Onderwerp: Uit het logboek van Bagheera - fotos met verhaal

Geweldig! Dat lijkt dus wel op Noord-Noorwegen!

Het lijkt inderdaad erg veel op Noord-Noorwegen, al is het nog dunner bevolkt en zijn er helemaal geen wegen buiten de dorpen.

Hier een foto van ons dorp en het landschap er achter. De bergen zijn heerlijk om te klimmen en te skien. Ons huis en boten bij de rode pijl.

Lijkt me een prachtige stek.

Wadloper schreef :
Zeker leuk. Nog leuker met de eigen zeilboot. Totaal andere ervaring …

Grindbak

Zomer van 2024. Onze kleine is net iets meer als een jaar oud en we doen het lekker rustig aan en gaan niet te ver van huis. Korte dagtochtjes en lekker veel tijd doorbrengen op strandjes en in de bossen. Stranden in Alaska zijn niet te vergelijken met stranden in Nederland. Een strand van 100m is al erg lang en zandstranden zijn er nagenoeg niet. Het is verschillende gradaties van modder, zand, grind en rotsen. Als het een strandje betreft waar veel brekende golven zijn, dan zijn de stenen en het grind allemaal mooi afgerond, maar meestal is dat verbazingwekkend lastig om op te lopen. Op een prachtige dag liggen we ten anker bij een mooi eilandje en we na het eten nog even lekker met de kleine in het bos rond banjeren om te kijken wat voor vogels, dieren, planten en paddenstoelen we kunnen vinden. Na een poosje door een een veld van mos gestruind te hebben komen we bij een ander strandje aan. Prachtig mooi grind, afgerond en de meeste stukken zijn 3 tot 5 keer zo breed als dat ze dik zijn. Dat loopt heerlijk en de schoenen gaan al snel uit en met onze blote voeten rennen we achter elkaar aan op het strand. We proberen kleine torens te bouwen, maar ze storten gelijk weer in. Tijdens deze actie komen we er wel achter dat de grindlaag zeker aan halve meter dik is, waarschijnlijk zelfs meer. Ik krijg een ideetje...

In Sitka hebben we een behoorlijk lang oprijpad en om te voorkomen dat het een modderboel word ligt er een laag grind overheen. Dit grind komt uit een 'gravel pit' op een paar kilometer van ons huis. Dat is niets meer en niets minder als rotsblokken die gekraakt worden en in kleine stukken uiteenvallen. Dit grind is zo scherp dat mijn zacht houten klompen het net anderhalf seizoen uithouden voor ze een nieuwe zool moeten krijgen. Inmiddels zit er een eikenhouten zool onder en dat gaat wat langer mee. Naast het huis hebben we een mooie bank van hergebruikt hout welke in een circel om een vuurkorf heen gaat. Ook daar ligt allemaal grind omheen. Ik mag graag op blote voeten lopen als het niet te koud is buiten, maar op dat grind is het ondoenlijk omdat het zo scherp is.

Dit grind is zo mooi en het loopt zo lekker op blote voeten dat ik bedenk dat ik dit graag minimaal om het buiten zit gedeelte en de vuurkorf heen wil hebben. Ik ga aan het rekenen; laag dikte x oppervlakte. Ik kom op anderhalf tot twee kuub grind uit. Ik haal het lijnenplan van de boot erbij en ga eens meten hoeveel ruimte ik heb ik de diverse bilges die deze zomer toch leeg zijn. Dat blijkt 1800 liter te zijn. Ik heb ook nog drie grote watervaten aan dek staan van 60 liter elk. Die vaten hebben we normaal gesproken aanboord voor het smelten van ijs en sneeuw. Deze zomer had ik ze meegenomen om wat meer zoet water mee te kunnen nemen. De katoenen luiers die om de dag een wasmachine vol hebben drukken een flinke stempel op ons water gebruik. We hebben nog maar twee weken voor we weer thuis zijn en ik heb net een paar dagen terug de vaten in de tank geleegd. Ik opper het idee aan vrouwlief: de boot volladen met dit prachtige grind en op de grond van het zitgedeelte uitspreiden. Haar ogen lichten op, ja graag!! Terwijl zij met dochtertje blijft spelen op het strand ga ik terug naar de boot om alle emmers mee te nemen die ik vinden kan. In totaal genoeg om 85 liter grind mee te nemen in een keer. Ik vaar met de dinghy naar het betreffende strand en gedrieen maken we de emmers vol en gaan we naar de boot. De emmers stort ik leeg in de bilge. Het is echter 20 minuten varen met de dinghy en slechts 85 liter per keer betekend vele uren heen en weer varen. We besluiten het anker op te halen en zo dicht mogelijk bij het strand voor anker te gaan. Het water is er 50m diep, dus ik heb alle ketting nodig de we hebben. Het anker houd. Er is geen wind en er staat een halve knoop stroom parallel aan het strand. Dit is maar 1 minuut met de dinghy. Na dik 20 keer heen en weer varen zitten bijna alle bilges vol, de vaten aan dek zijn vol en 4 van de 5 emmers zijn ook vol. Als mijn berekeningen kloppen is het een fractie meer als 2 kuub! De boot ligt 6 centimeters dieper op zijn waterlijn en ligt wat voorover, maar het is maar 100 mijl voor we weer thuis zijn.

Eenmaal thuis gekomen moet dat grind omhoog, alle 3 ton moet lopend omhoog. Het huis is 30m boven zee niveau en daarvoor moeten we een lange trap op. Ik zet een grote speciekuip op de steiger en vul die met grind. Telkens als we met lege handen omhoog lopen scheppen we twee emmers vol en nemen die mee omhoog. Slechts enkele weken later ligt al het grind op het erf. Gelukkig, de berekeningen kloppen, we hebben enkele vierkante meters meer dan we nodig hadden, een beetje extra laag dikte kan geen kwaad.

Zo! Wat een klus. Eer van je werk lijkt me als je het vandaag de dag nog ziet liggen dat grind.
René

Wat een leuk verhaal weer. Ik kijk naar de foto en denk: wat een rare ronde cirkel. Even later:

Perry

Helder

Het is de herfst van 2015, we zijn net in Alaska aangekomen via de Noord West Passage en ik krijg een e-mailtje van Skip Novak, hij was benaderd door een Engelsman welke al 22 keer naar de Noordpool was geweest en hij was opzoek naar een (zeil)boot voor zijn volgende expeditie, Skip had geen boot in het noorden en dacht aan mij om de opdracht aan te nemen. Ik ben eerst wat sceptisch tov het tocht plan, maar ik besluit om er toch serieus naar te kijken. Ik besteed enkele uren met het bestuderen van historische ijskaarten en satelliet fotos van de regio (ver)ten noorden van Alaska. Na enkele dagen brainstormen en overleggen met zowel mijn vrouw als met onze zaken partner besluiten we dat we het willen wagen om mee te doen aan het ambitieuze plan. We komen met een logistiek voorstel en een financieel plan. Enkele weken later zijn mijn vrouw en ik om andere redenen in Engeland en maken een uitstapje naar London om met de expeditieleider af te spreken in een een of andere classy pub waar je lid moet zijn om binnen te mogen komen. We praten de hele avond en menig snack en drankje word besteld. Het plan word bezegeld en het contract word getekend onder voorbehoud van financiering van zijn kant. De winter verstrijkt terwijl wij onze beide boten klaarmaken voor de meest extreme tocht die we ooit ondernomen hebben. Het is maart en de financiën zijn nog steeds niet rond, collectief besluiten we om deze tocht en jaar uit te stellen en wij maken plannen om die zomer anders in te vullen. De winter van 2016 staat weer in het teken van het afwerken van to do lijstjes en het klaar maken van de boten. Het is februari en weer zijn de financiën niet rond. We maken van onze kant een besluit, wij vinden dit project zo uitdagend, interessant en belangrijk genoeg voor de wetenschappelijke wereld dat we bereid zijn om alle logistieke kosten op ons te nemen met de overeenkomst dat als er geld beschikbaar komt dat dit gebruikt word om ons financieel schadeloos te stellen. Een hoop heen en weer overleg vind plaats en we komen met een aangepaste afspraak. In de praktijk is het een stuk makkelijker om fondsen te werven als de tocht al onderweg is en er op zeer korte termijn resultaten te verwachten zijn. Het is de grootste financiele gok die ik ooit gemaakt heb en er zijn heel wat slapeloze nachten om door te komen.

Juli komt en we liggen in Dutch harbor, we hebben net een charter programma afgewerkt om de meeste gemaakte kosten eruit te hebben, het is een korte hop van 600 mijl naar Nome in west Alaska, dat is waar we de expeditieleden aanboord zullen nemen. Wij zijn er ruim een week te vroeg om van onze kant de laatste puntjes op de i te zetten. De door ons verzorgde 4e persoon om te helpen met het reilen en zeilen van de boten komt ook hier aan boord. We wilden minimaal 2 ervaren (ijs)schippers op iedere boot hebben. De mensen druppelen binnen, de meeste uit Engeland. De expeditieleider welke al 22 keer naar de Noordpool is geweest komt op zijn pantoffels aan en heeft geen ander schoeisel mee. Hij denkt dat in Nome te kunnen kopen. Ik schud mijn hoofd en begin me toch echt wel zorgen te maken over de hele situatie. We hebben nog twee weken voor vertrek en er is nog oneindig veel te doen. De technische kant was helemaal tot in de details doorgesproken en vastgelegd. Zo was er een satelliet communicatie systeem voorzien wat in staat was om filmpjes en dergelijke te versturen. We hadden afgesproken dat dit aangesloten zou worden op een computer en dat alle benodigde software geïnstalleerd en werkend zou zijn zodat het een plug and play situatie zou zijn. In plaats daarvan zat alles nog vacuum verpakt in de originele dozen en was er helemaal niets geprobeerd of getest. De moeilijkheid is dat er nagenoeg geen internet is in Nome en wat er is kost veel geld en is heeeeeeel erg langzaam. Alle hardware word aangesloten, de antenne zo groot als een flinke radar antenne word gemonteerd en dan komen we op het punt waarop de software geïnstalleerd moet worden, niet alleen de drivers, maar ook de email software en nog wat andere programma's die er bij horen. Alles met elkaar moeten we bijna 800MB downloaden om het werkend te krijgen. In de moderne wereld geen probleem, maar in Nome nagenoeg onmogelijk. We proberen diverse cafe's, bieden aan om te betalen, we proberen overheidsgebouwen, bibliotheek en nog veel meer. We proberen zelfs om een naam te krijgen van iemand die van Anchorage naar Nome komt vliegen om te zien of ze het vanaf daar op een stick kunnen zetten en mee kunnen nemen op het vliegtuig. Niets werkt en het ziet er naar uit dat we het zonder satcoms moeten doen. Email zonder bijlages kan altijd wel via het systeem wat ik aan boord heb, maar 1GB per maand gaat dat primitieve lijntje niet trekken. Op een middag springt er iemand aan dek om ons uit te nodigen voor een 'zeilers dinner' bij hun thuis. Een zeiler die in Nome woont en zelf al eens de Noord West Passage heeft gevaren in een open boot heeft de traditie opgebouwd om 'collega' zeilers uit te nodigen bij hem thuis. Hij ging er vanuit dat wij bezig waren met een doorvaart maar was positief verrast dat we een heel ander plan hadden. Hij bleek internet te hebben wat de downloads aan kon en wilde het graag beschikbaar stellen. Na veel proberen is het uiteindelijk allemaal gelukt.

De vertrek dag breekt aan, maar er staat een flinke storm uit het noorden. Al het water uit de Beringzee waait af en het waterpijl in de haven van Nome daalt met 50cm. Getijde verschil is hier niet en Bagheera staat met de waterlijn 30cm boven water. Niet alleen is het momenteel onplezierig om door de Beringstraat te varen, we kunnen simpelweg de haven niet uit. Dit blijft nog 3 dagen aanhouden, maar uiteindelijk kunnen we toch vertrekken. Het duurt 6 dagen voor we eindelijk in de Centraal Arctische Oceaan zijn en nog 3 dagen voor we het eerste zeeijs zien, maar het echte avontuur gaat nu toch echt beginnen. De meeste dagen zijn mistig en grijs met weinig wind en vaak motregen, maar op een bijzonder mooie dag komt de zon erbij en kunnen we 30-40-50 mijl ver kijken. We ankeren de boot aan een ijsschots zodat de wetenschappers hun uitrusting op het ijs kunnen zetten en hun metingen kunnen gaan verrichten. Het water is hier zo helder dat je makkelijk 100m diep kunt kijken, iets wat ik zelf nog nooit eerder heb meegemaakt en wat echt een indruk achterlaat. Dit fenomeen zien we nog vele malen terug in de maand die volgt.

Uiteindelijk krijgen we na bijna een jaar toch al onze onkosten vergoed en is het financieel geen ramp geweest. Er is een gigantisch media circus om dit project geweest en op 6 continenten hebben we een item in het 6-uur journaal gehad, vele tientallen kranten hebben over ons geschreven en dagelijks waren er meerdere interviews. Dit hele mediacircus is een veel te grote afleiding van de dagelijkse gang van zaken en heeft eigenlijk helemaal geen plaats in zon intense tocht. Het zijn dit soort foto's die me dan toch weer terug brengen naar waar het werkelijk om gaat: intense natuur, doorzettingsvermogen, moeilijke keuzes en back to basics. Ik hoop een vergelijkbare tocht nog eens over te mogen doen zonder alle aspecten onder eigen controle, geen slechte voorbereiding, een goed plan, niet te veel bijzaken en gewoon echt bezig te kunnen zijn met wat belangrijk is tijdens zo'n tocht.



Ter referentie, die 'blob' die onder de ijsschots uitsteekt is ongeveer 5 tot 7m onder water.

Erikdejong schreef :
Onze zeiltocht naar Groenland vorig jaar had op de terugtocht ook weer Jan Mayen als tussenstop in de planning. Niet alleen omdat dit eilandje in de Noordelijke IJszee op een vorige reis zo’n overweldigende indruk had achter gelaten, maar om wat emmers grind langs de waterlijn van het strandje aan de Walvisbaai mee te nemen. Het zwarte glimmende grind is daar zo mooi afgerond, het lijken wel gepolijste konijnen keutels.

Helaas kon het bezoek vanwege de barre weersomstandigheden op dat moment niet doorgaan en moest de koers verlegd worden naar IJsland.

Echter, dat grind moet toch eens deze kant op komen. De bestemming daarvan hou ik nog even voor mij …

Daarom zit het nog in de planning om Jan Mayen opnieuw te bezoeken. Dat zou dan meteen een mooie verre off-shore Maiden Voyage voor mijn tri kunnen worden

Misschien met mediaman erbij? Ik meld me direct aan.

Mooie verhalen weer ! Zo kom ik de winter wel door.

AndreAzuree schreef : Daar hadden we er twee van aanboord....

Hier is een link naar de instagram van 1 van de twee. Daar kun je een hoop leuke plaatjes van de tocht vinden als je terug gaat naar 2017.

www.instagram.com/conormcdphoto/

Dank voor de mooie verhalen Erik!

Erikdejong schreef :
Thanks, ik ga ff kijken.