Onderwerp: Albert verhalen.

wat een mooi kerstverhaal albert

Aha......Daar heb je dat Machinistje pesten geleerd.

Bedankt voor het mooie verhaal, Albert. Fijne dagen gewenst!

Oeps, ik had er een paar gemist, leuke verhalen weer Albert!
Fijne dagen en hopelijk nog meer van dit soort schrijfsels.

Bedankt voor dit fijne verhaal en prettige festdagen, Albert

Dank je Albert.
Fijne feestdagen voor jou en de jouwen
en alvast een voorspoedig 2019.

Mooi verteld weer Albert. Fijne dagen voor jullie beiden!

heerlijk weer, puur genieten!

Prachtig verhaal en heerlijk om te lezen.
Dank je.

Fijne kerstdagen!

Mooi Albert!

Vanuit het zuiden Vrolijke Feestdagen gewenst

Geweldig verhaal.
En nog over een Grünnings schip ook : www.marhisdata.nl/schip&id=2959
Maarehh.. dat was jij toch niet hè , die aanvaring in augustus 1961
Anders wordt dat zeker een volgend verhaal
Ad

Schoot dit verhaal je weer te binnen toen we het een paar dagen geleden even over Delfzijl hadden? Sowieso een gebeurtenis die je niet snel meer vergeet.

Hoe dan ook, ik heb weer genoten. Bedankt!

Goed kerstverhaal Albert! Met de ware kerst-geest van 'elkaar helpen'.
Dorien heeft er kippenvel van als ik het voorlees en ik stook de kachel op tot de thermometer 22oC aangeeft.
"Dat is toch barbaars" zegt ze, "niet eens een goede douche aan boord! Het lijkt jouw boot wel, die heeft ook geen douche!"
Fijne kerst iedereen.
Groeten, Peper.

Peper schreef :
Hoezo , je hebt toch wel een puts aan boord ?
Ad

Zijn er zeiljachten die geen warme douche aan boord hebben dan?

Zoals altijd, prachtig verteld. En een mooi kerstverhaal toe.

ilCigno schreef :
dat vroeg ik me eigenlijk ook al af

Yellow Boat schreef :
Nee daar was ik niet bij maar wel bij een kop op kop aanvaring met een uit zijn roer gelopen tanker op het Manchester Ship Canal.
De nodige schade aan de kop maar niet onder de waterlijn.
We konden gewoon de reis naar de Nieuwe Waterweg vervolgen.
Was weer een koud reisje.

Sprokkie schreef :
Gewoon zoiets met zoiets
Ad

Albert 45 schreef :
Goh , waarom moet ik ineens aan dit liedje van Freddy Quinn denken.....
Ad

Het is april negentieneenenzestig, net voor de eerste ochtendschemering arriveren we met de Forest Hill op de rede van Port Said.
Omdat de Forest Hill - een tanker van twintigduizend ton - gepland staat voor het late middag konvooi, mogen we eerst vastmaken op de moorings. Tussen twee sleepboten komen we in positie. Wanneer we op een meter of dertig van de dichtstbijzijnde boei afgestopt liggen, komt er uit de duisternis een boot van de vastmakers aangeroeid. Ook bij het achterschip, waar ik als zeuntje de stoomwinch mag bedienen, komt er een roeiboot met twee mannen onder de meer dan twaalf meter hoge kont liggen.
Omdat het met een lompe houten roeiboot geen doen is om een dikke zware manillatros naar de boei, die flink eind achter ons ligt, te sleuren, wordt de tros een stuk uitgevierd in de roeiboot en daar met grote bochten in opgeschoten. Dan is het de bedoeling dat één man de boot naar de boei roeit, en de andere de tros, lus na lus, over de kont uitviert.
We laten de oogsplits in het bootje zakken en terwijl beneden de mannen de stijve onhandelbare tros in bochten dwingen, vieren we een meter of zestig uit. Het bootje ligt al een stuk dieper maar de mannen roepen: ‘More slack!’, dus vieren we nog een meter of twintig tros uit maar stoppen wanneer we zien dat het bootje nu wel erg diep ligt. Niet dat de mannen in het bootje daar mee zitten, want alweer klinkt de kreet: ‘More slack, more slack!’ en weer laten we een behoorlijke tamp manilla zakken. Blijkbaar is het nog steeds niet genoeg maar na nog één keer “more slack” - elk moment kunnen de golven over het dolboord rollen - vinden wij het welletjes. Wij willen, wetende dat de meeste Arabieren geen slag kunnen zwemmen, hun afzuipen niet op ons geweten hebben. ‘No more slack!’ roept Cor, een roodharige matroos uit Leiderdorp, naar beneden. Terwijl de mannen in het bootje toch nog even aan de tros gaan hangen om nog meer slack binnen te halen, leggen wij snel een paar kruisslagen om de bolder, genoeg is genoeg! Opeens haalt een van de roeiers een groot mes, model slagzwaard, tevoorschijn, klimt op de opgeschoten tros en snijdt, op borsthoogte, met enige halen de tros door. Nog voor we van onze verbazing zijn bekomen en op zoek gaan naar een afscheidscadeautje in de vorm van een paar zware sluitingen, roeien ze, met zijn tweeën vol in de riemen hangend, weg. Terwijl wij ze wat vrome wensen naroepen, verdwijnen zij langzaam in de ochtendnevel.
Opeens horen we het geplas van riemen en even denken we dat ze weer terugkomen voor het laatste stuk van de tros maar nee, met kalme slagen komen de echte vastmakers aangeroeid en gaan onder de kont liggen wachten tot wij een nieuwe tros, van tweehonderdtwintig meter, tevoorschijn hebben gehaald.


Albert.

Weer heerlijk Albert!
Dank je wel.

Is mij ook eens gebeurd in Dakar in '87. Bij gebrek aan roeiers/vastmakers/snurkers zelf maar op de kade gesprongen. Terwijl ik op de kade met de (staalkabel) spring sta te worstelen, viert de boots alvast de tros (naar voren) uit. Als ik eindelijk de spring om een roestige bolder heb gekregen (tsja, een sparks is niet geschikt voor fysieke arbeid) en me omdraai voor de rest, is de tros allang verdwenen. Die hebben we een dag later "tweedehands" terug kunnen kopen.

Achter in de middag komt het loodsbootje langszij om de kanaalloods en de elektricien af te zetten.
Het werk van de elektricien bestaat uit het, ’s nachts, bedienen van de Suezkanaal-schijnwerper. Dat ding heeft een lens van pakweg een meter doorsnee en hangt aan rails tegen het onderdeks, helemaal voorop in de bak. Daar zit een luik in de huid dat er aan de buitenkant uitziet als een schild met het maatschappij logo. Dat luik kan naar binnen zwaaien zodat het zoeklicht, hangend aan de rails, naar voren kan rijden om de onverlichte oevers in het zonnetje te kunnen zetten. Met een intercomsysteem kan de loods vanaf de brug aangeven wat hij zien wil.
We krijgen ook een ploegje roeiers mee om te kunnen vastmaken in het zijkanaal om de het tegenkonvooi te laten passeren. De roeiers worden, zodra we los zijn van de boeien, met boten en al aan dek gehesen.
Binnen moeten we eerst nog even tegen de kaai, zodat de kanaal autoriteiten de nodige paperassen kunnen invullen en met tassen, die uitpuilen van de sloffen sigaretten, weer van boord gaan De bijnaam van het kanaal is niet voor niets “Marlboro sloot”.
We moeten, tot de avond, wachten op een tegenkonvooi. Intussen is er een souvenir handelaar, Jacob, aan boord gekomen en stalt zijn koopwaar uit op wat kleden op het achterdek. Jacob, die een donkerrode fez met een kwastje op zijn knar draagt, begroet iedereen als een oude vriend, lult in wel tien talen tegen de toegestroomde bemanning en plukt hier en daar munten uit oren. Dan tovert hij een kanarie uit zijn fez, stopt hem in zijn mond vol bruine stompjes, maakt slikbewegingen en wrijft tevreden over zijn buik. Met een buiging neemt hij zijn fez af en voilà, daar zit de kanarie ongeschonden op zijn hoofd.
Jacob prijst zijn waren aan, trekt een wanhopig gezicht wanneer een van de Spaanse matrozen, na lang onderhandelen een kamelenzadel koopt voor zo een spotprijsje dat, Jacob, zijn vrouw en hun bloedjes van kinderen voorlopig niets te eten hebben, maar Jacob, als de goedzak die hij is, heeft dat over voor zijn goede vriend Pablo. Hij ziet dat de koksmaat naar een paar leren slippers kijkt. Meteen pakt hij ze op en geeft ze de koksmaat in zijn handen. En zegt met een brede lach: ‘Look, isse gggodverrrdomme real camelleather, yess bloody hell. jij ruik, real camel!’ De bootsman zegt: ‘Laat je niet belazeren jong, dat is geen leer maar geperst papier.’ De koksmaat legt de slippers terug op het kleed maar Jacob laat zich niet zomaar een klant ontglippen en probeert hem een dure Ronsonaansteker aan te smeren. Intussen laat hij zijn ogen constant over zijn uitgestalde waar glijden want Jacob, die zelf een grote dief is, weet dat jan de zeeman, als hij even de kans krijgt, er vandoor gaat met zijn handel.
Twee olielieden, nog in hun overall, komen ook even kijken. Nummer een neemt steeds allerlei dingen van het kleed laat het aan zijn maat zien en wanneer deze van nee schudt, legt hij het weer terug. Hij pakt een koperen gedreven schaal met afbeeldingen van piramides en palmbomen, laat het oerlelijke ding aan zijn maat zien en loopt er opeens mee weg. Jacob, als door een horzel gestoken, springt overeind en rent achter de olieman aan. In het gangboord haalt hij hem in en ontfutseld hem de schaal. Wanneer hij, met een tevreden gezicht - hij heeft toch even mooi die gore dief zijn buit weer afgenomen - terug komt, legt hij de schaal weer op het kleed en hurkt neer achter zijn koopwaar. Opeens gaan zijn ogen wijd open en springt hij, al scheldend en vloekend in alle talen die hij kent en dat zijn er nog al wat, overeind. Wild kijkt hij om zich heen maar olieman nummer twee is er met zes kostbare Ronsonaanstekers vandoor en laat zich niet meer zien.
Terwijl Jacob nog luid zijn kijk op jan de zeeman en wel de Hollandse zeeman in het bijzonder, te kennen geeft, horen we aan bakboord, de van de kaai afgewende zijde, iemand krijsen als een varken in doodsnood. Wanneer we overboord kijken zien we een kleine feloek langszij liggen. Het zeil zit tegen de spriet opgegeid en met de bemanning allemaal aan stuurboord, helt de mast tegen de Forest Hill aan. Boven in de mast zit een jonge vent met een van pijn vertrokken gezicht te gillen. ‘Wat heeft die gozer, mot ie bevalle of zo?’ ‘Nee, kijk hij heb ze klauw door die patrijspoort gestoken en het lijk wel of tie vastzit.’ ‘Tering , ja, vandaar dat ie zo zit te janken!’ Opeens krijgt het slachtoffer zijn arm vrij. Hij kan zich niet meer houden en valt net tussen de “Hill” en de feloek. Zijn maats sleuren hem aan zijn armen, waardoor hij nog harder krijst, aan boord, duwen af er roeien weg.
Terwijl wij nog proberen uit te dokteren wat er gebeurd is, komt de kabelgast’, met een tevreden grijns op zijn gezicht bij ons staan en zegt: ‘Ziezo, die komt voorlopig niet meer terug.’ ‘Wat is er gebeurd Jaap?’ ‘Nou, ik zat op mijn bank, pal onder mijn poort te lezen, toen er een bamboe stok, met aan het end een haakje van ijzerdaad recht boven mijn hoofd naar binnen werd gestoken. Ik zei niets maar keek toe. Het ging richting wasbak, waar m’n klokje en m’n ringen lagen. Toen er ook een arm naar binnen schoof, heb ik de poort opeens dicht gedrukt en ben nog even met volle kracht blijven drukken. Ik weet niet of ik zijn arm gebroken heb maar ik denk dat hij voorlopig niet meer in masten klimt.



Albert