Onderwerp: Albert verhalen.

Wij voeren in "time charter" voor Fred Olsen tussen Oslo, Duisburg en Düsseldorf.
Dat die binnenkrauters niet zo blij met ons waren, lieten ze duidelijk blijken. Wij pleegden "broodroof".
Ach ja, zij hadden liever dat we in Rotterdam de lading oversloegen in hun bootjes. Dat kan ik wel begrijpen maar op die manier wordt het transport en dus ook de lading, een stuk duurder voor de ontvanger. Maar goed, het bleef bij verbaal geweld.
Wat ze wel graag flikten, was het "meevaren op jouw gasolie" ofwel er, met weinig toeren, naast blijven hangen in jouw zuiging. Nu stuurt een coaster, met niet meer dan 35° roeruitslag en geen balansroer, heel wat moeilijker dan een binnenschip dat zowat op de plaats kan keren. Dus werden we niet blij wanneer er weer zo'n malloot naast ons kwam hangen. Twee van die geintjes staan me nog goed bij.

We varen stroomopwaarts op de waal.
Omdat we loodsplichtig zijn, hebben we een ex binnenschipper met Rijnpatent aanboord.
Voor ons zit weer eens zo'n dwarsligger die een hekel aan coasters heeft. Wanneer we hem langzaam oplopen, gaat hij steeds meer naar bakboord, zodat we hem niet met goed fatsoen kunnen passeren. Wanneer we pal achter hem zitten, doet de loods net alsof hij hem alsnog aan bakboord willen oplopen. Die binnenkrauter geeft nog meer bakboord maar wij scheren, met vol vermogen, naar stuurboord en zitten naast hem voor hij er erg in heeft. Hij komt weer stuurboord en blijft, op onze gasolie, meevaren.
Ik bekijk de "buurman" eens goed, het is een Twente-Rijnschip van zo'n vijfhonderd ton, met houten luiken.
Boven die luiken zijn, langsscheeps, waslijnen gespannen die met steunlatten op hoogte gehouden worden. De schipperse heeft net de was opgehangen en loopt met de lege wasmand naar achter.
De loods zegt: ‘Als die vent niet snel oprot, wordt het straks wel wat krap bij de bruggen.’
Inderdaad we zitten nog maar een kilometer of drie van de bruggen en die stenen pijlers zijn vast en zeker sterker dan wij. Die ouwe staat weer eens te vloeken als een bootwerker.
‘Die godverdommesse klootzak, ik zal hem leren. Stuur, pak een flinke sluiting en sodemieter die door zijn ramen!’
‘Ik weet wel wat anders kap, iets waar geen gewonden bij kunnen vallen.’
Ik loop naar de matrozen die die bezig zijn om af te zoeten. Dat wil zeggen, met de dekwas alles zoutvrij te maken.
Ik neem het spuitstuk en zet het handel van sproeien op enkele straal en richt op het wasgoed van buurvrouw.
De keiharde straal spuit eerst een broek van de lijn, dan wat degelijk ouderwets vrouwenondergoed en zo, verder naar achter, nog het een en ander. Daar gaat de stuurhut open en komt de schipper in zicht. Natuurlijk kan ik de verleiding niet weerstaan en zet de straal vol op zijn donder. Hij trekt, zeiknat, vlug de deur weer dicht en ik ga verder met het afhalen van de was. Zo te zien hebben de buren nu onderling ruzie. Zij wijst naar de rest van de was en hij schudt boos van nee. Dan stapt zij resoluut naar de regelateur en brengt de toeren terug.
Wanneer we, precies in het midden, de brugpijlers passeren, ligt buurman een flink stuk achter ons. Dan lacht die ouwe: ‘Goed gedaan stuur .’

Een andere keer.
We zijn weer onderweg vanaf Duisburg naar zee en varen op De Noord. We lopen langzaam maar zeker een Kempenaar op. Wanneer we bijna naast hem zitten, laat die koekenbakker zijn schip naar bakboord scheren tot er niet meer dan een meter of zes tussenruimte is. De loods zit op een krukje achter het stuurwiel en merkt dat het sturen, door de wederzijdse zuiging een stuk lastiger wordt.
Net wanneer die ouwe driftig de brugvleugel wil opstappen om die “zoetwater matroos” een paar nieuwe uitdrukkingen te leren, zegt de loods: 'Geef maar even volle kracht, daar leert hij dit soort geintjes wel mee af".
Die ouwe kijkt niet begrijpend naar de loods...? Maar zet wel de telegraaf op Full-Ahead.
De motor komt op toeren en nog heel even gaat de buurman mee in onze zuiging, dan wordt zijn achterschip naar ons toe gezogen en koerst hij recht op de dijk af.
De schipper springt verwilderd van zijn stuurstoel en draait zich mottig aan het wiel maar moet, om niet toch op de stenen te knallen, ook vol achteruitslaan.
Wij liggen in een deuk van het lachen en wuiven even vriendelijk naar de kwade schipper.


Albert.

Leuk! Dank je Albert!

Echt weer voor een verhaaltje, dank je wel

Onderbroekenlol was nog nooit zo leuk!
Bedankt Albert!
Groeten Peper.

Heerlijk om te lezen Albert!

lekker leesvoer met dit qud weer.

In het topic "NOK kost weer geld," wordt gesproken over Friedrichstad aan de Eider.
Dat deed mij weer terugdenken aan die keer dat wij daar ook zijn geweest.



In Friedrichstad nemen we, in het warme licht van een zwoele zomeravond, plaats op een terras. Al wachtend op Herr Ober, vraag ik: ‘Wat wil je drinken moppie?’
‘Ik weet niet, wat neem jij?’
‘Nou, na een wandeling van wel een kwartier, als het niet meer is, ben ik helemaal uitgedroogd, dus een halve liter bier zou niet gek zijn.’
Marjanne, als een ervaren hardloopster die lacht om afstanden van minder dan een kilometer of tien, is meer uit op iets lekkers dan op “bluswater” , dus trekt ze de kaart naar zich toe en begint te lezen. Van de meeste drankjes begrijpt ze de benaming wel maar er zijn er een paar die haar vrouwelijke nieuwsgierigheid prikkelen.
‘Albert, weet jij wat een Tote Tante is?’
‘Jazeker schat, dat is een vrouwelijk familielid waar geen sprankje leven meer inzit en waar je, als er niets te erven valt, ook geen ene moer aan hebt .’
‘Ja, dat kan ik zelf ook wel bedenken, maar even serieus, Tote Tante, wat is dat?’
Wijzend op de ober, die komt aangeschreden om te vragen wat de Herzhaften wünschen, zeg ik: ‘Vraag dat maar aan die keizerspinguïn.’
Na enige uitleg over de Tote Tante verdwijnt de ober om na een tijdje terug te komen met een grote kan bier en een groot glas hete chocolademelk met; bruine suiker, Jamaica rum en veel slagroom.

Een jaar of wat later, op de thuisreis van af de Oostzee, waren we door het Ems Jadekanaal en leggen ’s avonds aan voor een sluisje ergens in de wildernis.
Na het eten en de afwas, wil Marjanne wandelen.
‘Wandelen? Hier, waar niets maar dan ook niets te beleven valt? Hooguit een stel gillende wilden die je in de kookpot willen stoppen maar voor de rest...’
Ze laat me niet uitspreken: ‘Kom op, je groeit nog dicht met al dat aanboord zitten zonder enige beweging.’
‘Zonder enige beweging? Daar hoorde ik je vannacht toch echt niet over kla... au, hou die scherpe ellebogen even in bedwang, wil je?
Natuurlijk sjok ik even later gedwee, over een stoffig landweggetje, achter mijn geliefde aan.
Hee, wat is dat? Voorbij een bocht schemert iets van een kroegje tussen de bomen. Noch voor Marjanne doorheeft wat er gebeurt, loop ik haar met grote stappen voorbij en plof neer op een “twee tafeltjes, vier stoelen terras” onder een paar mooie Bloeiende kastanje bomen, voor een boeren kroegje. Marjanne komt, hoewel een beetje boos, op het stoeltje tegenover mij zitten. Na een paar minuten komt de waard - dikke buik en een niet al te schoon voorschoot - de bestelling opnemen. Ik bestel, gewoon zo als het hoort, een grote pils. Marjanne bestelt ‘Ein tote tante.’
Ik zie aan het vertrekken van zijn gezicht dat de man denkt dat hij in de maling wordt genomen. Vlug, voordat ik geen bier van hem krijg, leg ik uit wat een Tote Tante is. Hij schud zijn hoofd en verdwijnt uit het zicht. Wanneer hij eindelijk weer verschijnt, heeft hij op zijn dienblad twee grote stenen liter pullen staan. Een met bier en een met Tote Tante. Hij legt nog even uit dat hij geen bruine suiker of slagroom in huis heeft maar hoopt dat het toch zal smaken.
Terwijl ik vakkundig een lange teug voortreffelijk bier naar binnen laat glijden, neemt Marjanne een voorzichtig slokje van haar chocolademelk. Vlug zet ze de pul weer neer, trek mijn pul bier uit mijn handen en neem snel een grote slok.
‘Mankeert er iets aan Tante, schat?’
‘Proef zelf maar,’ hijgt ze.
Na een zeer voorzichtig slokje, moet ik toegeven dat dit mengsel niet iets is dat valt onder de noemer “vrouwendrankjes”.
‘Halleluja zeg! Volgens mij heeft hij zichzelf een geintje belooft en een halve liter chocola gemixt met een halve liter bruine rum!’
Mijn bier krijg ik niet meer terug, dus ontferm ik me maar over een dode boeren tante.

Wanneer we naar binnen stappen om af te rekenen, voel ik hem al behoorlijk zitten. Al leunend tegen de deurpost, kijk ik naar binnen.
Het gezicht van de waard is goud waard wanneer, een totaal nuchtere, Marjanne vraagt wat hij van haar krijgt, afrekent en káársrecht naar buiten loopt.


Albert

Albert 45 schreef :


Pracht verhaal weer.
Ik was er wederom bij.

Ja, chocolademelk en crème de cacao... Een doodklap om een hoekie!
Ik hoop dat je bent hersteld van die lange wandeling...

Groeten, Peper.

zal zorgen dat het bij ons aan boord komt.

Het lichten van de zee.

Dat verschijnsel heb ik al heel wat keertjes meegemaakt maar het allermooiste moment was in Brazilië, in de jaren zestig.
Mijn stapmaat en ik wandelen, 's avonds laat in het pikkedonker, met een paar Braziliaanse schoonheden over het strand .
De zee is rustig maar door de zeevonken lichten de kleine golven, bij het breken op het strand, prachtig groen op.
M'n maat stelt voor om te gaan zwemmen.
We hebben geen badkleding bij ons maar daar zitten we niet mee en ook de meisjes maken geen bezwaar.
Mijn verkering en ik lopen samen het water in en zien rond onze benen de groene vonken oplichten.
Dan laat zij zich vallen, verdwijnt even helemaal onderwater en staat weer op.
Ik weet niet wat ik zie!
Over haar hele lichaam stromen de groene lichtpuntjes vanuit haar lange haar, over haar blote borsten en zo verder naar beneden.
Even staat ze daar mooi en geheimzinnig als een godin, dan komt ze langzaam naar me toe, strengelt een been om het mijne geeft me een duw en laat zich schaterend van het lachen bovenop me vallen.

Albert

En toen????????

....en toen werd je wakker

nou dat is dan lekker albert, kom op he waar blijft de rest?

Sobat, Sloe Gin en b100: Less is more!
Kom me niet vertellen dat jullie het beeld niet kunnen vormen...

Copacabana by night, Albert?
Groeten, Peper.

b100 schreef :
Sommige dingen zijn beter in je eigen fantasie dan in de waarheid van anderen.

Een heer klapt nooit uit de bedstee.

@Peper. Nee, niet het Copacabana bij Rio maar het strand bij Angra Dos Reis.

@Tony2920

Normaal kan ik me wel een beeld vormen, nu echte moet ik in mijn onschuld bekennen dat ik nog nooit in mijn blote toges op een strand in Brasilie heb gestaan! Dus dit gaat ver buiten de grenzen van mijn fantasie!

@Albert
En wat die bedstee er nu mee van doen heeft, mij een raadsel??? Op een strand??? Rare jongens die Brazilianen!!!!

Peper schreef :
Die eerste twee lukt aardig maar ik denk dat de meerderheid Albert in ruilt voor die groene alien.

groom schreef : Groot gelijk, zou ik ook doen.

Vanavond "de Amstelland" gelezen.

Jammer dat het alweer uit is.

Sloe Gin schreef :
lees m achterstevoren, je weet niet wat je meemaakt

Hee, een nieuw verhaal! Blader blader....... toch niet

Stefanvanvee schreef :
Leg eens uit aub?

Het is toch bekend dat dit de gebundelde verhalen zijn die al eerder op ZF gepubliceerd waren??