Onderwerp: Vakantieverslagen

Ik begrijp dat ik voor MT74, detaman en mezelf alvast een gezamenlijke vakantie naar Engeland moet gaan regelen? Tof

Zoals ik al zei, eigenlijk zou ik ons vakantie verslag van het begin af aan moeten weergeven.
Zet je schrap, hier komt aflevering 1.

De vakantie perikelen van Marjanne en Albert.

Over een reisje naar “Denemarken en terug”, dat toch een beetje de andere kant uitgaat.

Donderdag 31 mei. 2007
Na mijn dienst op de sluis, breng ik het “Zeebeest” naar de zwaaikom bij de sluis, zodat we niet vast komen te zitten achter de gemeente bruggen en ’s middag wanneer Marjanne van haar werk komt meteen kunnen vertrekken.
Vrolijk uitgewuifd door mijn collega’s van de gemeente, die me heel hartelijk ‘goeie reis’ wensen maar wel het beruchte klompje voor mijn neus hangen, arriveer ik bij de sluis, waar ik afmeer op een verboden aanlegplaats.
Ik vraag toestemming om hier mogen liggen aan de hoofdsluismeester (Albert) en ik mag van mij blijven liggen zolang ik maar wil.

Há, daar is Marjanne.
18:30 uur. ‘Voor en achter!’ De vakantie is begonnen!
Het is nog steeds zonnig en warm en we kachelen, met gestreken mast, vanwege de vaste brug in de grote weg, richting Alkmaardermeer.

Na anderhalf uur varen draaien we via de Markervaart het Alkmaardermeer op.
We meren af aan een eilandje in een smalle doorgang, genaamd Kalverstraat.

Hier hebben we de ideale omgeving voor een romantisch etentje, macaroni met heel veel rode wijn!
Ik denk dat we er maar eens vroeg in duiken.

vrijd. 01-06-,07

Gisteravond lekker gegeten en gedronken, daarna gezellig de koffer in en….. lekker gepit hebben we ook nog.
We zullen eerst de mast maar eens gaan zetten, ontbijten doen we onderweg wel.
Zo die staat, nu is het weer een echt schip, of zoals mijn ouwe zeevader zei:’Een schip zonder mast, is as een vent zonder kloten en as je niet weet wat kloten zijn, dat benne die dingen die je niet mot vergete as je naar de hoere gaat!’
Een echte filosoof die man, als ik zo terug kijk heb ik veel van hem geleerd.
Het is nu, om 08:10, al warm en de wind is oostelijk een stukkie of drie bft.
Marjanne, die gek is op lopen, komt net terug van haar rondje eiland, ‘voor en achter, lekko de hele hap!’
Aan de andere kant van het meer bij Akersloot, komen we weer op het N-H kanaal.
Op naar Den Helder.

Het loopt tegen tweeën, we naderen de Koopvaarders schutsluis in Den Helder.
De wind zit nog steeds in de oosthoek en de vooruitzichten geven geen verandering af, dat wordt geen Denemarken deze reis.
Ik zeg:’Hoe zou je het vinden om in plaats van naar Denemarken, naar Engeland te gaan?
Bijvoorbeeld naar Whitby, dat is ongeveer drie etmalen varen.’
‘Ja leuk’ zegt Marjanne.
We kunnen meteen, na een “geen zand geen vreten” schip (zandzuiger) invaren, hij BB wij SB en achter ons komt een bunkerbootje.

Op de sluismuur staat Roy, ook een ex zeeman ons op te wachten.
We kunnen niet lang met Roy ouwehoeren want de deuren gaan open en wij gaan als eerste naar buiten.
De Admiraal Moermanbrug gaat al open.
Ik meld per marifoon bij Den Helder Verkeer Centrale dat ik door de brug kom en via het Molengat naar zee ga.
We krijgen te horen dat het nu nog kan, maar dat over tien minuten de héle haven gesperd wordt, want ….. er moet een onderzeeboot binnen komen…..!!
Ook hier kunnen ze, net als verleden jaar in Lauwersoog, me niet vertellen waar ik de verplichte bemanningslijst moet inleveren.
Jammer dan, wie er alsnog een wil komt maar achter me aan, snelle boten zat hier.

Buiten op het Marsdiep onder de Texelse kust zien we een onderzeeërtje drijven en gelijktijdig begint de marifoon te vertellen dat Den Helder gesperd is, we zijn maar net op tijd buiten.
We zetten zeil en kachelen het Molengat in, de wind is vlagerig, het ene moment heb je te weinig zeil op, het volgende ogenblik wordt je met een rotgang door het water gesleurd en moet je reven om je spulletje heel te houden.
Het is 16:20 en we hebben de laatste boei van het Molengat te pakken, nu kunnen we afvallen, de schoten wat slack geven en vol zeil zetten.
De wind begint wat af te nemen NO 3-4, dat is op dit ruim bezeild koersje heerlijk zeilen.
Een lekker warm zonnetje en een zeetje dat steeds verder afneemt, het lijkt Loosdrecht wel.
18:05 uur. We zitten op 53°09.’N en 004°27’E, opeens lijkt het of “Zeebeest” niet naar Engeland wil, langzaam begint ze een grote bocht te maken over BB.
Tering! De autopilot heeft het begeven, dat wordt sturen op het handje.
Ik haal de pilot van de helmstok en vraag Marjanne om binnen met het wiel te sturen, zodat ik kan kijken wat er loos is.
Zolang het mechanisch is zal ik het wel kunnen repareren, dat heb ik al meerdere keren gedaan.
Jammer, de storing zit in het bedieningscomputertje en daar kan ik niets mee.
Dat wordt of op het handje sturen, de hele vakantie lang, of terug naar Holland.
We overleggen en lopen de alternatieven door.
1.Doorgaan en na de vakantie de pilot ter reparatie aanbieden.. 2.Terug naar Holland en een nieuwe pilot kopen a 1200 euri en de rest van de vakantie krap zitten. 3.Terug en wat in en om Holland blijven scharrelen zonder pilot. 4.Terug en in dagtripjes naar de Duitse wadden en eventueel door naar Denemarken, iets wat met deze windrichting motorbootje varen wordt.

Marjanne:‘Wat wil jij?’ Albert:‘Nee wat wil jij?’
Dit gaat nog even zo door tot Marjanne zegt:’Jij wilt natuurlijk doorgaan, nou vooruit dan maar, jij je zin.’
‘Ho wacht effe, dat heb ik helemaal niet gezegd want als het dan straks zwaar tegen valt dan heb ik het weer gedaan., laten we maar teruggaan.’
‘Nee’ zegt Marjanne ‘we gaan door!’
‘Oké’ zeg ik timide ‘jij wint, we gaan door.’
'Ja' zegt ze 'maar als de snelheid onder de vier knopen komt zetten we de motor bij, ik wel voor het eind van de vakantie aankomen.'
Ach ja, ik zeil al meer dan vijfendertig jaar met Marjanne en weet hoe ik mijn zin moet krijgen.
Niet dat ze me niet doorheeft of zo, maar het werkt wel.
We gaan dus door en sturen op de hand, naar keuze met stuurwiel of helmstok.

We zien bijna niets in de shippinglane's varen alleen dit gebakkie, een doosjesboot (container-schip), komt dichtbij genoeg voor een foto.

Wordt vervolgd.


Albert

Vakantie perikelen van Marjanne en Albert, 2.



We passeren heel wat productie en boor platforms, hier een van de NAM.

En nog eentje met supplyer de "Sophie Siem".

Za. 02-06-,07. 05:35 uur. Positie 53°15’ N. 003°16’ E. Wind E 2-3. Kalm zeetje met lichte N. deining. Zonnig. goed zicht.
Hebben vannacht, toen de snelheid terugliep naar 3 knopen, de motor bij gezet, konden we gelijk de accu’s bijladen.
Het handje sturen valt wel mee, ik heb het gevoel van vroeger weer in mijn vingers.
Voor Marjanne is het wel even wennen maar vannacht waren er gelukkig genoeg sterren om als stuurpuntje te pakken, want van naar dat kompas staren wordt je ook zo duf als een konijn.
We proberen twee op, twee af, te lopen maar omdat Marjanne niet kan slapen blijft ze doorstaan en port me alleen bij het oversteken van de shipping-lanes en maak ík een “boerennacht”.
12:05 uur. We lopen een mistbank in, zicht < 0,25’, wat ben ik blij met die taartdoos (radar) in m,n mast.
13:10 uur. De mist is weer weg en de wind is zwak E 2-3 , maar de noordelijke deining begint flink toe te nemen zodat we af en toe flinke halen maken.
22:10 uur. Positie 54°07’ N. 1°038’ E. Goed zicht. Deining neemt af .Wind E.2-3.
Marjanne heeft al sinds gistermorgen niet geslapen en ziet er moe uit, ‘Dit doe ik nooit meer!’ zegt ze en dat kan ik me wel voorstellen.

Zo. 03-06-,07. 02:40 uur. Marjanne port me met:’Albert, mist!’
Het is potdik, geen vijftig meter zicht.
Marjanne probeert te slapen maar is binnen een uur weer boven en heeft geen oog dicht gedaan.
Ze gaat maar een bakkie soep maken.
Wat dat betreft, de inwendige mens wordt deze reis zeer goed verzorgt, geen liflafjes en blikvoer, maar volwaardige verse warme maaltijden.
De mist trekt op, het blijft alleen nog wat heiig.
Ik zit buiten met de helmstok te sturen zodat Marjanne binnen op de stuurstoel kan zitten suffen.
Ze heeft al bijna twee etmalen niet geslapen en ik heb diep medelijden met haar, maar kan er niets aan doen.
Ondanks alles doet ze meer dan haar plicht en zegt dan ook nog:’Ga jij maar pitten, ik kan toch niet slapen en dan blijf jij fris voor als het nodig is.’
Ze is een geweldige kameraad!

Het is aan het licht worden en het zeetje is zo goed als vlak, ik zit aan mijn helmstokkie en bewonder de eerste kleuren van de dageraad.
Plots zie ik in mijn ooghoek iets aan BB, vlak naast de boot.
Ik kijk overboord en verdomd daar zwemt iets.
Het komt omhoog en, ‘Marjanne, kom vlug, een dolfijn!’
‘Waar?’
‘Daar aan bakboord, pal naast de boot, o nee, hij zit nu aan stuurboord!’
‘Nee hij zit hier!’
Verrek, we zitten midden in een hele groep dolfijnen!
Het lijken er wel twintig maar echt tellen kan je ze niet.
Ze spelen met het “Zeebeest” en het rubberbootje en halen allerlei capriolen uit, met zoveel gratie en gemak, dat we ademloos toekijken zonder ook maar aan een fototoestel te denken.
Het duurt nu al langer dan een kwartier en de show gaat maar door.
Marjanne hangt onder de zeerailing door om maar niets van het schouwspel te hoeven missen, plots komt er een dolfijn geen tien centimeter naast de boot en zwem gelijk met ons op.
Hij draait zich op zijn zij en op een afstand van nog geen halve meter kijken Marjanne en Dolfijn elkaar aan.
Beide nieuwsgierig naar de ander.
Dit duurt nog geen minuut, dan duikt haar nieuwe vriendje/vriendinnetje weer onder de boot door, staart nog van een meter of wat afstand naar mij en is verdwenen.
Ik kijk weer naar BB maar geen dolfijn meer te bekennen, ook aan SB niets, in een klap zijn ze allemaal weer vertrokken.
Nu pas pak ik mijn camera, helaas ze zijn echt weg.
We blijven achter, niet met een gevoel van verlies, maar met het gevoel dat we een geweldig mooi cadeau hebben gehad.
Even later zit Marjanne aan het wiel, dat ze al meer dan twee etmalen niet geslapen heeft is haar aan te zien maar ook zie je dat ze ziels gelukkig is met de ontmoeting met deze vriendelijke, vrolijke en intelligente wezens.
Ze zegt:'Dit maakt alles goed.'

Wordt verv.

Albert

Albert, het lijkt me een gaaf idee om jouw verhalen op de frontpage van de site te publiceren. Vind je het goed als ik ze daar onder vermelding van jouw naam neerzet?

Hallo DennisGa je gang, voel me vereerd.
Maar laat het eerste verhaal over varen in de mist maar achterwege, dan zet ik dat er wel tussen als we daar aan toe zijn.

Vr. gr. Albert

Vakantie perikelen van Marjanne en Albert. 3


09:20 uur. Positie 54°21,321' N. 000°30,125' E.
Zicht <0,25'. Wind SE 4-5. Ruw dooreenlopend zeetje.

12:20 uur. Zicht wordt beter ca. 2 mijl, nog steeds een ongemakkelijk zeetje.

15:40 uur. We naderen Whitby maar moeten nog een eind uit de kust blijven om, letterlijk, de klippen te omzeilen.

16:10 Wazig doemt de hoge kust op en even later zien we ook de boei die we moeten ronden om vrij van de klippen te blijven.
Het is nog steeds oppassen geblazen, want er staat hier een flinke puist stroom die ons dwars uit zet.
We moeten een graad of twintig opsturen.

Langzaam doemen de pieren op.

Marjanne stuurt en ik hou in de gaten of we niet van ons koerslijntje worden gezet.
Vlak voor de pieren maken we nog een paar behoorlijke schuivers, dan in eens is alles rustig.
Verrek wat komt daar nu aankachelen, zijn we teruggegaan in de tijd?

Het is de "Endeavour" van Capt. James Cook, de fameuse ontdekkingsreiziger.
Jammer genoeg is het een replica met ronkende motor en een zooitje luidruchtige dagjesmensen in gele regenjassen.
Ze doen een rondje door de haven, maar gaan het zeegat niet uit.
Maar goed ook want ze zouden al rap kotsmisselijk zijn
Daar is de brug al, jammer dat hij pas om 17:00 uur draait.
Het wacht steigertje (ponton) ligt al vol, ach ja dat is waar, het is zondagmiddag en de weekend zeilers gaan weer op huis aan.
We varen wat door de voorhaven op en neer en ik neem foto's.
De reddingboot.

De brug gaat draaien!
Eerst komen er wat kleine vissermannetjes van de andere kant en dan gaan wij, als laatste in de rij, ook door de brug.
De oude verweerde knarren die de brug draaien, steken een hand op
en knikken gemoedelijk, je krijgt hier een gevoel van welkom thuis.

Vijftig uur en vijfenveertig minuten na vertrek Den Helder, maken we vast aan het grote ponton van Whitby Marina, met sinds vertrek Purmerend, 250,9 mijl op de log.

We melden ons bij de vriendelijke uiterst correcte havenmeester en gaan nog even een uurtje op verkenning in de stad.
Dan gaan we koken, eten, afwassen en naar de kooi.
Marjanne kruipt dicht tegen me aan en slaat tevreden grommend een arm om me heen.
Op mijn "weltrusten" krijg ik al geen antwoord meer, na meer dan zestig uur waken slaapt ze.

Albert

Vakantie perikelen van Marjanne en Albert 4.



Ma. 04-06-,07. Vandaag is voor Marjanne, zij mag zeggen wat ze wil doen en dat heeft ze verdiend ook.
Dus gaan we dingen doen waar ik niet zo dol op ben, namelijk winkelen en wandelen, uren en uren lang.
Maar ja, zo als ik al zei, ze heeft het dubbel en dwars verdiend.
Maar eerst ga ik twee jerrycans diesel halen bij de havenmeester.
De havenmeester gooit de jerrycans vol en leent me een steekwagentje, dat scheel een end sjouwen.
Bij het afrekenen in zijn kantoortje valt de prijs me mee, en inderdaad, het is rooie diesel.
Nu waren Engeland en België de laatste twee EEG landen waar dat nog kon, maar sinds een maand of wat is het bij hen ook verboden.
Zouden ze dat niet weten hier? De postbode is zeker verdwaald.
Hoe dan ook, mij hoor je niet klagen, wel bewaar ik zorgvuldig de bon en het havenbriefje voor het geval ze in Holland een steekproef komen nemen.

We gaan nu aan de wandel, ik hoop dat jullie begrip kunnen opbrengen voor mijn camera die het liefst schepen en havens fotografeert en niet zo dol is op ouwe geveltjes.

Dit model vissermannetjes vaart al eeuwen lang op deze kust, jammer genoeg niet meer onder zeil of met riemen.

De draaibrug waardoor we binnen kwamen.

Er trekken steeds nevelflarden langs vooral boven tegen de heuvels, zolang ik niet op zee zit vind ik dat prachtig.

Wat zie ik daar? Een autobus met schoorsteen?
Het ding gaat op stoom! Daar moet ik een paar plaatjes van maken.

We wandelen verder en komen bij de haven ingang, zien we de pieren en het water ook eens zoals de landlubbers het zien.
Eerst maar een blik naar de overkant waar de oude abdij zich in nevelen hult.

Lang geleden, toen ik nog voer, heb ik hier het zelfde gedaan, me in nevelen hullen dus, een spirituele ervaring die ik in vele havens herhaald heb.

Wie denkt dat hij hem stiekem kan peren zonder havengeld te betalen, komt van een koude kermis thuis, want daar hebben ze het volgende op gevonden.

Het is, met al die nevelflarden, voor de toeristen te koud om op een bankje te zitten daarom ligt de "boulevard" er verlaten bij.

Langs de haven lopen we richting brug en mijn camera wil nog wat bootjes kieken.

We komen voorbij een Fish & chips tent.
Hoewel het ziet er meer uit als een restaurant.
Het blijkt ,volgens borden, foto's en krantenknipsels, uitgeroepen te zijn tot de allerbeste F & C tent van heel bloody England.
Marjanne, die gek is op vis, wil hier wel wat eten.
Het is beren druk maar we krijgen toch nog een tafeltje toegewezen.
Alles ziet er keurig netjes en schoon uit, ook de dienstertjes hebben kraakheldere uniformpjes aan en lopen zich de benen uit hun kont om de vele gasten te bedienen.
Iedereen zit met veel smaak te eten, dat belooft wat!
Ha, daar is onze bestelling, het water loopt me in de mond.
We vallen aan!
De patat is vet slap en precies zo smerig als vroeger en de vis is een halfgare olieachtige smeerboel.
Ik krijg met moeite een derde van dit onsmakelijke zooitje weg en houd het voor gezien.
Ook Marjanne, die als het om vis gaat behoorlijk bunkeren kan, kapt er mee.
Als deze tent de "beste" van Engeland is, Heer heb meelij met de Britten.

We gaan maar verder.
Over de brug is het net of je een paar honderd jaar in de tijd teruggaat.
Nauwe straatjes met oude huisjes, kroegen en winkeltjes met kleine gebolde ruitjes.
Daar, aan het end van een straatje, begint de trap naar de abdij.
Het schijnt dat de abdij een paar bezoekjes van de vikingen heeft gehad en verwoest is geworden.
Nou, ik kan je verzekeren dat als ik een viking was, ik na deze steile lange trap tegen de heuvel op, geen puf meer had om mijn zwaard te zwaaien.
Laat staan dat ik dan nog een stuk of wat nonnen zou verkrachten, al zouden ze me er om smeken, zelfs dan nog niet.

Het is mistig en geheimzinnig hier boven.
Ongemerkt kruipt de tijd terug en verdwijnt het heden.
Wat is dat daar!
Zie ik echt een gestalte tussen de ruines of slaat mijn verbeelding op hol?

Marjanne zegt dat het verbeelding is maar pakt me toch wat steviger bij mijn arm.
Dan, met angst in haar stem, fluistert ze:'Kijk daar links, bij die pilaar, daar staat iemand.'
Inderdaad, nu zie ik het duidelijk, een figuur in monnikspij staat ons roerloos vanonder zijn kap aan te staren.

Ik voel een ijzige kou langs mijn ruggengraat, opeens trekt er een dichte mistvlaag over ons heen.
Een minuut of zo zien we geen halve meter ver, dan zien we de ruïne van de abdij langzaam verschijnen.
De gestalte bij de pilaar is verdwenen, we slaken een zucht van opluchting.
Dan klinkt er van hoog boven ons een rauwe kreet.
We kijken geschrokken omhoog en zien in het hoogste venster een gedaante staan ZONDER HOOFD!
We marcheren in hoog tempo naar de lange stenen trap.
Wanneer we weer in de straatjes tussen de toeristen lopen, vertellen we elkaar dat het niet meer dan een mistvlaag was en die kreet kwam gewoon van een kraai of zo.
"Maar toch Horatio, er is meer tussen hemel en aarde dan ..... "


Albert

Vakantie perikelen van Marjanne en Albert. 5.

Dinsd.05-06-,07

07:50 uur. 'Voor en achter!' We varen langzaam naar de brug, waar we de enige klant zijn.
De vriendelijke overjarige knarren zijn al op hun post, elk op zijn eigen brugdeel.
Slechts een helft draait voor ons open, de ouwe knar wuift vriendelijk als we doorvaren.
De knar op de andere brughelft heeft een overduidelijke "hangover" en staat er wat verloren bij, hoewel, staan is hier het juiste woord niet.
Tja, als je er niet tegen kan .....

We passeren de "Endeavour", het is, zo te zien, nog te vroeg voor een rondvaart.
Gistermorgen stond hier op de wal, een piraat in een rode met goud afgezette jas, kompleet met zwarte baard, pruik, ooglapje en driekanten steek, met veel " joho's" en andere originele zeemanskreten, de toeristen aanboord te lullen.
Hoe diep kan een mens zinken? 8O

Mooie klassieke fenders heeft die prauw, niet dan? :roll:

Daar zijn de pieren, de eerste golven lopen al onder ons door, een lekker gevoel, ik heb alweer veel te lang binnen gelegen.

Ik kijk nog een keertje om en zeg zachtjes:' Whitby, ik heb van je genoten, tot ziens.'
Marjanne zegt:'Sta je nu al in jezelf te praten, dat is het eerste teken van dementie, schat.'
'In me zelf praten, hoe kom je er bij? Ik stond te zingen.'
Ze geeft me een blik van 'We weten allebei wel beter.'
Ook zij kijkt steeds achterom en ik weet dat ze het zelfde voelt als ik.

Langzaam verdwijnt Whitby

Genoeg van dat achteromkijken, op naar Scarborough!
De wind is zwak NE 2-3. Zicht matig tot goed met af en toe wat nevel.
09:55 Whitby High dwars, 1,25' SB.

Een tankertje vaart om de Zuid.

Van tijd tot tijd trekt het behoorlijk dicht.
Op de radar zie ik iets kleins, het blijft op de zelfde plek liggen maar volgens de kaart kan het geen boei zijn.
Voorzichtig vaar ik door, daar doemt iets op, het is een vissermannetje.
Er is maar één man aanboord, hij is bezig zijn netten binnen te halen.
Even stopt hij om naar ons te zwaaien, dan verdwijnt hij in de nevel, zijn gele oliebroek is het laatste dat we van hem zien.

Het loopt tegen vieren, de Castle Rock, die hoog boven Scarborough uittornt, is al een tijdje in zicht.

Ik roep de havenmeester op en krijg aanwijzingen voor het aanlopen.
De pieren lopen parallel met de kust en de ingang zit op het zuiden.
We moeten de pieren niet te wijd openvaren, want dan kom je op het Scar-riff terecht.
Ook moeten we oppassen voor zalmnetten.
Bij het binnen varen moeten we vlak langs het vuurtorentje op de SB pier varen, maar binnen moeten we juist afstand houden want daar staat weer géén water.
Dankzij, of ondanks, al deze aanwijzingen komen we veilig binnen en liggen om 16:55 uur gemeerd aan de drijvende steiger.
De havenmeester vraagt of we van ver komen?
Welnee we hebben nog geen acht uur gevaren, een tripje van niks.
We gaan nog even de wal op en maken een foto van "Zeebeest", met Castle Hill op de achtergrond.

Morgen moet ik weer lopen, Marjanne wil tegen die hoge berg op, bah!!!
Vanaf hier is het uitzicht toch veel mooier?

's Avonds na het eten beweert Marjanne dat er weer hoognodig gedouched moet worden.
Wat een flauwekul, ik ben gisteravond in Whitby nog geweest dus deze week hoef ik niet meer.
Daar komt bij dat douchen een vorm van waterverspilling is waar ik, als overtuigd milieufreak met geitenwollen sokken en Jezus Nike's, beslist niet teveel aan mee wil doen.
Hoewel ik zelf vind dat ik hier een ijzersterk argument heb, haalt Marjanne haar schouders op en begint de douchetasjes klaar te maken.
Even later lopen we over de pier tussen de twee havenbassins naar het oude vuurtorentje, want daar binnen zetelt de havenmeester en bevinden zich ook twee piepkleine douchecellen.
Na tien minuten sta ik alweer buiten op Marjanne te wachten.
Ha, daar is Marjanne ook al 'Hoe was jouw douche? De mijne was ijs en ijskoud!' zegt ze.
'O ja? Dan heb je net de verkeerde gekozen, de mijne was lekker warm.' lieg ik.
We lopen terug en ik begin zacht te zingen "Are you going to Scarborough fair"

Albert

Vakantie perikelen van Marjanne en Albert. 6

Scarborough - Hull
Gisteravond na het douchen, hebben we wat toastjes kaas en een lekker flesje wijn soldaat gemaakt, heel gezellig en zo.
Vandaag wil Marjanne op de “culturele toer” en als eerste wil ze vanaf Castle Hill over Scarborough uitkijken.
Ik hoef niet zo nodig, maar wat ik ook probeer, ik moet mee de berg op.
Het eerste stuk valt nog wel mee al is het maar omdat ik om de vijfentwintig meter stop om een foto te maken.
De meeste wis ik gelijk weer.

Aan het einde van de pier staat de vuurtoren anex havenkantoor anex doucheruimte.

We gaan nu pas echt klimmen hoger en hoger ik ben bekaf en heb zelfs geen puf meer om foto's te nemen.
Eindelijk staan we voor de muren van het kasteel, veel soeps is het niet.
'Van een afstand zie je het veel beter, meer een totaalbeeld zogezegd, eigelijk hadden we die berg helemaal niet op hoeven gaan.'
'Je zeurt, lopen is goed voor je.'
'Noem je deze klauterpartij lopen? Ik voel met net een apie op de rots van Gibraltar.'


We gaan verder en langzaam begint het paadje weer te dalen.
Waar de bewoonde wereld begint staat een oude kerk met een mooi oud kerkhof.

We lopen het kerkhof op en zien tussen al die min of meer verwaarloosde graven er een dat redelijk verzorgd wordt.
Nieuwsgierig loop ik er heen.
He die naam ken ik, dat is die dominee's dochter die dat boek "Jane Eyre" heeft geschreven.
Ze had ook nog twee zusters die ook schreven, Charlotte en Emily, van de laatste zijn de woorden 'We wouldn't mind the sun dear, if it didn't set.'
Deze zin staat op een lichtopstand bij Oosterleek, aan het IJsselmeer tussen Hoorn en Enkhuizen.

Die arme meid is ook niet oud geworden, toch is ze bekend over de hele wereld en is er een boek van haar verfilmd.

Zo dat was een shot cultuur, de rest van de dag gaan we "gezellig winkelen" en morgenochtend weer naar zee richting Hull.




Scarborough. Donderdag 07-06-,07

Opstaan luie voddebaal!!! Het is halfzeven!

Tegenwoordig moet ik mezelf porren, want ja, waar vindt je vandaag de dag nog goed personeel?
Dat was vroeger op de vaart toch wel effe anders, daar had je er je mensen voor.
Zoals de kok of een matroos en zelfs die ouwe, die graag op tijd afgelost wilde worden en tegen middernacht beleefd kwam vragen of ik misschien genegen was op te staan, zo niet, dan wilde hij met liefde nog een uurtje of wat doorstaan.
Dat laatste neem ik alleen maar even aan, want als ik nog niet helemaal wakker ben versta ik geen plat Grunnings.

06:50 uur. Ziezo, de eerste bak koffie en een snee brood zitten er in.
Voor en achter!!
Bye, bye, Scarborough, erg missen zal ik je niet al was het alleen maar om het goedkope schreeuwerige toeristen vermaak dat je rond de hele haven achtervolgt.

08.15 uur. Filey Brigg dwars. Wind NNE 4-5. Lopend zeetje. Zicht matig.

Tijdens de trip langs de kust hebben we tot nu toe veel zeevogels gezien.
Allerlei soorten meeuwen, Jan van Genten en ook veel pappagaaiduikers.
De laatsten zijn prachtig van vorm en kleur en hebben met hun korte vleugeltjes een zo snelle wiekslag, dat het wel een draaiende propeller lijkt.
Ook nu zien we veel vogels.
Een exemplaar van een klein meeuwen soort, wil met alle geweld op "Zeebeest" landen.
Hij onderneemt allerlei pogingen maar vindt op het natte, gladde, stampende, slingerende dek geen houvast en flikkert er weer net zo hard vanaf.
Hij weet niet van opgeven, draait een rondje en komt het weer proberen.
Intussen imiteer ik het geluid van een luidspreker:'Hallo aircraftcarrier Sea-Beast, this is Sea-Gull, please prepair for landing , i'm coming in now.'
Met de wind schuin in zijn kont komt hij aanvliegen, laat zich op het nippertje naar beneden ploffen en glijdt, geholpen door de wind en het zeetje, onder de zeerailing door en ploft in de majem.
Hij kijkt even verbaasd om zich heen en stijgt op en zet opnieuw een een naderingsvlucht in.
We zijn vol bewondering voor zijn koppig doorzettingsvermogen en hopen dat het dit keer goed gaat.
'Hallo Sea-Beast this is Sea-Gull, I'm coming in again, alter your course into the wind please.
Fuck, there i go again!'
Van het kajuitdak schuift hij met een rotgang door, knalt tegen de railingdraad gaat over de kop en ligt weer in zee.
Even zijn we bang dat hij gewond is maar nee, hij schud zijn veren recht, kijkt om zich heen en is weer "airborne".
Dit wordt onderhand zijn zesde of zevende poging.
Zijn aproach is dit keer anders.
Inplaats van volgas in een duikvlucht, nadert hij langzaam en voorzichtig, bijna stil hangend in de lucht en land op de giek.
Daar zit een rail op die hem voldoende grip biedt om er niet door het ruwe zeetje afgeslingerd te worden.

Eerst houdt hij zijn vleugels nog gespreid, alsof hij het zelf nog niet geloven kan dat het deze keer wel gelukt is.

Dan vouwt hij ze op.

Op zijn gemak neemt hij mij van hooft tot voeten op, staart me nog even aan met een blik van 'Hé, geen vis vandaag?' en stijgt op om even later bij zijn collega's op de golven te gaan zitten.

10:05 uur. Flamborough Head dwars. Wind NNE 4-5. Ruwe dooreenlopende zee. Zicht < 0,25'.

De hele dag hebben matig tot slecht zicht gehad en nu, om 20:05. ben ik blij dat ik de spijker erin kan pleuren.
We komen ten anker in de monding Van de Humber, pal achter Spurn Head, in ca. 10 mtr. water.
Ons ploegschaaranker houdt meteen goed.
Ik steek nog een extra lengte ketting en sla eerst langzaam en dan vol achteruit.
We krabben niet!
Terwijl Marjanne eten kookt hou ik ankerwacht
We liggen geen tweehonderd meter weg van het loodsstation, de loodsbootjes stuiven onvermoeibaar af en aan.
Ook de reddingboot ligt hier op een mooring (boei), klaar voor actie.
Schuin aan de overkant moet Grimsby liggen maar door dat het nog steeds goed heiig is, zien we het niet.
Tegen tienen duiken we in de kooi.
Mijn wekker staat pal naast mijn hoofd, want met kentering tij, wil ik er wel even bij zijn.

Welterusten.

Albert

Vakantie perikelen van Marjanne en Albert. 7

De Humber op naar Hull.

Vrijdag 08-06-,07
Het is nog knap heiig wanneer ik mijn ongewassen slaperige kop naar buiten steek.
Kijk, daar komt weer een pilot-tender aanstuiven, hij verdwijnt achter de steiger om een loods aan wal te zetten bij het loodsstation.
Het tij is een goed uur terug gekenterd en de vloedstroom zet nu flink door.
Koffie en ontbijt komen onderweg wel, nu eerst motor aan en de dekwas bij zetten want de spijker moet eruit.
Het is 07:15 uur, ik zit op mijn knietjes op het voordek, met mijn ene hand zwengel ik het spil en met de andere richt ik mijn Gardena-spuitpistooltje op de ketting.
Omdat de stroom er al flink aan trekt, geeft Marjanne af en toe een klappie vooruit zodat ik er niet al te zwaar aan moet scheuren.
Ha, hij is los, ik geef Marjanne een seintje om langzaam richting boeienroute te gaan.
Ik draai al spuitend de laatste meters ketting binnen en spuit ook het anker goed af.
Dan gaat het anker achter de ketting aan in de voorpiek, nog even de laatste blubber van het voordek spuiten, de slang oprollen, dekwas af en naar de kaart.
De volgende boei is nog niet in zicht maar ligt, volgens kaart én RADAR, iets minder dan een mijl weg.
Marjanne stuurt op het kompas en ik hou de RADAR in de smiezen, daarbij zorgend dat we net buiten de boeien varen en dus uit het vaarwater van de grote scheepvaart blijven, want " zij zijn groot en ik is klein".
Zo kachelen we de Humber op naar Hull
Binnenlands wordt het zicht een stuk beter, we kunnen nu aan beide kanten de oevers zien.
Kijk daar ligt Immingham.
Zo voorstrooms lopen we als een tiet, de boeien vliegen voorbij.
Eigenlijk zijn het meer lichtschuitjes dan boeien, met op het dek behalve een lichtopstand, ook nog een korf waar een bol boeitje in ligt met daar omheen gewonden een lange ketting die met het andere end aan het dek vastzit.
Als het lichtschuitje afzuipt, gaat dat boeitje drijven en geeft de juiste positie aan, slim bedacht.

We zien onderhand de voorhavens van Hull in de verte opdoemen.
Daar kan ik straks ook weer wat foto's maken, maar nu moet ik even opletten, want mijn kaart dekt niet alles tot Hull en hier liggen meerdere rijen boeien.

We hebben nog steeds de stroom mee en lopen behoorlijk door.
Daar verderop ligt een bootje met bekende kleuren en ook die schoorsteen is heel bekend, een chemicaliën tankertje van Broeren uit Dordrecht.

Er is weer van alles te zien moderne terminals naast inelkaargezakte steigers, die in het begin van zeventiger jaren al buiten gebruik waren.
Hier weer een, die is al zover dat het hout is weggerot en de spoorrails tot in het water hangen.
Typical Englisch, in Holland zou dat al gesloopt en opgeruimd zijn.
Nee dan die veerboot daar, de "Pride of Hull", niet mooi misschien maar wel modern en vanaf hier, laag op het water, behoorlijk imposant.

We lopen een havenkom in, en liggen voor de sluis naar de jachthaven.
Ik roep de sluis aan en krijg meteen antwoord van een vriendelijke vrouwenstem.
De sluismeesteres, een aantrekkelijke dame, laat ons binnen en komt meteen even zeggen waar de gastensteigers zijn:'Helemaal doorvaren tot achterin, bij het lichtschip BB uit en dan vaart u er zo op af.'
We zijn in een mum van tijd geschut en varen de sluis uit.
Hier is zat te zien, behalve een heel zooitje "Tupperware" aan drijvende steigers, ligt er ook een ouwe houten zeilende vrachtvaarder.

Een oude houten schotse vissersboot, omgebouwd tot jacht

En een lichtschip.

We gaan ons melden in een oud pakhuis, dat van binnen heel smaakvol is verbouwd tot appartementen met op de begane grond de Yachtclub.
We krijgen de codes voor de poort en voor de douches en betalen gelijk voor een nacht (dan kunnen we vertrekken wanneer het ons uitkomt).

De jachthaven zit in het aloude Princesdock, althans in de eerste twee bassins.
Het volgende bassin is door een motorway gescheiden van de jachthaven en is bijna geheel gevuld door een groot winkelcentrum dat op palen in het waterstaat.
Super modern en super lelijk.
We lopen er aan de ene kant in en zonder iets te kopen aan de andere kant weer uit, bah!
We zijn nu in het oude hart van de stad, dit is heel wat interessanter.
voor Marjanne zijn er zat leuke winkeltjes en ik amuseer me ook wel.
Dan komen we, bij toeval, op een pleintje terecht waar een farmers-fair wordt gehouden.
Marjanne is niet meer te houden!
Biologische piepers, groente, op de farm gebakken brood, potten honing, boerenboter, allerlei kruidenplantjes, zelfgemaakte wijn (brrr.) eieren en nog veel meer verdwijnt in de rugzak.
Eén kraam trekt mijn aandacht, daar moet ik het mijne van hebben.
Wauw, dat is wat ik nodig heb, speenvarken aan het spit.
Heerlijk goudbruin met een knapperig korstje en de geur van kruiden en een vleugje knoflook.
Twee mannen in witte jassen en een strohoedje met een lintje erom, precies zoals Mr. John's uit "Dad's army", hebben het berendruk.
De een staat steeds stukken al gaar vlees van het draaiende varken te snijden, terwijl de ander, netjes met plastic weggooihandschoentjes broodjes open snijdt en dik belegt.
Het water loopt me in de mond!
Eindelijk ben ik aan de beurt, ik kan hem nog net weerhouden ketchup en mayonaise er op te gooien 'sorry sir' alleen een klein likje mosterd mag er op.
Dit is smullen!!!! Ik heb nog nooit zo;n lekker broodje gehad.
Het best is een grote hap, zelfs voor mij maar daar komt Marjanne al aan om me te "helpen"
Ik zeg nog:'Hé schat, heb je dat kraampje met die heerlijke noten al gehad?
Ik zou maar snel even gaan, voor alles op is.'
Maar ze laat zich niet afleiden en graait naar het laatste stuk van mijn broodje.
In no time is het verdwenen:'Ha lekker, nu kan ik er weer even tegen.'
En weg is ze weer.
Dit kan ik niet over mijn kant laten gaan, ik haal er nog een!
Even later sta ik, met mijn servetje nog in mijn hand, opnieuw in de rij.
"Mister John's" herkent me klaarblijkelijk, want hij vraagt:'Is er iets niet in orde, sir?'
'O nee, alles is oké, ik wil er alleen nog een.'
Mr. John's roept luid naar de mensen om de kraam:' Kijk mensen! Deze buitenlandse heer, waar komt u vandaan? Holland? Deze heer uit Holland heeft net een broodje vlees op, kijk het vet zit nog in zijn baard, en nu mensen, nu komt hij er alweer een halen. Ja zeker mensen, deze heer is speciaal uit Holland komen vliegen voor onze broodjes.'
Zo gaat hij nog een tijdje door en net als ik me met een rooie kop uit de voeten wil maken, roept hij:'Laat de heer uit Holland er even door mensen, hij krijgt van mij dit overheerlijke broodje varkensvlees gratis en voor niets van het huis. Alleen een beetje mosterd was het niet? Alstublieft, who's next?'
Met rooie kop én een gratis broodje “overheerlijk” varkensvlees, maak ik me uit de voeten.


zaterdag 09-06-,07

Vandaag gaan we weer varen, Hull is best een geinige stad, maar genoeg is genoeg.
Rond een uur of twaalf is het kenteren tij, dus heeft Marjanne, na de stores te hebben aangevuld, nog genoeg tijd om een kilometer of vijf hard te lopen.
Het hardlooppakje wordt aangetrokken, strak en sexy.
De schoentjes met luchtkussens, schokdempers, turbo en geforceerde koeling, gaan aan de voetjes.
En daar gaat ze!
Natuurlijk kan ik in sportiviteit niet voor haar onderdoen, dus ga ik de volle vijf kilometer met haar mee.
Marjanne loopt voorop en ik volg op de vouwfiets, ja ja, Albert is wel goed maar niet gek.
Eerst gaat het rond de oude dokken, dan over de sluisdeuren en stroomafwaarts langs de Humber.
Hier is een wandel/fietspad aangelegd dat de rivieroever volgt.
We gaan over het nieuwe bruggetje bij de invaart naar Old Harbour en verder langs een lelijk gebouw, dat een restaurant, kantoren en een aquarium huisvest.
Verderop staan allemaal eengezinswoningen, er spelen wat kinderen, die verbaasd staan te kijken naar het sportieve koppel.
Zien ze dan niet dat het hier gaat om een wereldberoemd langeafstandsloopster en haar al even beroemde trainer die serieus aan hun conditie werken?

Een klein stukje verder stopt Marjanne, met een benauwd gezicht zegt ze:'Ik moet heel nodig maar hier kan het nergens en ik redt het nooit meer tot de jachthaven.'
Tja, achter op de vouwfiets?
Nee dus, alles wat groter is dan een bos rabarber past er eenvoudig weg niet op.
Hier blijft niets anders over dan dat ik een groots gebaar maak.
Met verstikte stem zeg ik:'neem jij de fiets en rij snel terug, ik loop wel.'
In no time is ze vertrokken en ik sjok in mijn korte broek en op afgetrapte slippers langzaam terug.
Daar staan de kinderen van daarnet weer, met openhangende mondjes staren ze me aan.
In het Hollands zeg ik tegen ze:'Nou en? Hebben jullie nog nooit een fietsende hardloopster op een vouwfiets of een lopende vouwfietser op slippers gezien? Jullie zijn hier ook niet veel gewend zeg!'
De kinderen doen een stapje achteruit en de jongste weet niet of hij het op een brullen zal zetten of niet.
Ja sorry kids, als ik een end moet lopen ben ik niet bepaald de vrolijkste.
Na drie kwartier of zo, kom ik bij het "Zeebeest".
Het is nog een beetje te vroeg voor het getij maar ik wil weg, weg van het land.
Lopen, dat is voor honden en paarden, daarom hebben ze vier poten.
Ik heb er maar twee en dat is precies genoeg om op een scheepsdek te staan, meer heb ik niet nodig.
De motor loopt al, 'Voor en achter!!!'
Ik roep de sluis op, er liggen al een paar motorboten in maar de sluismeesteres wacht ook nog even op ons.
Om 11:35 uur liggen we in de sluis en tien minuten later varen we de Humber op.
De zon is warm, het zicht af en toe matig en de wind is variabel 2-3.
We hebben het tij nog wat tegen, dus we gaan niet zo hard, ca. 2.6 mijl over de grond.
Dat het niet hard gaat kan me niet verdomme, ik zit alweer lekker in mijn vel want we varen.
We komen de lichtschuitjes weer tegen.

We luisteren naar de shipping-forecast; zwakke wind N.E 2-3 later variabel, zicht matig tot slecht, komende nacht zeer slecht.
Nou, dat kan nog wat worden, want we moeten via een route die ook druk bevaren wordt door coasters groot en klein, alsmede vissersschepen en niet te vergeten, het offshore gebeuren.
Zonder onze (mini) radar zou ik bij Spurn Head de spijker er weer in pleuren.
Eerlijk gezegd, als het slechte zicht al niet meer dan een week speelde en het er ook niet naar uitziet dat hier verandering inkomt, zou ik dat alsnog doen.
We zijn we onderweg naar South Wold, een plaatsje onder Lowestoft.
Dat is op de motor ca. 24 uur varen en voert ons voorbij The Wash en The Yarmouth road, allebei druk met koerskruisers.
Nou ja, je moet moeilijke dingen één voor één bekijken, dan valt het meestal wel mee.
Hier binnen is het zicht nog redelijk, maar hoe het buiten is?
Dat zien we straks wel!

Albert

De volgende aflevering heet;Mist en is als "probeerseltje" al op 30-10-,07 op pagina twee geplaatst.

Albert

Je bezorgt me weer een hoop werk Zal kijken of ik ze dit weekend om kan toveren in verhalen op de frontpage. Het is in ieder geval lezenswaardig materiaal volgens mij.

Hoi Dennis,

Weet waar je aan begint, de reis is nog lang niet over.

Vr. gr. Albert

Dit stukje was al eerder geplaatst maar om de chronologische volgorde aan te houden zet ik het alsnog op de goede plaats.


Vakantie perikelen van Marjanne en Albert. 8

Hull - Southwold.

Mist

Zo met de stroom in de kont fietsen we met een lekker gangetje de Humber af naar zee.
We passeren Grimsby, wind var. 1-2. zicht, matig met af en toe een mistbankje.
15:50 uur Spurn Head dwars, nu kunnen we nog oversteken en achter het loodsstation gaan liggen, een ideaal ankerplekje.
Ik moet beslissen, doorgaan of wachten tot het zicht beter wordt.
Omdat het zicht nu al meer dan een week matig tot slecht is en de vooruitzichten ook geen verandering aangeven, geloof ik niet dat wachten een goed idee is.
Uiteindelijk hebben we een (mini) radar aanboord, dat is meer dan we vroeger op die potjes (kleine coasters) hadden.

Toen we destijds tegen de reder begonnen over zo’n meeuwenmepper, zei hij:’Da kost ja veuls te veul geld, dou most, net aals ik vrouger, de kop uut roam en goud luuster ’n.’

We komen buiten en zien een grote tanker, de kop zit met een superdikke tros, het lijkt wel een bundel, op een grote boei vast en aan de kont hangt een sleper die net genoeg toeren maakt om het spul stijf te houden.
Vanaf de boei loopt een drijvende leiding naar het manifold aan BB.

We zetten koers op Rosse Spit lt.b.
Het zeetje is kalm en er is nog steeds niet genoeg wind om te zeilen.
Dat word dus motorbootje varen, jammer maar het is niet anders.
We gaan naar South Wold, dat ligt zuidelijk van Lowestoft, en is met deze snelheid zo’n vierentwintig uur varen.
Het zicht is minder dan één mijl, want een dikke mijl achter ons zit een echo maar met het blote oog is er nog niets te zien.
De echo loopt op ons in, pas op 0.8 mijl komt er, vaag, iets in zicht.
Na een kwartier of zo zien we duidelijk twee vissers, waarvan de een de andere sleept.
Als rekker, gebruiken ze een zware vrachtwagenband die tussen twee trossen zit.
Het werkt voortreffelijk, nummer twee scheert een end uit en de tros komt snaar strak te staan, de band rekt uit tot een ovaal, nummer twee scheert gehoorzaam terug en de band herneemt zijn oude vorm.

Dat wij bij Wijsmuller nooit op dat idee zijn gekomen!
Daar moet ik patent op aanvragen.

Ze gaan ons op korte afstand passeren, ik wijk voor de zekerheid alvast wat uit, als die band het begeeft terwijl hij naar ons toe scheert …!
16:40 Het is in een keer potdik van de mist, minder dan vijftig meter zicht, de vissers zitten nu een krappe mijl voor ons, dus daar hebben we geen last meer van.
17:03 Rosse Spit lt.b dwars.
Dat wordt vannacht opblijven, vooral voor mij, want met mist in een druk gebruikte kustroute en dan ook nog The Wash voorbij met de nodige koers kruisers van en naar Boston en Kings Lyn, dat is geen doen voor Marjanne.
Hoe wel ik op de rustige stukken misschien een hazenslaapje kan doen, zal ik toch niet aan mijn schoonheids-tukkie toe komen.
19:07 Protector lt.b. Zicht nihil.
21:15 Inner Dowsing. Zicht, nihil.
Zo kachelen we maar door, één boei naderen we voorzichtig om hem op zeer korte afstand te passeren,, ik wil wel eens zien of we niet toevallig van de wereld zijn afgevaren.
Op amper dertig meter komt een heel flauw schijnsel door de mist en is gelijk weer verdwenen, hm, de wereld is er nog..
We varen tussen parallel liggende banken, hier komt de scheepvaart dicht bij elkaar.
we hebben tegenliggers en worden ook opgelopen.
Eerst ben ik nog bang dat we, met ons kleine Tupperware bakkie, ondanks onze reflectoren niet op hun radar komen en vaar wat dichter naar de bank aan SB.
Dan merk ik dat we, misschien mede door het vlakke zeetje, toch wel gezien worden.
Een paar oplopers wijken netjes nog wat meer naar BB en passeren op ruim een kwart mijl.
Af en toe horen we de motoren maar zien doen we ze niet.
Marjanne zet met grote letters in het logboek; Heel veel mist. Niet prettig!!!!
De nacht is lang, héél lang, toch komt rond een uur of vier de ochtendschemering langzaam door het duister heen.
De mist blijft pot en potdik, toch hoop ik dat de zomerzon kans ziet om de mist op te lossen, want de ingang van het riviertje bij South Wold is smal en het tij loopt daar met een rotgang in en uit.
Rond een uur of negen lijkt de mist wat minder te worden, de zon is lekker warm en ik heb mijn jas al uitgetrokken.
Inderdaad het zicht wordt iets beter.
09:40 Cockle lt.b. 0,25’ SB. Zicht 2 mijl.
Af en toe trekt er een nevelbank voorbij maar we zien ook zo nu en dan de kust.
We naderen Yarmouth Road en varen nu wat dichter onder de wal om tussen de kust en de banken te blijven.
Op die banken staat een heel groot windmolenpark, af en toe zien we er een paar in de nevel met de bovenste wieken, onzichtbaar, in de laaghangende bewolking.
Kijk een schip, de eerste die we met eigen ogen zien sinds die vissers van gistermiddag, het is een supply-gebakkie.

Moet je zien zeg, het kan niet op, alweer een schip, een visserij-inspectie kruiser.

‘Marjanne, waar is mijn visakte?’
‘Malloot, wat moet jij in godsnaam met een visakte, je hebt niet eens een hengel.’
‘Verrek, da ’s waar ook, laat die akte dan maar zitten.’
Tja, als je meer dan vierentwintig uur op je poten staat, kan je een tikkie melig worden.
We zien het strand met de pret boulevard van Great Yarmouth.
Het is zondagmorgen en het zooitje ligt er triest en verlaten bij, tot vanavond de lichtjes gaan branden, de muziek schettert en het weer BINGO is.

Het zicht blijft variëren tussen anderhalf en twee mijl.
Langzaam passeren we Lowestoft.
Nog een paar uurtjes varen naar South Wold.
Het lijkt steeds langzamer te gaan.
Eindelijk daar is het, de hoge kust, de wandelpier het vuurtorentje en de strandhuisjes.
We zijn er nog niet helemaal, want het riviertje dat we op moeten ligt nog een mijl voorbij het stadje.
We naderen de piertjes, hier is goed opletten de boodschap.
De banken in de ingang kunnen met één enkele storm totaal van positie veranderen en de stroom loopt hier ook met een mijl of drie a vier, ook staat hier op de ondieptes een behoorlijk stuk zwel.
Als je hier aan de grond loopt sla je in no time aan stukken.
Voor de zekerheid roep ik de havenmeester op voor aanwijzingen.
‘Hallo Seabeast, welkom in South Wold. Buiten is het diep genoeg, maar tussen de pieren dient u stuurboord van het midden te blijven tot waar de pieren aan land komen, dan op zes meter van de oever blijven tot aan het reddingboot huisje, daarna weer het midden van de rivier aanhouden.’
We komen veilig op de rivier, het is hier nog net zo als een jaar of drie geleden, een oud zooitje waar de tijd heeft stilgestaan, prachtig!
Het voetveer dat nog steeds geroeid wordt, de ouwe geteerde nettenschuurtjes van de vissers de kleine trawlertjes, alles is er nog.

Daar is de steiger pal voor de het oude smokkelaarnest, The Harbour Inn.
De havenmeester staat al klaar om een touwtje aan te pakken.
Ver voor de steiger zijn we al rondgegaan en nu laat ik ons, met de motor op dead slow vooruit, op de vloedstroom afzakken tot voor de steiger.
Ik geef er een paar klappies bij zodat we de stroom doodvaren, en laat “Zeebeest” langzaam BB komen.
Zachtjes, er kan een eitje tussen, vleit “Zeebeest zich tegen de houten palen, de havenmeester pakt een voortrosje aan en Marjanne gooit een achterspring over een paal.
Nog een achtertrosje erbij, de schroef kan uit zijn werk en de motor af.
Het is 15:45, na dik achtentwintig uur varen eindelijk rust in de tent!
Er moet nog een ding gebeuren, iets waar we het vroeger aanboord veel over hadden, namelijk;
Een voorspring op de tap van de kroeg zetten!
'Doorlopen schat, slack zat!'

En dan, SLAPEN!


Albert

Oeff wat een hoop verhalen erbij!

Leuk geschreven!

dat kunnen we wel ff gebruiken in deze donkere dagen voor kerst, mooi geschreven!!

Vakantie perikelen van Marjanne en Albert. 9

South Wold.

South Wold is een van mijn favoriete haventjes, hier heeft de tijd stil gestaan.
We liggen hier eerste klas, recht tegenover de kroeg.
Na een middag tukkie, tot een uur of acht, zijn we daar een glaasje gaan drinken.
Aan dat ale kan ik nog steeds niet wennen maar ik moet zeggen dat ze hier een aardig pilsje tappen, hoewel, als je er genoeg van bunkert ga je daar ook aardig van achteruit fietsen.
Ik zal niet zeggen dat ik gisteravond bezopen was, maar ik vond het wel prettig dat mijn kooi geen dertig meter weg was.
Vandaag gaan we naar het stadje, dat ligt, zo’n twee á drie kilometer van de rivier, aan zee.
We kunnen via een landweggetje gaan, of via een voetpad dat door het natuurgebied gaat en eigenlijk het tracé was van een oud stoomtreintje, dat al heel lang geleden is verdwenen.
Marjanne wil natuurlijk weer dat we lopend gaan, terwijl ik vindt dat de fietsjes hoognodig weer eens getest moeten worden.
Ik win, ik mag van Marjanne zeggen dat we gaan lopen.
Het voetpaadje is prachtig eerst gaan het door het moeras waar we, ondermeer, een nogal uit de kluitengewassen wit sijsie tegenkomen.

En nu effe geen geouweneel van betweters die beweren dat dit geen sijsje is, want échte ornithologen, waartoe ik me zelf dus ook reken, weten dat er maar twee soorten vogels bestaan, namelijk sijsies en drijfsijssies.
Dit exemplaar heeft geen zwemvliezen, dus is het een ..… juist ja!

Voor ons uit gaat het pad de heuvel op, ik word al moe als ik er naar kijk, maar Marjanne zegt:’Loop toch eens door, ik moet steeds op je wachten.’
We slaan af van het spoorbaantje en lopen steil tegen de heuvel op.
Het is hier dicht begroeid met struiken, bomen en een bordje waarop staat dat je goed moet uitkijken als je de open plekken hier oversteekt.
En waarvoor moet ik dan uitkijken?
Laagvliegende golfballen!
‘Hé Marjanne, hoe noem je een studentje met een golf club? Dat is een golfballetje.’
“We are not amused”
Het paadje loopt diagonaal over een stuk van het golfterrein.
Dat is weer “Typical English” en heeft te maken met het recht van overpad via eeuwen oude voetpaden, de zo genaamde “public footpath’s” die zelfs dwars door akkers en over privé terreinen lopen en door fanatieke wandelaars verdedigt en, soms met doorknippen van hangsloten, opengehouden worden.
Wij hebben geen betonschaar nodig, er is geen hek te bekennen en wanneer we voorzichtig om de laatste struik heen kijken wenken een paar spelers ons door en wachten netjes tot we aan de overkant in de struiken verdwijnen.

We komen in het stadje, dat nog steeds niet verziekt is met schreeuwerig vermaak zoals Scarborough, Great Yarmouth en nog veel meer van die kustplaatsen.
Het lijkt op het eerste gezicht zelfs een tikkie saai hier maar dat valt wel mee.
De oude pandjes zijn hier niet verworden tot souvenirshops en speelhallen maar bevatten nog gezellige ouderwetse winkeltjes, waar je allervriendelijkst geholpen wordt en je niet zonder een babbeltje te maken de deur uitkomt.
Neem nu het postkantoortje, waar je behalve postzegels ook snoep, batterijen en andere rommeltjes kan kopen en geholpen wordt door twee oude dametjes, die zo uit een boek van Agatha Christy zijn weggelopen.
Als het winkelbelletje gaat, kijk ik achter me om te zien of Miss Marple soms binnenkomt.
We nemen natuurlijk ook een kijkje op het mooie oude kerkhof en lopen even de oeroude kerk binnen.
We halen wat geld uit de muur, de geldautomaat vinden we in een smal, donker, doodlopend steegje naast de bank.
Zo'n situatie zou in Amsterdam tot een oploop leiden.
Een oploop van overvallers wel te verstaan, die netjes op hun beurt wachten om je van je centen te ontdoen.
Voor we de rugzak vol gaan laden bij de mini supermarkt, lopen we even naar het vuurtorentje op de wandelboulevard om over zee uit te kijken, het is leuk maar varen óp zee is nog veel leuker.
Kijk, daar is de Sailors Reading-room, ooit opgezet door een welgestelde nogal vrome dame, met het doel, Jan de zeeman uit de kroeg te houden en hem wat stichtelijke lectuur te laten lezen.
Vandaag de dag, is het voorste gedeelte open voor publiek en achterin is het een krasse knarrenclub voor oud zeelieden.
Ik zal wat foto’s maken.

Jammer dat deze foto achter glas zit, het gaat om schipbreukelingen van een Nederlands zeilschip, de “Voorwaartz”

Dan, wanneer ik mijn camera verder zwaai, zie ik een bordje "Verboden te fotograferen".
Netjes als ik nu eenmaal ben, stop ik de camera in mijn zak, alleen vergeet ik om de gemaakte foto's te verwijderen.

We gaan, via een wijn/whiskyproeflokaal, naar de plaatselijke "Grootgrutter" en laden de rugzak vol.
Zo'n zwaar afgeladen rugzak, heeft als voordeel boven een gewone tas dat je hem niet met zijn tweetjes kunt dragen, dus degene met de sterkste benen krijgt hem op de rug.
'Alsjeblieft Marjanne, hij is voor jou.'
Tja, je bent geëmancipeerd of je bent het niet.
Trouwens een stuurman, met een béétje oog voor promotie kansen, laat de kapitein toch niet sjouwen?

Het is warm, de rugzak is zwaar en het is nog een rot eind lopen naar de haven.
Ik vraag, quasi bezorgt:'Gaat het nog schat? Anders mag je best even een paar minuten rusten, tot je weer verder kan.'
Met de blik die ze me toewerpt kan je een oorlogsschip naar de kelder jagen, maar opgeven doet ze niet.
Ze weet verrekte goed dat ik, bij de eerste klacht die ze uit, zal zeggen:'Ík wilde fietsen maar jij moest ons zo nodig laten lopen.'
Ze loopt een tikkie rood aan en ik zie zelfs zweetdruppeltjes glimmen.
We zij nu halverwege, het lesje heeft nu lang genoeg geduurd en ik zeg:'Oké stop maar, nu is het mijn beurt.'
Weer krijg ik een dodelijke blik maar ze zwijgt en blijft stug doorlopen.
Dat is echt Marjanne, wat ze in haar kop heeft, heeft ze niet in haar eh, juist ja.
Door de rugzak vast te pakken breng ik haar tot staan, ik trek de banden van haar schouders en neem de last op mijn brede rug.
Voor de vorm stribbelt ze nog wat tegen maar in haar ogen zie ik de opluchting nu ze hem kwijt is.
Over hoe ik het laatste stuk, afgepeigerd, naar de boot strompel, wil ik het nu niet hebben.

We eten wat broodjes met lekkere dingen die Marjanne bij een delicatessenwinkeltje heeft gehaald.
Dan haal ik het buitenboord motortje van de hekpreekstoel en hang dat achter de rubberboot.
Met onze twee PK Honda viertakt op vollekracht, varen we de rivier op.
Mensen wat een snelheid, je zou er bang van worden.

We komen terecht in een getijden moeras, met veel kronkelende geulen en prieltjes, waar het water met een behoorlijk gangetje doorheen stroomt
Ik moet goed opletten want het stikt hier van de ondieptes en versmallingen.
Het is hier prachtig!
Verdomme, ik heb er helemaal niet meer aan gedacht om foto's te nemen,
dat wordt iets voor een volgende keer, als we ooit weer terugkomen in South Wold.

Albert

Albert45, ik zal deze week je artikelen weer op de frontpage gaan plaatsen. Ben tussendoor nogal druk geweest met andere site-gerelateerde zaken, maar nu zijn de artikelen weer aan de beurt. Het is weer een fraai stuk geworden!

Heb ook, net als je vorige stukken, met plezier je laatste stuk gelezen. dank.
Veel herkenbare situaties...

Zeker fraai, en veel waardering voor de moeite die je steekt in het schrijven van deze leuke en uitgebreide vakantieverslagen.

Je zou ze zo kunnen samenbinden en uitgeven als boek.

Hoi lui,

Mijn dank voor deze aanmoedigende woorden maar uitgeven?
Nee dankje, daar is toch meer voor nodig dan ik in huis heb.
Maar ga vooral door met aanmoedigen, dat is balsem voor de ziel. :roll:

Vr. gr. Albert

Vakantie perikelen van Marjanne en Albert. 10

Southwold Dinsdag 12-06-,07

Van af de voormalige spoorbrug zicht op de rivier zeewaarts, links staat de Harbour Inn.

Zelfde spot maar dan landinwaarts kijkend, richting moerassen.

We liggen al vanaf zondag binnen dus wordt het hoog tijd om weer eens een stukje te varen.
Morgenochtend om een uur of acht, dat komt mooi uit met het tij.
‘s Middags gaat Marjanne naar de Havenmeester om te betalen.
Net als ze weg is komt de schipper van een Engels zeiljacht, dat vanmiddag voor ons kwam liggen, naar me toe en begint in slecht maar verstaanbaar Nederlands tegen me te praten.
Omdat ik net aan een pilsje toe ben, nodig ik hem aanboord uit en geef hem ook een van mijn kostbare Grollo ‘s.
Eerst denk ik dat het een langgeleden geëmigreerde Hollander is maar nee, het is een echte Limey en hij komt van Southampton.
Een Engelsman die Hollands spreekt, als dat geen wereldwonder is, weet ik het ook niet.
Waar hij dan Hollands heeft geleerd, vraag ik hem.
Omdat ik vermoed dat er een interessant verhaal achter zit, leun ik achterover en neem nog een slok.
Wel dat zit zo, hij zocht een hobby maar macrameeën of genummerde vakjes inkleuren leek hem zo alledaags, daar begon hij niet aan.
Tot hij in het buurtblaadje iets las over taallessen en dacht:’ Kom, dat lijkt me wel wat, laat ik eens Frans gaan leren.’
Maar toen hij er eindelijk heen ging om zich in te laten schrijven, zat het klasje “Frans” al vol.
Het klasje “Duits” stond hem niet zo aan, dus werd het Hollands.
Sindsdien gaat hij minstens een keer per jaar naar Holland, voor praktijklessen zogezegd.
Hm, wel aardig maar geen verhaal dat op de voorpagina hoort te staan.
Kijk daar is Marjanne alweer en kijkt verbaasd van de steiger naar beneden om te zien wie daar wel niet in háár kuip op háár schip zit.
Voordat ze kan zeggen :’Wat moet die vent hier?’, Zeg ik:’Hallo schat dit is de schipper van dat mooie klassieke jacht daar verderop en hij spreekt en VERSTAAT heel goed Hollands.’
Even later hebben we ons fatsoenlijk voorgesteld en zitten we aan een tweede Grolly en Marjanne aan een wijntje.
Na een tijdje nodigt hij ons uit om bij hem en zijn vrouw wat te komen drinken, hij gaat vast vooruit om zijn vrouw in te lichten over deze Hollandse invasie.
Dan zegt Marjanne:’O ja, de havenmeester vroeg hoe laat we morgen gaan vertrekken, ik zei rond een uur of acht. O dan breng ik u maar twee overnachtingen in rekening zei hij. Dus dat is weer mooi meegenomen.’
Wel verdomme, dat gebeurt mij nu nooit eens en ik heb toch ook mooie benen.
We nemen een kruik jenever mee en volgen de buurman.
Al met al wordt het bar gezellig en ik raak behoorlijk boven mijn theewater.
Tegen etenstijd, na te hebben afgesproken om vanavond nog wat te drinken in de Jachtclub, gaan we gaan we terug naar het ”Zeebeest”.
Zo als altijd worden de taken weer eerlijk verdeeld, terwijl ik een tukkie doe kookt Marjanne het eten.
Na het eten mag ik van Marjanne, die alleen maar aan míjn geluk denkt, in mijn eentje de hele afwas doen.
Alles in een puts buitenboord hangen en het getij de afwas laten doen, vindt ze geen goed idee, ze denkt dat ik er meer van geniet als ik alles op de hand doe. ‘En hang straks de natte theedoek aan het stag, de knijpers liggen al op de kaartentafel.’ Vrouwen!!!
Wanneer ik de theedoek als een vlag in het BB want hang, zie ik dat er nog een jacht is bijgekomen, het is een houtenscheepje van eenendertig voet.
‘Kijk Marjanne, dat is pas een klassieker, het is een “Goldenhind” een ontwerp van Maurice Griffith.’
Een zuster schip.

We zien niemand aanboord maar als we even later boven op het smalle terras van de Jachtclub zitten, blijkt ze van een ouwe man met een zwaar schots accent te zijn.

Al snel vormen de buren, de oude man en wij een gezellig clubje en om de beurt gaan we binnen een rondje halen.
Het is al donker en op het terras branden alleen een paar kaarsjes in een glas.
Omdat het wat frisser wordt, ben ik even aanboord gewipt om een paar truien te halen.
Zo in het duister, waar je elkaar alleen nog vaag kan onderscheiden en af en toe stiltes vallen die weldadig aandoen, ontstaat een heel apart sfeertje, waarin de tijd onbelangrijk wordt en je iedereen aardig vindt.
Af en toe vertelt iemand een anekdote waarin de onderkoelde Engelse humor goed tot uiting komt.
Het wordt laat, de twee clubleden die bardienst hebben komen zeggen dat we nog één keer kunnen bestellen, want ze gaan sluiten.
Nee, we hoeven ons niet te haasten, we kunnen de glazen gewoon op het tafeltje laten staan en weggaan wanneer we hier klaar zijn.
We doen gelijk maar een driedubbel rondje.
Even later wanneer wij met zijn vijven de enige aanwezigen zijn en naar het zilveren lint van de rivier tussen de donkere oevers kijken, neemt de oude Schot een slok van zijn whisky, gromt van genoegen en begint te vertellen.

‘Sinds de dood van mijn vrouw, nu alweer zeventien jaar geleden, zwerf ik zo’n zeven á acht maanden per jaar met mijn boot rond Great Britain en steek soms ook over naar het continent.
Ik was overal al een keer of wat geweest, behalve daar waar ik geboren ben, de Shetland eilanden.
Tot een paar jaar terug, toen ben ik naar de Shetland ’s gezeild.
Het eilandje waar ik geboren ben heeft geen haven, daarom ben ik daar voor anker gegaan en met mijn rubberboot naar het strand geroeid.
Er leven geen mensen meer, zelfs de geiten zijn weg, alleen de zeevogels scharrelen langs de vloedlijn om naar voedsel te zoeken.
Van de huisjes en hutten staat alleen hier en daar nog een stuk muur overeind, een mistroostig en eenzaam gezicht.
Na een paar uur had ik het wel gezien en ben naar een van de bewoonde eilandjes, Unst, gezeild.
Toen ik me ging melden bij de havenmeester, en mijn naam opgaf zei hij ‘Dat is een naam van hier, maar je accent is van de vaste wal.’
Ik zei:’ Dat kan kloppen want ik ben geboren op nog geen vier mijl hier vandaan maar al op vierjarige leeftijd met mijn ouders naar de vaste wal vertrokken en nu, na achtenzestig jaar, ben ik voor het eerst weer op mijn geboorte eiland geweest.’
Ik ben daar meer dan een maand gebleven.
Op de dag van vertrek ging ik weer naar de havenmeester om mijn havengelden te betalen.
Op mijn vraag ’Wat ben ik u schuldig?’ Was het antwoord’ Nothing sir, we don’t charge locals.’


Albert

leuk om je verhaal hier (weer) te lezen, en je opmerking een paar pagina's terug lijst ik in:

Of zoals een kapitein van de grote vaart placht te zeggen:’Bij varen is het net als bij vliegen, wanneer de grond dichterbij komt moet je gaan opletten.
:roll:

groet, Klaas
(beste wensen nog voor 2008)

ik heb net een groot deel van je verhalen gelezen die ik nog niet gelezen had. Erg leuke verhalen, heb ze met erg veel plezier gelezen, ga zo door!
Erg leuke belevenissen allemaal!

Hallo mannen,

Mijn dank voor deez schone woorden.
Hoi Klaas, leuk om je ook hier tegen te komen.
Wat die uitspraak betreft, jij kent die kapitein ook, het is Jaco, die bij rederij Spliethof vaart.

Vr. gr. Albert