Onderwerp: Albert verhalen.

Hè, zucht, eindelijk...
En ja, Ordnung muss sein! De Engelsen noemen dat 'Teutonic thoroughness'.
Ik wacht met spanning op het volgende verhaal, dit is weer genieten.
Groeten, Peper.

Voor ons hadden een paar jongens nogal gemorst...
Nou, ze moesten de hele steiger netjes schoon schrobben !
Mevrouw weet wel wat ze wil.

En ik vermoed dat je ook de "silly walk" hebt afgeraden aan Marjanne?

Gelukkig, eindelijk gaat het hier weer eens over varen met bootjes.

DavidS schreef : Inderdaad, dat kan alleen John C. perfect uitvoeren.

We liggen in Waterford Ierland en net wanneer ik me ’s avonds met een boek in een hoekje op de bank in de messroom heb genesteld komt Jan, de tweede machinist om de hoek kijken.
‘Albert ga je mee stappen?’
‘Ja waarom niet, wie gaan er nog meer mee?’
‘Alleen Kees en de kanenbraaiër.’

Nu had ik - met de nadruk op hád - door wat sigaretten en drank te smokkelen, genoeg geld om een flinke deur in te trappen maar helaas, we liggen al vier dagen binnen dus wat er nu nog in te trappen valt, is hooguit het deurtje in de boom van Paulus de boskabouter.

Ik vraag: ‘Hebben die twee dan nog wat van die kromme dingen, want ik ben bijna blut.’
‘Ik ook maar als we hutje bij mudje leggen kunnen we wel een paar biertjes kopen’
Kees en de kanenbraaiër komen, in stapkleding, de messroom binnen.
‘Hoeveel hebben jullie nog?’
Het blijkt dat we alle vier de bodem van de schatkist zien doorschemeren, dus stel ik voor om dat wat we hebben op de tafel te leggen en te tellen.
‘Bloody hell, da’s ook niet om over naar huis te schrijven!’
‘Oké, geen whisky’s en zo, we houden het op bier.’
Met algemene stemmen benoem ik mijzelf tot penningmeester en steek alles in mijn zak.

Een kwartiertje lopen brengt ons naar een pub waar ook het “gewone volk” komt.
Ik bestel en betaal vier flesjes Harp Lager .
We drinken niet al te schielijk maar toch zijn de flesjes binnen tien minuten leeg.
Net als ik wil opstaan voor een nieuw rondje, komen er twee mannen binnen met grote papieren rozetten op hun jasje.
De ene schuift door de menigte voor de bar en is uit het zicht.
De ander krijgt ons in het oog, schuift een stoel bij en begint op amicale toon aan een non-stop verhaal waarvan we, door zowel het platte Ierse dialect als het geroezemoes om ons heen, haast geen donder verstaan.
Uiteindelijk krijgen we door dat we te maken hebben met iemand uit de plaatselijke politiek die aan het zieltjes winnen is voor de weet ik veel partij.
Zijn oog valt op de lege flessen, hij staat op, graait ze bijeen en wringt zich door de menigte voor de bar.
Even later is hij alweer terug met vier lager en voor zichzelf een halve paint of bitter.
‘Cheers lads!’
Ik zeg, met mijn beste Ierse accent: ‘Cheers mate!’
Mijn maats mompelen binnensmonds iets en heffen hun fles naar de gulle gever.
Deze zegt met een knipoog terwijl hij op de kleuren van zijn rozet wijst: ‘En weten jullie al op wie jullie gaan stemmen?’
Ik trek een twijfelend gezicht en kijk demonstratief naar de, alweer, bijna lege flesjes.
Hij grijnst en zegt: ‘O no laddie enough is enough . By the way, which part of the town are you from?’
Ik grijns terug en zeg: ‘We are Dutch sailors. Thanks for the beer mate.’
Zijn mond zakt open en even kijkt hij ons stomverbaasd aan, dan begint hij bulderend te lachen en verdwijnt hoofdschuddend tussen de menigte aan de bar.


Albert

Mijn stem zou die gekregen hebben!

Dank Albert! Stemvee is extreem dorstig.
Groeten, Peper.

Als altijd.

Hij is weer briljant!

Bijna fijn dat t weer winter wordt.

We hebben in Sas van Gent balen kunstmest geladen voor Kilrush aan de River Shannon in Ierland. Omdat ze er ’s avonds ook nog een dubbele ploeg bootwerkers op hebben gezet, zijn we ‘s nachts rond halfeen klaar. We gooien de luiken dicht, draaien af op een achterspring en maken, onder het opstomen naar Terneuzen, zeeklaar.
Wanneer we tegen tweeën voor de sluis arriveren, zijn we het enige schip. Niets aan deze kant, niets aan de andere kant en niets in de sluiskolk maar ook geen teken van leven in het sluiswachters hok. Na een kwartier, waarin er niets gebeurt en we ook geen rood-groen krijgen, zijn we tot bij de remming gedreven. Die ouwe roept: ‘Stuur, zet maar een spring aan de wal!’ Ik gooi een spring om een paal, die ouwe draait de kont bij en houdt met langzaam draaiende schroef het schip voor de kant. Intussen geven de sluiswachters nog steeds geen teken van leven. ‘Stuur, loop jij es even naar die gasten en vraag ze wanneer ze goddomme nou eens gaan schutten!' Bij het sluiswachtershok heerst nog steeds diepe rust, dus gooi ik de deur open en roep hard: ‘Hallo, volk!’ Ik hoor wat gestommel en even later gaat er ergens een deur open, waarop er een slaperige kop verschijnt en me chagrijnig vraagt wat ik “mot”. ‘Wel, we liggen al meer dan een half uur voor de sluis te wachten en hoe vreemd het ook mag klinken, we willen graag schutten.’ Hij zegt kwaad: ‘Je bent niet aangemeld, dus je wacht maar tot er een komt die wel is aangemeld.’ ‘En hoe laat gaat dat dan wel niet worden?’ ‘Dat merk je wel, kijk maar naar de lichten.’
- Nu is dat aanmelden niet verplicht, het is meer een onofficiële afspraak tussen de kanaalloodsen en de sluisdeurflipperaars maar omdat wij hier, dankzij onze geringe tonnage, niet loodsplichtig zijn, is er ook niets aangemeld. -
Ik kan “lullen als Brugmans” maar hij blijft er bij dat we moeten wachten. Ik haal mijn schouders op en loop naar het schip, waar die ouwe vanaf de brugvleugel roept: ‘Nou en?’ Ik ben nog niet uitgesproken, of die ouwe zegt: ‘Ik zal ze effe wakker schudden en niet alleen zij maar’, hij knikt in de richting van de sluiswachters woningen, 'hun wijven en koters ook. Dat zal ze leren’ Die ouwe stapt het stuurhuis in en grijpt het staaldraadje van de misthoorn. Nu is dat, zeker voor een klein coastertje, een behoorlijk zwaar exemplaar. Het feest begint met een heel lang aangehouden stoot. Het diepe zware geluid laat, sowieso iedereen binnen een halve mijl, en zeker de bewoners van de suiswoningen, meetrillen in hun bed. Dan volgt het sein “verzoek tot openen van brug of sluis”. Weer houdt hij veel te lang aan. De scheepvaart seinen bij de sluis veranderen niet van kleur. Dus na een halve minuut hangt die ouwe weer aan het draadje. In de machinekamer klinkt een geluid dat ons laat weten dat de machinist, bang dat er straks geen startlucht meer is, de compressor heeft bijgezet. Intussen zijn er wat lichten gaan branden in de woningen en ook in het sluishok brandt meer licht dan daarnet. Weer geeft die ouwe een lang aangehouden stoot maar nog voor hij aan de rest van de riedel kan beginnen, gaan de lichten op rood-groen en beginnen de deuren te wijken. Aan zijn kop kan je zien dat die ouwe het eigenlijk net leuk begint te vinden en het jammer vindt dat hij zijn concert niet af kan maken.

Albert.

Sluizen... ook openzetten en vastlassen!
Groeten, Peper.

Laaaaaaaaaaaaaaaaaaaang - kort - laaaaaaaaaaaaaaaaaaang

Hoi Albert, een prachtig verhaal en weer heerlijk om te lezen!
Dank je.

Gepost met de officiële Zeilersforum-app

Heel leuk,

Zie het helemaal voor me..............lijkt mij schitterend om te kunnen doen.
Alleen heb ik niet zo'n hoorn......................wel een klein lullig koperen toetertje.

Zo een wil ik ook. Ben alleen bang dat mn botervlootje door de waterlijn gaat van de hele installatie.

ik wil ook zo een toeter hebben

Joop66 schreef :
zeilersforum.nl/index.php/foru...11-toeters-en-bellen

ilCigno schreef :
En dan te bedenken dat het signaal toen nog lang-lang-lang was. Veel leuker!

@ Albert: ik geniet van je schrijfsels!
Wim.

Eigenlijk moeten we allemaal dit aan boord hebben waarmee we zelf de sluis kunnen bedienen zodra we aan komen varen.

Dank voor jullie waardering.

@Wim, inderdaad drie lange.
In dit geval voorafgegaan door een attentie signaal van respectabele lengte.

Leuk weetje. Blijkbaar zijn de geluidssignalen ooit aangepast. Overigens komt het signaal lang-kort-lang 'verzoek tot openen brug of sluis' volgens mij alleen in het BPR voor. Op het Kanaal van Gent naar Terneuzen en de Westerschelde gelden ander vaarreglementen waar dit signaal niet in voor komt. Het attentiesein (1x lang) uiteraard wel

We zijn, met een klein coastertje van amper zeshonderd ton, onderweg naar een klein gat aan een riviertje aan de Schotse westkust.
Die ouwe heeft vanmorgen vroeg al een ETA doorgegeven aan de agent in Glasgow en te horen gekregen dat, als we vanavond voor zevenen bij de bar - de drempel voor de riviermonding - zijn, er nog net genoeg water staat om naar de laadplaats te komen. De machinist die, met zijn overall open tot zijn kruis, over de muur staat te plassen, krijgt te horen dat hij de motor maar eens wat moet opporren en niet moet ouwehoeren over temperaturen en dat soort ongein. De vetpriester protesteert dat die ouwe motor dat “nooit trekt”. ‘Dan geef je dat barrel maar een extra slok smeerolie en als dat niet helpt een flinke trap met je klomp tegen de carterdeksels.’ De machinist, die net de onderste twee knopen dicht doet, voelt zelf pijn in zijn kloten bij de gedachte dat hij zijn geliefde “Aagje Brons” - die hier ook nog voor bárrel wordt uitgemaakt - in de onderste regionen zou trappen. Hij trekt zijn muil open en verteld die ouwe exact wat hij van hem én zijn voorouders vindt. Die ouwe daalt snel de trap af en staat, met felle ogen en gebalde vuisten, voor de machinist. Die grijpt naar zijn zak en even lijkt het er op dat hij die ouwe een hersenoperatie zonder verdoving wil geven middels een verstelbare sleutel. Dan beseft hij dat hij, ook met een eerlijk stuk metaal in zijn handen, niet tegen de grote Groningervuisten van het gezag op kan. Zijn schouders zakken wat af en in plaats van zijn Bahco pakt hij een dot poetskatoen en loopt, al grompellend en handenpoetsend, naar de vetloods. Even later horen we dat de toeren van de motor langzaam worden opgevoerd.
Wanneer we bij de bar arriveren, ligt het loodsbootje al op ons te wachten. De loods - een oude vent in een afgedragen duffelse jas - pakt zelf het stuurwiel en zegt, met een rauw Schots accent: ‘Captain, het water is al een stuk gevallen maar als we flink doordraaien redden we het nog net naar jullie losplaats.’ Ik denk, “Flink doordraaien? Die vetpriester van ons staat nú al op het punt een rolberoerte van hier naar Moskou te krijgen”.
We stomen een echte getijdenrivier op, niet breed maar wel snel stromend, met veel bochten en steile vette klei oevers. Die ouwe zegt: ‘Stuur, hou jij de boel even in de gaten, ik ga effe de geit verzetten.’
We naderen een soort van haarspeld bocht die, door een coastertje zonder balansroer, haast niet in een keer te nemen is. Ik kijk de loods aan en zeg met mijn hand aan de regulateur: ‘Pilot, zal ik wat afslacken?’ ‘Nee, dat hoeft niet, dat doen we zó!’ Hij geeft nog wat meer stuurboordroer en stuurt zo ver naar de buitenbocht, dat er geen ruimte meer is om de kont om te gooien. Op dat moment gebeuren er twee dingen; het voorschip loopt schuin tegen de stuurboords oever op en tegelijkertijd komt die ouwe het stuurhuis binnen vliegen en draait, zonder toeren te minderen het grote manoeuvreerwiel, met tweeën een halve slag, van vooruit op achteruit en drukt het meteen door naar startlucht.
(Wat dat wiel in feite doet, is de nokkenas verstellen zodat de direct omkeerbare motor - die geen keerkoppeling heeft - achteruit kan draaien.)
De actie van die ouwe heeft tot gevolg, dat er uit de vetloods een paar knallen komen van formaat granaatinslag en er uit de lichtkap een dikke zwarte rookwolk opstijgt. Dan komt ook nog de machinist, met verbrande wenkbrauwen en verwilderde ogen in een pikzwart gezicht, de brug opstormen. Hij was net een rondje om de motor aan het maken toen de veiligheidskleppen open knalden en vuur en rook in zijn gezicht bliezen. Deze keer heeft hij geen poetskatoen maar een flinke bankhamer in zijn handen . Die ouwe ziet, aan de verwilderde ogen in het zwarte gezicht, dat hij dit keer beter zelf de benen kan nemen en verdwijnt, op de voet gevolgd door de getergde vetpriester uit het stuurhuis. Intussen heb ik de regulateur dichtgedraaid en het wiel op “stop” gezet. De loods, die zich van al het gedoe niets heeft aangetrokken, wijst naar voren en zegt: ‘Kijk mister mate,’ het voorschip dat hoog tegen de zijkant van de geul zit, begint op de steile vette kleioever naar bakboord te glijden, ‘zo doen we dat hier.’ Ik sta stom verbaasd te kijken hoe het voorschip zijdelings het water inglijdt, nog een stuk verder doordraait en slaags komt te liggen voor het volgende rak. ‘Mister mate, full ahead please!’
Omdat de machinist - die zich niet laat omlullen - ervan overtuigt is dat die ouwe het met opzet heeft gedaan, enkel en alleen maar om hém te zieken en onder geen beding nog met “die gevaarlijke idioot” naar zee gaat, wordt er een andere machinist ingevlogen. En terwijl we daar op wachten, mogen mijn matrozen de beroete machinekamer uitsoppen.

Albert