aankomst is het rustig weer en de motor gaat aan. Na een poosje is er geen voorstuwing meer. Na nadere inspectie bleek een keerring van de hydraulische keerkoppeling eruit gelopen te zijn. De keerkoppeling moet er uit om dat te kunnen verhelpen. Met de grootzeilval til ik het achter einde van de motor op, de achterste steunen zitten aan de keerkoppeling, dus de motor moet opgetild worden om de kk eruit te krijgen. Het lukt, na een uurtje zit de keerring weer op zijn plek. Het is een tijdelijke oplossing, het huis waar de keerring in zit is iets te groot en de ring zit er behoorlijk losjes in. Met loctite heb ik het vastgelijmd hopende dat ik er mee de haven van Halifax binnen kan motoren. Tot die tijd drijven we 16 uur in het zicht van de haven zonder een zuchtje wind. De motor wil ik niet gebruiken tot het echt nodig is.



En dan, na slechts 19 en een halve dag liggen we in Halifax, Bagheera's nieuwe thuishaven.

Dat is nog eens een echte vuurdoop geweest. Mooi om te lezen dat je op zee jezelf moet redden en dat dus ook maar doet. Tot op zekere hoogte herkenbaar… het helpt dan dat je je bot van haver tot gort kent.

Wat een enorm project is dat geweest zeg!
Mooi om te lezen

In de eerste winter in Nova Scotia gaat het werk aan de boot gewoon door.

Ik vind een plekje om enkele maanden niet op de boot te wonen en op die manier aan de boot te kunnen werken met verf, oplosmiddelen en schuurstof.

Alle kastjes worden uitgeruimd en alles wat aanboord is word opgeslagen in de achterhut. De waterdichte deur is ook stof dicht, dus het is vrij makkelijk om de troep per compartiment te beperken.





De omgeving van de kaartentafel hangt vol met apparaten waar ik geen stof op wil hebben, dus de boel word afgeplakt.



Dan volgen er weken van schuren, plamuren, schuren, nog meer schuren, schilderen, schuren, schuren, schilderen, had ik schuren al genoemd?

Erik, Gebruik(te) je die wasmachiene regelmatig ?
Moet de motor daarvoor draaien of aan de walstroom liggen?

Reed schreef : Die wasmachine word heel veel gebruikt. Ik heb hem ooit eens voor een paar honderd euro bij de mediamarkt gekocht. Hij was al een jaar of 4 in gebruik in mijn appartementje voor ik aan boord ging wonen. Meestal draait hij een keer of twee in de week. Toen ons dochtertje nog in de luiers zat draaide hij dagelijks om al die luiers weer schoon te krijgen.

Hij werkt gewoon vanaf de accus via een omvormer. Ik probeer het wel zodanig te plannen dat hij draait als de motor loopt of als de wind generator wat weg te zetten heeft. Ik kan 4 wasjes draaien voor de accus tot 50% ontladen zijn, verder ga ik nooit me de accus die ik heb. Walstroom heb ik alleen in de winter als ik niet aanboord verblijf.

Na twee maanden alle uurtjes naast mijn werk aan de boot besteedt te hebben komen onze vrienden weer thuis en willen we hun huis weer uit zijn, dus weer terug aanboord. Het is wat mij betreft ver genoeg klaar dus we maken alles schoon en verhuizen weer terug naar de boot. De kussens moeten nog bekleed worden en zijn tijdelijk in dekens gewikkeld.





In de kombuis is nog werk te doen aan de kastjes en het plafond.


Blijft de achter hut nog over. Door de waterdichte deur kan daar gewoon gewerkt worden zonder dat het leef gedeelte een troep word. Ik begin met het bekleden van de wanden met 4mm triplex. Het is een zware boot (vind ik) dus ik doe mijn best om het interieur gewicht zoveel mogelijk te beperken.


De achterwand komt vol met (hang)kast ruimte met grote laden er onder. In de hoek een werkbankje.




Ik maak ook nog een droog rek boven de kachel. Het is groot genoeg dat de hele inhoud van de wasmachine er opgehangen kan worden. De Dickinson is een kachel die telkens nieuwe lucht aanzuigt van buiten waardoor de lucht in de boot heerlijk droog is. Recht boven de kachel is ook nog eens de warmste plek in de boot. De was is dus in enkele uren droog op die plek en het hangt niet echt in de weg.


Bij de lokale bouwmarkt hadden ze een voorraad walnoten houten vloerdelen liggen. Omdat het zo weinig was konden ze het nauwelijks verkopen, maar het was genoeg om de vloer in de boot te doen.

De toegang tot de achter berging had ik voorzien via een deur onder de werkbank in het achteronder. In de praktijk viel dat erg tegen. Dus toch maar een luik in het achterdek maken. Ik wilde niet meer gaan lassen aan het dek om het verf systeem niet te beschadigen, ik heb dus een luik gekocht. Met wat Iroko wat nog over was van het aanrechtblad heb ik een houten lijst gemaakt. Eenerzijds om het aluminium profiel te isoleren van het staal, anderzijds om de dekrondte te overbruggen.
Met een gaten zaag maak ik eerst de ronde hoeken van het gat. Daarna gaat de boot voor anker buiten de haven. Ik pak alles in dekens en plastic. Slijpsel gaat overal op, aan en in zitten en enkele dagen heb je een enorme roestbende. Dat wil ik niet op mijn boot hebben, maar ook niet op de steiger of nog erger: op de boot van de buren. Dus de ruimte op gezocht en eigen boot goed inpakken. Na een paar uurtjes werk kan de haakseslijper in het dek. Met een paar minuten zit het gat erin en kan ik weer gaan opruimen. Het heeft gewerkt, geen metaal stof op de boot en dus ook geen roestpitjes.










Een vriend/collega van mij heeft een mooi werkplaatsje bij zijn huis en daar kan ik soms wat werk aan het doen. Zelf is hij een 60 jaar oude houten volksboot aan het opknappen.
Ik ga daar een antenne mast maken voor de radar, deklicht, windmeter, windgenerator en nog wat andere antennes.





En met de nieuwe antennes ook wat uitbreiding boven de kaartentafel.

Mooi werk Erik. Werkte je in Halifax ook aan de BlueNose2? Toen wij in Halifax waren hebben we een rondleiding gehad. Prachtig schip.

jerry schreef : Dat was inderdaad een van de projecten waar ik veel werk aan gedaan heb. In de herfst van 2009 is het 'restauratie' werk begonnen. Wat mij betreft mag het gewoon nieuwbouw genoemd worden want behalve het tuig en het stuurwiel is er niets origineels meer aan de boot. De Bluenose was een beroemde vissersschoener die op de Grand Banks werkte in de jaren '20 en '30. Buiten het visseizoen werden er zeilwedstrijden georganiseerd tegen dorpen met andere kabeljouwschoeners. De Bluenose deed het erg goed in die wedstrijden en werd beroemd. Net voor de 2e wereldoorlog werd ze gebruikt als zeilendvrachtschip en is ze vergaan ergens in de caribean. Een bierbrouwer uit Halifax wilde een nieuw bier promoten en hij noemde het schoener. Hij heeft de Bluenose II laten bouwen als promotie materiaal. Het was meer een reclame stunt dan wat anders en de kwaliteit was uiterst belabberd. Slechts een handvol jaren was de boot door en door verrot. Hij heeft het schip aan de provincie verkocht voor een symbolisch bedrag van $1. De provincie heeft er daarna 40 jaar lang miljoenen per jaar in gegoten om het ding drijvende te houden. Toen kwam de crisis van 2008 en de economie zag er slecht uit voor NS. De provincie heeft toen miljoenen uitgetrokken voor werkverschaffingsprojecten. Dit was er eentje van. In 2009 hebben we het hele ontwerp van de Bluenose herzien en nieuwe constructie tekeningen gemaakt, ook om aan de eisen van SOLAS en American Bureau of Shipping te voldoen. Dit heeft tot heel wat weerstand geleid bij de bouwers en de gebruikers van de boot. Veranderingen mochten namelijk niet, maar waren wettelijk nodig, het is immers een passagiersschip.
In de jaren die volgde heb ik de bouwbegeleiding gedaan voor de Provincie en alle communicatie met ABS om alles door de keuring te krijgen. Helaas heeft de werf er nogal een potje van gemaakt en door hun onkunde is de boot 3maal zo duur uitgevallen. De provincie kon er weinig tegen doen, niet betalen of een rechtszaak aanspannen zou betekenen dat de werf in financiele moeilijkheden zou komen en at was nu juist niet het doel van het werkverschaffingsproject. De werf heeft dit tot de laatst mogelijke dollar uitgemolken. Het was een prachtig project, maar alle politiek er omheen en de continue tegenwerking van de werf hebben daar toch een beetje een domper op gedrukt.

Wow, wat een vuurdoop. Mooi om te lezen dat je zo goed kunt improviseren bij issues onderweg.

Erikdejong schreef :
"Gij hebt ginnen bang, se", zouden ze hier net over de grens zeggen.

Poeh, hé!

BANGELIJK!

Ik lees nu pas dit topic...
En ik was al een beetje fier dat ik mijn Strider weer varende kreeg

Waarin zitten de aanpassingen als "ijsklasse"?

Heel mooi om te lezen Erik!