Onderwerp: Uit het logboek van Bagheera - fotos met verhaal

Vrienden

Ik lig in de haven van Ilulissat te wachten op een nieuwe motor als er op een mooie zonnige dag een eenvoudig wit knikspantje de haven komt binnen pruttelen. Mijn eerste reactie is dat het een Poolse boot is, vraag me niet waarom, maar de Poolse knikspantjes komen overal in de ijzige gebieden en het zijn vaak boten met niets erop en er aan en het is behorlijk afzien voor de bemanning. De boot draait langzaam om en ik zie dat ze uit Hongarijen komen. Niet veel later hebben we een moeizaam gesprek. Hij is een universiteitsprofessor, maar zijn Engels is erg gebrekkig. Zijn vrouw spreekt helemaal geen Engels. Ze hebben echter ook 2 kinderen aanboord, een zoon van 9 en een dochter van 15. De dochter spreekt zeer goed Engels en ze helpt mee om alles te vertalen. We buigen over kaarten, kijken fotos van Groenland, eten samen en spelen kaartspelletjes. Enkele dagen later vertrekken ze weer. Zo gaat dat in het zeilersleven, je hebt leuke ontmoetingen en enkele dagen later gaat een iedeer weer zijn eigen weg.

Soms komt het echter voor dat je dezelfde mensen en boten meerdere malen tegen komt. Enkele maanden later lig ik ten anker voor Pond Inlet als ik in de verte een bootje aan zie komen op de motor. Ze hebben tegenstroom en het duurt erg lang voor ze ook bij het strand zijn om het anker te laten vallen, het zijn de Hongaren weer. Weer enkele gezellige dagen, samen brandstof tanken met behulp van de bijboot en een tankwagen die het strand opgereden is. Weer volgt er een 'totziens', want wie weet.

We zijn een jaar verder, het plan is om de Noord West Passage door te varen. We zijn echter vroeg in het seizoen en wij besluiten om eerst nog wat te gaan verkennen in het Kane Basin en het Kennedy Channel met wat extra tijd in het door mij zo geliefde Ellesemere Island. We hebben een hoop lol, maar midden Augustus moeten we dan toch echt ergens in de nabijheid van Sommerset Island zijn. We besluiten om via Resolute te gaan, een afgelegen dorpje in het Noorden van Canada. Havens hebben ze niet in deze contreien, dus je gaat in een half open baai voor anker en hoopt dat er niet te veel ijs ligt en er geen wind uit de verkeerde richting komt. Als we de hoek om draaien om de baai binnen te varen ligt daar tot onze verassing de Hongaarse boot. Ze zijn niet aan boord, maar later die middag komen we ze in het lokale winkeltje tegen. Ze zijn ook van plan om door de Noord West Passage proberen te komen, maar hebben vanwege de maat en de snelheid van de boot wel besloten om de boot ergens in Canada te laten overwinteren.

We bekijken de ijskaartjes, ten zuiden van ons is de Peel Sound, daar ligt nog een hop drijfijs, maar het is rustig weer en ik besluit dat Bagheera er waarschijnlijk prima doorheen zal komen. Er liggen nog een paar andere boten maar de meesten durven het niet aan. Met 4 boten steken we de fjord over en gaan de Peel Sound in. De eerste schemering komt er al weer aan, het is het einde van de zomer en de eeuwige zomer zon gaat voor het eerst weer achter de bergen. Samen met al dat drijfijs en volkomen windstilte geeft dit een prachtige avond. Langzaam maar zeker komen we er door, Bagheera voorop en 3 andere boten in het zog. Even na middernacht breekt te boel open en komt er wat wind. We kunnen zeilen en hoeven alleen om enkele sporadische ijsschotsjes te sturen.

Het nieuwe ijskaartje komt binnen, en er ligt heel veel ijs in de route die we graag willen nemen. Er is de alternatieve route via Gjoa Havn, maar die is erg ondiep en is een heel stuk langer. De voorspelling is voor een stevige wind uit het zuiden voor de komende dag, dus mijn vermoeden is dat de boel dan lekker open zal waaien. We besluiten om het even af te wachten en gaan aan de westkant van de Bellot Strait ten anker. De band met andere zeilers word sterker met dit soort mini avontuurtjes.

We gaan weer door, mijn vermoeden lijkt juist en Victoria strait is behoorlijk uitgewaaid. Onze Hongaarse vrienden zijn er niet zo zeker van, ze hebben maar een kleine boot en slechts 15 oude pk's in het ruim staan. Veel ijs kunnen ze niet hebben. Toch vinden ze de kortere weg wel aantrekkelijk en willen ook graag bij het ijs gaan kijken. Ze besluiten te volgen en kunnen later altijd nog van koers wijzigen als ze het te gek vinden. We komen aan bij het zeeijs, het is behoorlijk dicht en er drijven flink grote brokken rond. Bagheera heeft er niet veel moeite mee en duwt menig blok aan de kant om een door gangetje voor de andere boten open te laten. De Hongaren varen achteraan. Menigmaal moet er gestopt worden omdat er een ijsbeer langs komt, het levert prachtige plaatjes en nog mooiere herinneringen op. Op gegeven moment hoor ik de Hongaarse boot op de radio komen, ze zitten vast in het ijs en kunnen niet meer voor of achteruit. Ze liggen een paar honderd meter achter me en ik draai om om ze te gaan halen. Zachtjes zet ik de neus van Bagheera tegen een groot blok ijs en ik duw het aan de kant, ze kunnen weer vooruit, ze volgen me dicht op de spiegel om zo het meeste voordeel te hebben van het 5m breede 'kanaal' wat Bagheera achterlaat.

Later die dag liggen we gezamelijk ten anker bij Jenny Lindt eiland, niet meer als een woestijnachtige heuvel omgeven door water en ijs. Nog 1 etappe naar Cambridge Bay, het volgende dorp waar we eventueel brandstof en wat groente kunnen krijgen. Onderweg er naar toe hebben we een prachtig lopend windje en de spinnaker kan erop. Bij ons schalt te muziek uit de radio en we hebben dolle pret. We hebben weer een hongaars gesprekje over de marifoon, de dochter hoort de muziek op de achtergrond en vraagt of ik de microfoon van de marifoon wat dichterbij de luidspreker van de cd-speler kan houden zodat ze het beter kan horen. Hun boot is uiterst simpel en een radio voor muziek hoorde zeker niet bij hun uitrusting. Gezien er geen enkele andere marifoon gebruiker in de buurt is die er last van kan hebben geef ik gevolg aan het verzoek. Nadat het liedje afgelopen is vraag ik of ze een verzoek plaatje heeft. Er kwam direct een antwoord. Ik kijk in mijn muziek bibliotheek en het bleek er tussen te zitten. 45 minuten lang spelen we muziek voor haar, ze is dolblij en is zeker een high-light tijdens de passage. Nog een laatste gezamenlijk bezoek aan Cambridgebay en we gaan wederom onze eigen weg. Wij moeten door, we hebben een huis gekocht in zuid Alaska en dat is nog 3500 mijl varen en het is al de laatste week van Augustus. De Beringzee in de herfst is meestal geen pretje. De Hongaren varen op hun gemakje en al sight see-end door naar Tuktoyaktuk waar de boot zal overwinteren.

Enkele jaren later zijn we in Sewerd, in zuid Alaska, we komen onze Hongaarse vrienden weer tegen. Twee jaar terug kregen we een mailtje dat ze naar Sitka wilde komen en of wij thuis waren. Dat was inderdaad het geval. Echter het weer zat ze niet mee en ze mailde ons dat ze het niet gingen halen. Ik vraag waar ze waren, dat bleek slechts 350 mijl ten noorden van ons te zijn. De meerlijnen gaan los, we varen twee nachtjes door en we liggen weer zij aan zij in Icy Bay, omgeven door ijsbergen en veel drijfijs, net als de omstandigheden waar we elkaar hebben leren kennen. De dochter moet vanaf daar behoorlijk snel weer thuis zijn omdat school weer begint voor haar. Het zal erg lastig zijn om weer op tijd in Sewerd terug te komen waar ze de boot weer op de wal willen zetten voor de winter. Ze besluit dus om met ons mee te komen naar Sitka en vanaf daar naar huis te vliegen. Een kort weekje later is ze weer thuis.

Vele tientallen boten komen telkens weer terug als en rode draad in het zeilersleven, het zijn ontmoetingen die je niet vergeet en boten die ja na al die tijd van verre kunt herkennen. Soms kom je elkaar bij puur toeval weer tegen, soms is het gepland en zoek je elkaar weer op als je weet dat je redelijk dicht bij elkaar in de buurt bent. Dit soort vriendschappen maakt het leven interessant.

Mooi!

Super foto. Die kan zo on the cover of a magazine

Goed verhaal!


Gepost met de officiële Zeilersforum-app

JAmes schreef : Dank je! Hij hangt ingelijst boven het bed van hun zoontje. Al is die inmiddels ook alweer 17 of 18 denk ik.

Mooi verhaal Erik.

Weer een erg leuk verhaal en een mooie foto Erik!

Ik weet niet waar ik meer van geniet; je verhalen of de foto's. Prachtig!