Onderwerp: Langkieler mahonie-op-eik 1958 - niet / wel doen ?

RickVis2 schreef :
Daar heb je helemaal gelijk in.
Een houten boot, of eigenlijk: al het hout aan elke boot! vraagt om frequente aandacht. Een jaartje overslaan is er niet bij.

Precies daarom heb ik een stalen boot met zo weinig mogelijk hout.

@Ton Mitz
Dat besef ik, en het uitstapscenario heb ik al klaar: recyclen via stichting yachtrecycling. 500€ per ton voor houten boten, 650 voor plastic. Wel in drijvende staat. Voor deze boot komt dat ongeveer overeen met de eigendomskost voor een jaar (ligplaats+winterstalling commerciële haven + verzekering). Dus hem een jaar in verkoop houden en recycling als verkopen niet lukt is ong.10K. Stel aankoop voor 15K en transport naar NL over de weg 5K, een jaar bezit 5K, dan uitstappen 10K kost ca.35K. Daar heb je veel andere boten voor, ben ik me ook van bewust.

Volgens mij is er een moment waarop je moet ophouden met alleen maar afwegen wat er allemaal mis kán gaan.

Je bent 60+, je hebt al je hele leven een groot hart voor boten en nu kom je een schip tegen waar je overduidelijk tot over je oren verliefd op bent. Natuurlijk is zo’n houten boot niet rationeel. Hij gaat geld kosten, tijd kosten, zorgen geven en er zal ongetwijfeld een moment komen waarop je jezelf afvraagt waar je in vredesnaam aan begonnen bent.

Maar dat is maar één kant van de medaille.

Aan de andere kant staat dat je iedere keer dat je de haven in loopt naar háár kijkt. Dat je met iets vaart waar je hart sneller van gaat kloppen. Dat je haar onderhoudt, leert kennen en misschien nog vijftien jaar lang denkt: wat ben ik blij dat ik dit heb gedaan.

We zijn heel goed in onszelf beschermen tegen risico’s. Maar als je alle risico’s maar lang genoeg uitsluit, sluit je uiteindelijk ook een flink deel van het leven uit.

Dus: laat haar goed keuren. Zorg dat je financieel en praktisch niet totaal klem komt te zitten als er iets tegenvalt. En als daar geen rampzalige dingen uitkomen: zet die angst dan eens opzij.

Kies voor het leven!

Koop dat verdomd mooie schip, ga ermee zeilen, vloek erop als er weer iets geschuurd moet worden en geniet ervan zolang het kan.

Want ik denk dat je over twintig jaar eerder spijt krijgt van een droom die je uit angst hebt laten varen dan van de uren die je met schuurpapier in je hand hebt doorgebracht.

Even wat realistisch tegengas dan maar: voor elke mooie houten boot in de haven liggen er minstens 5 weg te rotten op de kant.

Maar eigenlijk vraag je een onmogelijke vraag aan ons. De staat van de boot is natuurlijk nog niet eens de helft van het verhaal of dit een succes kan/gaat worden. Het meeste hangt af van jou als persoon en daar heb jij alleen echt goed zicht op.

En meestel is er geen 1 definitieve rode vlag maar 5 oranje vlaggetjes bij aankoop die er al snel 15 worden als je begint met klussen. Wat dat betreft zijn alle hele oude bootjes vrijwel precies hetzelfde. En daar zitten altijd wel een paar klussen tussen die je helemaal niet zag aankomen, wel veel tijd en geld kosten en waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt. Hoe ga je daarmee om?

@kwillems
Heel wijze en ware woorden. Helaas zit leven op voorzichtigheid en inertie kwa levenskeuzes nogal "in de familie". Door voor deze boot te gaan zou ik daar dan actief tegenin gaan en uit de beperking breken, op zich een positieve daad, maar eigenlijk tegen mijn natuur in en zorgt daarom tegelijk voor een enorme onzekerheid.

@Kipzak
Hoe ik daarmee om ga is denk ik via het exitscenario (recycling), becijferd dus.
Een afweging maken tussen de grootte van de kost die zich aandient en de noodzakelijkheid ervan.
Bv. nieuwe zeilen is een prettige plus maar ong even duur als het exitscenario (4-5000), daar zou ik nog twijfelen.
Maar dringt vervanging van de motor zich op, dan gaat het over 3-4-5x het exitscenario, en kies ik resoluut voor het exitscenario denk ik.

Nu, al bij al hang ik hier maar weifelend rond aan de overzijde van het schiereiland, op een kwartiertje rijden van de haven waar ze op de kant staat en waar de eigenaar naar ik aanneem bij dit zachte vriendelijke weer dagelijks enkele uurtjes bezig is met het winterklaar maken. Het dekzeil stond toch open eergisterenochtend.
Het zit er in dat ik toch maar eens gedag ga zeggen een dezer (heb nog enkele dagen vrij), en voor je het weet sta je dan mee te poetsen, schuren, ... Ik weet ook zelf dat dat meer mijn manier is, ergens geleidelijk aan inrollen en kennis nemen ipv. abrupte belissingen nemen.

Wat de alweer wijze technische inzichten van Berghout-2 hebben bewerkstelligd is een aanvaarding van het feit dat er een aftapkraan boven de kiel zit, dat dat normaal is.
Maar dat dat ook impliceert dat er dus water in de boot staat tijdens het seizoen (heb ik zelf vastgesteld in juli '25, diep onder de motor, en mogelijk ook onder de tanks).
Dat dit dus geen droge boot is, wat ik toch wel zoek ivm. mijn psychologische onzekerheid rond drijven/zinken.
Verder heeft het onderwaterschip wel 10 à 12 doorvoeren, en niet van alle is de functie me duidelijk. Het zijn er meer dan bij andere boten en veel meer dan mijn onzekerheid rond drijven/zinken aankan.
Er moest er maar eens eentje zijn die lekt en die niet of amper bereikbaar is van binnenuit.

Maar het is vast dat soort afwegingen over risico's dat ik moet leren overboord te gooien .

Stel je voor wat je zoal ook zou kunnen doen met je budget, en die parkeer je naast de buurboot van Berghout..2x genieten..

Gewoon kopen, niets is zeker in dit leven.
Schoonheid en liefde zijn nu eenmaal geen rationele zaken.
Het is een prachtige boot en je bent er tot over je oren verliefd op.
De boot is prima onderhouden en ook nu wordt er goed voor gezorgd,
Je kunt namelijk beter spijt hebben van de dingen die je wel hebt gedaan dan van de dingen die je niet hebt gedaan.

SSpantHout schreef :
Laten we helder zijn: je hoeft je bij mij of wie dan ook hier niet te verontschuldigen maar als die handelingsverlegenheid zo diep in je gedragsrepertoire is ingebeiteld zou je kunnen overwegen of je het hele idee van zeilen en een eigen boot kopen niet beter kunt loslaten.

Als je handelen wordt bepaald door angst voor het onbekende van de dag van morgen kun je twee dingen doen:
- niks of
- overmorgen constateren dat het "gisteren" meeviel, dat je angst van eergisteren niet terecht was en daar lering uit trekken.

Aan die boot ligt het niet. Dat is gewoon de mooiste boot in de haven !!!

kwillems schreef :
En dat is geen AI!

Even een tegengeluid....

waarom zou je in godsnaam een boot van 68 jaar oud (die is met pensioen) willen kopen...
Ook nog een onhandelbare langkieler, en van hout! Hout, geëvolueerd om zoveel mogelijk water op te zuigen en over de volle lengte te transporteren.

Er is sinds 1958 best wel enige ontwikkeling in de jachtjeswereld geweest.
Beter handelbaar, verrot niet, meer ruimte, betere zeileigenschappen.

PS ik woon in een houten huis. Maar van houten boten blijf ik altijd ver weg.

JB-NL schreef :
Hij komt echt oprecht uit het hart.

kwillems schreef :
Die indruk gaf je zeker.

Weet je, wij worden in onze cultuur ons hele leven opgeleid in risicomijdend gedrag. Als je bij wijze van spreken een broodrooster koopt wordt je verteld dat het verstandig is om er een verzekering bij te nemen. Je bent zowat onverantwoord bezig als je dat ding niet tegen verlies, breuk en schade verzekerd. Wat dacht je van de kosten als een gast bij je thuis een oog verlies doordat je broodrooster ontploft. Je moet er toch niet aan denken?

Risicomijdend gedrag staat, - daar ben ik echt van overtuigd - , vooruitgang en persoonlijke ontwikkeling in de weg. Het hangt als een molensteen om de nek, het knelt en belemmert.

Zo ... dat is er weer uit. Dank u voor de aandacht.

Mee eens hoor, je comfort zone moet je blijven stretchen, die krimpt anders vanzelf.

Meer " te" is nooit goed. Zelfs bij tevreden kun je je dat afvragen

Ik hoop nu maar dat TS vandaag van zijn kamper naar de boot gelopen is en contact heeft gemaakt met de eigenaar zodat hij nog even heeft om er vertrouwd mee te raken. Dat het er niet vertrouwd mee zijn een drempel is begrijp ik. Maar het is wel een kans die je maar een keer tegenkomt. En ja de lichamelijk ongemakken maken sommige zaken minder vanzelsprekend ook. Dat begrijp ik. Ik werd een paar jaar geleden door de reumatoloog naar huis gestuurd met de constatering dat de actrose door het hele lichaam aanwaig was waardoor er geen behandeling van gewrichten meer mogelijk was. Behalve pijnstillers zijn daar geen medicijnen tegen behalve een. Blijven bewegen waar je dat kunt en af en toe au roepen maar wel doorgaan met bewegen. Dan duurt het schuren maar wat langer. Maar ik weet heel goed dat als ik stilzit de pijn niet minder maar meer wordt en dat is vaak zo.

Maar als je slim, efficiënt en met de juiste materialen werkt, dan is het schuren/lakken nauwelijks meer werk dan het getut met plastic boten(polijsten, osmose, veroudering, gelcoat repareren, rot in balsavulling, lekken op romp-opbouwverbinding) of stalen (roest) bakken.

Lijkt me niet... als je niks aan polyester doet (tenzij zaken lekken!) gebeurt er niks mee, behalve dat ie dof wordt. Ik heb jaren verwaarloosde polyester bakken letterlijk weer zien glanzen na een rondje hogedrukspuit en polijsten. Moet je eens met een waarschip proberen.

Verder zijn er al rake dingen gezegd over dromen waarmaken, emotie/ratio, etc.
Het is denk ik vrij simpel:

1. Ratio: als 60-plusser met beginnende fysieke gebreken een oude houten boot komen: niet doen!
2. Emotie: Toch doen!

Nr 2. kan ik niet uitleggen. Is persoonlijk en niet te omschrijven.

Nu ben ik een uber rationalist, maar als je de tijd hebt en het geld en je denkt dat je de komende paar jaar lichamelijk fit bent/wordt, keuren en kopen die boot.

Die keuring zet waarschijnlijk een deel van je roze bril af, waarmee het nog geen slechte boot hoeft te zijn. Wil je hem dan nog steeds, dan is hij het echt wel waard.

Aan dromen heb je niets. Aan je droomboot wel.

Dat een plastic boot synoniem aan ziel- en karakterloos is, waag ik te betwijfelen. Kijk eens naar een Cornish Crabber of een poly Tjalkje oid. Wij hebben onze jalk uit 1932 weggedaan vanwege het onderhoud. Met elk jaar er 40 uur oid instoppen ben je een klein beetje in staat het cosmetisch op orde te houden. Meer tijd aan onderhoud dan aan varen. En dan is plastic het meest vergevingsgezind. Jaartje geen aandacht, geen probleem. Staal, en zeker ijzer en hout moet na elke kras al aandacht. Mijn plastic sloepje heeft als enig buitenonderhoud jaarlijks een spuitje nano-was en elke 5 jaar lak voor de houten helmstok nodig.

Blank gelakte wedstrijd valk gehad. Jaarlijks moest alles op zn minst n laagje. Wel prachtig als t weer gedaan was, ondanks alle zorg loopt het toch beetje bij je weg als storm dekzeil weer beetje heeft geblazen. Dit is dan enkel bijhouden geen achterstallig werk, dan ben je zoet. Als alles net was gedaan was t wel een plaatje. Nu zoveel jaar verder en met een kleine een contest. Plastic van buiten mooi hout van binnen, zou niet anders meer willen. Minder zorgen en meer tijd op t water.
Succes met de keuze

Gisteravond nog wat op het botenterrein van Skudehavn Ebeltoft rondgewandeld, alle forumfeedback van de laatste dagen overpeinzend. Wat een luxe toch om anoniem maar openhartig met gelijkgestemden van gedachten te wisselen en zo een klankbord te hebben.
Bij het zien op de wal van vandaag op het droge bijgeplaatste nette jaren 80-90 boten met ultragave onderwaterhuid en het normale aantal doorvoeren, was het de eerste maal sinds aankomst hier dat ik Silja nuchter kon bekijken als wat ze was. Een gepensioneerde houten schoonheid met Gammabuizenwerk bilgedrain, maar meer ook niet. (ik laat nu bewust het bovenwaterschip dat ontegensprekelijk magnifiek is buiten beschouwing)
Ik combineerde dit in gedachten met twee artikelen die ik zowat als de referentieteksten beschouw kwa diesel en lekkende onderwaterschepen (links zet ik hier later). Nam daarbij in ogenschouw dat ik met deze boot makkelijk 30-40K in het water zou gooien die dan definitief kwijt is. Tel daarbij op dan nog wat ergonomische vereisten die ik feitelijk aan mijn ideale boot stel maar die zij niet bezit: boegschroef, stuurwiel en motorbediening op de stuurstand, deksalon.
Dan is het onherroepelijk de ratio die weet de leiding neemt en zegt: dan koop je beter bv. een in orde jaren 90 Nauticat of Hunter of dergelijke die de meeste van deze ergonomische punten wel hebben voor 70-80K, vaar daar een jaar of 5 mee en verkoop met licht verlies. Dat is dan een meer rationele manier om 30-40K in het water te gooien.

Aan deze rationele keuze toegeven houdt dan wel in dat ik deze kans tot zelfontwikkeling, door voorzichtigheidsdenken overboord te gooien, onbenut laat. Maar eerlijk, is 60+ nog wel de geëigende levensfase voor zelfontwikkeling ? Zoals veel ook wat oudere forumleden vast zullen beamen, gaat het in deze levensfase voornamelijk om consolideren, behouden wat je nog hebt en nog kan. Persoonlijk voor mezelf beschouw ik de actieve stappen en pogingen die ik zet om te proberen een droom te realiseren (meermaals naar Denemarken rijden, context leggen met makelaar en eigenaar, jachthavens on N-Duitsland bezoeken waar de boot wat dichterbij zou kunnen liggen enz.), al als voldoende pogingen om uit de dwangbuis van de inertie te breken.
Ik zal achteraf misschien spijt hebben ja dat ik dit niet concreet in werkelijkheid heb gebracht. Maar ik hoef mezelf alvast niet te verwijten dat ik volledig op mijn luie krent heb gezeten en enkel gedroomd. Daar gaat het me toch wel om.

Misschien kan ik een halfjaarlijks bezoekje aan deze mooie houten zien als een soort bedevaartstocht, een ode aan mijn hart voor boten, maar ook aan de vele andere kwaliteiten die Denemarken als land en als samenleving biedt. In deze regio lijkt als stressloos, zonder jachtigheid, ingetogen. Dat moet je bij ons in het schreeuwerige overbevolkte zuiden toch wel goed naar zoeken.
(Tekstcorrecties later)

Water in de bilge merk je bij zo’n diepe S-spant niets van. Het zit niet in de weg. In tegenstelling tot AWB’s met ondiepe bilges, daar is het ronduit ergerlijk en wil je stof hebben liggen ipv water.

Dus de kogel is door de kerk? Niet kopen dus. Je hebt nu ook een paar zaken gezien die er aan deze schoonheid ontbreken: boegschroef, deksalon etc. Voeg daarbij je leeftijd en dan zijn er wel wat meer comfortabele boten te koop. Voor een vraagprijs van 30K zou ik ook geen bejaarde houten boot kopen.
Combineer de schoonheid van Denemarken maar met een polyester boot naar keuze.

Soit !

Kan me de twijfel wel voorstellen, wij hebben de boot begin september gezien toen we daar in de haven waren. Prachtig! Maar niet voor mij, de boot heeft te veel beperkingen en betekend veel werk om haar in topconditie te houden. Zeker als je de boot in Noord Duitsland wil leggen, reistijd wordt dan de beperkende factor. Wij hebben onze plastic boot in Denemarken liggen en merken dat soms ook al. Wel lekker genieten in Denemarken of soms Zweden, voelt ieder keer weer als een vakantie hoe kort je daar ook bent. Dat kan ook gewoon met een boot doe minderonderhoud nodig heeft en een stuk comfortabeler is.
Natuurlijk kan ieder zijn eigen afweging maken.

SSpantHout schreef :
Verstandig.

Even terzijde: ik denk dat er een markt is voor therapie om mensen van hun houtfobie af te helpen

Terzijde 2: ik heb zelf een Deense Junior gehad, een klein langkielertje. Was in 1951 overnaads gebouwd van vurenhout (!). De buitenkant geschilderd met alkydverf, de binnenkant alleen in de olie.
Het romp was na 60 jaar nog puntgaaf, afgezien van de gebruikelijke oeps-te-hard-aangelegd-krassen.

Alleen het hechthouten dekje heb ik vervangen, want gedelamineerd en beschadigd toen de giek van de hijskraan erop viel en knikte.

Onderhoud? Een halve dag per jaar. En na elk zeiltochtje even schoonmaken onder de vlonders.