Onderwerp: Uit het logboek van Bagheera - fotos met verhaal

Mooi om te lezen Erik! Ben benieuwd naar het vervolg....

jerry schreef : Dat is niet helemaal waar. Neem bijvoorbeeld de gepatenteerde Schelde Huid wat niet alleen gebruikt word op mijnenvegers, maar ook op bijvoorbeeld binnnevaart tankers om catastrofaleschade aan de huid te voorkomen. Allemaal dunneplaat, maar heel goed in het absorberen van grote impacts zoals aanvaring of een explosief. Zie het als een kreukelzone in een auto.

AndreAzuree schreef : Verhalen in het algemeen of de bouw van de boot?

allebei, maar ben ook wel benieuwd hoe het boot-casco is afgebouwd.

Zijn er nog meer die een bouwverslag met fotos willen zien van Bagheera? Als er belangstelling voor is wil ik best een serie fotos bij elkaar zoeken en er een verhaaltje bij schrijven.

Volgende foto uit het logboek.

Zonder water.

We zijn met een onderzoek project bezig en we hebben 4 landlubbers aanboord van Bagheera en nog 2 aan boord van Snow Dragon. Beide boten varen ten alle tijden binnen zichtbereik en elke boot heeft twee ervaren (ijs)schippers aanboord. Een van de grootste uitdagingen van varen met mensen welke nog nooit aanboord van een kleine boot zijn geweest is het conserveren van water. Om de een of andere reden dringt dat echt niet bij ze door dat we tussen de twee boten maar 2500 liter water hebben en dat we daar met 10 man 7 weken mee moeten doen. Het duurt dan vaak ook niet lang voor ik de elektrische waterpomp uitzet en we overschakelen op de voetpomp om water te besparen. In het geval van deze tocht had ik besloten om drie grote drums mee te nemen voor het smelten van sneeuw, omdat we met zoveel waren en de terugkeer datum onbekend was had ik besloten om de drum vol schoon water aan dek te zetten. Op gegeven moment varen we al enkele dagen in de Centraal Arktische Oceaan, de oceaan waar de noordpool ligt en waar je meer dan 200 mijl uit de kust bent (exclusieve economische zone) en zijn we al meer als een week onderweg vanuit onze vertrek haven in West Alaska, eindelijk zijn we omgeven door grote stukken zeeijs en is er geen oceaan deining meer. Het is prachtig mooi 'zomer' weer met volkomen windstilte, geen wolkje aan de hemel en een zon die 24 uur per dag rondjes om ons heen draait. Een mooi moment om de vaten die aan dek staan leeg te gieten in de watertank die op het moment in gebruik is. Ik krijg er twee vaten in en dan is de tank vol. Ik denk bij mijzelf dat deze 'mad bunch' toch best goed met water omgaat, met deze snelheid houden we het makkelijk 2 maanden vol op de hoeveelheid water die we bij ons hebben. Ook ligt er best een hoop verse sneeuw op alle ijsschotsen, dus aanvullen van de watervoorraad is altijd mogelijk. Weer een zorg minder denk ik nog en de elektrische waterpomp blijft lekker aan staan.

We zijn weer enkele dagen verder en het mooie 'zomer' weer blijft aanhouden. Ik sta aan het roer om tussen een reeks met ijsschotsen door te slalommen als ik een stem uit de kombuis hoor komen om me op de hoogte te brengen van het feit dat de waterpomp loopt maar dat er geen water uit de kraan komt. Dat is niet goed, dat betekend dat de tank leeg is en dat we anderhalve week in een anderhalve maand tocht al meer als de helft van het water gebruikt hebben. Ik begin binnensmonds te vloeken en vraag mijn vrouw om het sturen en navigeren over te nemen. Ik kijk wat er aan de hand is en het lijkt geen gebrek aan water te zijn. Ik schroef de kleine kijk opening in de bovenkant van de tank open en zie tot mijn opluchting dat de deze nog zeker voor 80% vol zit, dat stelt in ieder geval gerust. Ik haal de waterpomp los en maak deze open, misschien zit er wat vuil tussen of zit er een lekkage in het membraan. Nog meer gevloek, het membraanhuisje waar ook de druk sensor in zit is zo fragiel dat ik per ongeluk een plastik lipje afbreek en de boel kan niet meer in elkaar gezet worden. Ik heb ook geen lijm aanboord waar ik de boel mee dicht kan smeren zodanig dat het nog werkend is. Ik haal de reserve pomp uit het schap met reserve onderdelen en monteer deze. Alles is aangesloten en weer opgehangen zoals het hoort. Ik open de kraan, de pomp begint te lopen maar er komt geen water. Ook na een tijdje laten lopen om de lucht uit de leiding weg te laten lopen komt er nog steeds geen water uit. Er is meer aan de hand. Ik haal de zuigleiding los van de RVS leiding die naar de betreffende tank gaat. Ik haal er een duikfles bij waar ik een spuitpistooltje voor heb, die gebruik ik om de leiding door te blazen, misschien zit er een verstopping in, we gebruiken immers zo nu en dan wel eens rivier water om de tanks te vullen dus soms komt er wel wat vuiligheid mee. Er gebeurt niets, de lucht komt niet door de leiding heen. Nog meer gevloek, als je het met 200 bar niet schoon kunt blazen dan zit het echt goed verstopt, hoe kan dit? De volgende stap is de tank open maken om er beter in te kunnen kijken. Nu word het me meer duidelijk, de bodem van de tank is bevroren en de ijslaag is dik genoeg dat de opening van de zuigleiding welke slechts een centimeter boven de bodem van de tank zit ook in het ijs bedekt is, geen wonder dat er geen druppel water meer doorheen komt!

Het is Augustus, maar op deze rustige dagen vriest het enkele graden en de zeewater temperatuur is rond de -1.5 graad. Dit is zeker niets nieuws voor Bagheera en ik denk er niet eens over na. De romp is van staal en de tanks zijn onderdeel van de constructie. Dus het drinkwater staat in direct thermisch contact met het buitenwater en is goed geisoleerd van het interieur van de boot. Normaliter klotst het water in de tank lekker rond en mengen de laagjes met verschillende temperaturen zich prima. Het is nu echter zo stil dat de laag in contact met de huid begint te bevriezen. Hoe gaan we dit nu weer oplossen? IJsvrij maken valt nog niet mee en ik zie niet echt hoe we het ijsvrij kunnen houden voor de komende maand. Allerlei gedachten komen in mij op, inclusief een klein circulatie pompje wat ik aan boord heb om het water 24 uur per dag te laten circuleren. We hebben een heel druk schema en ik heb ben al 18 uur per dag in touw, ik heb geen tijd om me meer als een uur per dag met het ijsvrijhouden van de tank bezig te houden. Ik kom op met een ander idee, ik zet een van de grote smelt water vaten in de kombuis direct naast de Dickinson kachel, slechts 80cm bij de waterpomp vandaan. Ik pak een stukje waterslang, zet dat aan de voetpomp die ik in de kombuis heb, boor een gat in het deksel van het vat, steek de slang er doorheen en gooi enkele emmers water die ik uit de tank kan heven in het vat. Ik probeer of het werkt. Het doet het! met de voetpomp komt er water uit de kraan, zelfs warm water uit de boiler werkt gewoon op deze manier. Prima, zo kunnen we wel de zomer doorkomen.

De wetenschappers en fotografen die we aanboord hebben brengen enkele uren per dag op het zeeijs door, voor hun veiligheid is er altijd iemand op de uitkijk om de omgeving in de gaten te houden. Varierend van snel binnen rollende mist tot ijsberen en brekende ijsschotsen. Door iemand continue op de uitkijk te hebben kunnen de anderen zich 100% op hun werk richten. De persoon op de uitkijk krijgt zo nu en dan enkele emmers naar zich toe geworpen vanaf de boot en deze worden dan gevuld met verse sneeuw. Die sneeuw dumpen we meerdere keren per dag in het grote vat en we kunnen op deze manier de water voorrad goed op pijl houden.

Een maand gaan we zo door, het is extra werk, maar we hebben genoeg water voor drinken, koffie, thee, koken en persoonlijke hygiene. Ik maak me gedurende deze maand nog wel wat zorgen over de terug reis. De afstand tussen de ijsrand waar we sneeuw kunnen verzamelen en de haven waar we heen kunnen is zeker 700 mijl en zou zomaar een week kunnen duren. Ik heb geen idee hoe lang het duurt voor de tank ver genoeg ontdooit zodat we deze weer kunnen gebruiken. In die week kunnen we geen sneeuw verzamelen. De andere twee vaten gaan ook naar binnen en ik zorg ervoor dat ze helemaal tot de nok toe vol zitten met gesmolten sneeuw. Dat moeten we hopelijk tot een week kunnen rekken. Iedere ijschots waarvan we denken dat het de laatste kan zijn gebruiken we om de voorraad drinkwater aan te vullen dmv sneeuw verzamelen.

We varen weer naar het zuiden, het is al september en de nachten worden alweer donker, we zien dagelijks minder zeeijs om ons heen en op een zekere dag voelen we de eerste oceaan deining weer welke we al meer als een maand niet gevoeld hebben ondanks dat we al die tijd honderden mijlen uit de kust zijn geweest. Ik ben even enkele uurtje van wacht af en ik plof mijzelf op de salon bank neer om even een kort slaapje te doen. Ik hoor een vaag gebonk op het stalen casco. Ik vraag mijn vrouw die op wacht staat om het anker even aan te trekken, soms rolt die een beetje heen en weer in het boegbeslag en slaat dan tegen de romp aan. Staal geleid goed en dat dreunt door de hele boot heen. Enkele minuten later komt ze weer terug om te vertellen dat het gebeurt is. Ik hoor het geluid echter nog steeds. De kleren gaan weer aan en ik ga op zoek. Ik duik de diverse bergruimtes in om te zien of er iets heen en weer ligt te rollen, ik kan echter niets vinden. nog een uur later word het gebonk steeds sterker. Er staat inmiddels een lekker windje en met halve wind lopen we een knoop of 7-8 met bijbehorende zeegang. De boot gaat dus lekker heen en weer en op en neer. Ik ben uren bezig om de oorzaak van het geluid te vinden en ik word er helemaal gek van. Het geluid word steeds harder en harder. Na lang zoeken en elimineren heb ik besloten dat het geluid precies uit het midden van de boot komt. Behalve de watertanks en de dieseltank is daar helemaal niets. Dan begint het me eindelijk te dagen, het ijs in de tank is aan het ontdooien en is naar de oppervlakte van de tank gedreven, de ijsschotsen worden steeds kleiner en krijgen daardoor meer bewegingsvrijheid om tegen het staal van het casco aan te rammen op iedere golf beweging. Ok, hier kan ik mee leven, ik kan er toch niets aan doen en het gaat vanzelf over. De 6 uren die volgen word het geluid steeds harder, de tanks bestaan uit 10 spantvakken van 40cm bij 60cm en zo groot zijn de blokken ijs dus ook, iedere golf beweging heeft als gevolg dat 10 blokken ijs tegen de romp aan beuken net alsof er met 10 voorhamers continue tegen de romp geslagen word. Als de nacht vordert word het geluid minder en worden de klappen steeds minder hard. het ijs zal wel opgebroken zijn in kleine klontjes, het geluid veranderd steeds meer in een losse brei van ijs welke rond slost. De tanks zijn dan al lang weer in gebruik. Als we in Nome aankomen hebben we nog meer dan 1000 liter water in de water tanks zitten. De laatste paar honderd mijl moeten we op de motor varen en er is meer dan genoeg heet water. Alle 10 de opvarenden nemen ellen lange douches, het kan toch niet meer op.

Ga zo door Erik, van dit soort verhalen geniet ik!

Ja zeker heel leuk om te lezen.
En ook mooi om te zien hoe de boot is gebouwd!

Ja, leuk foto's en verhalen over het bouwen van Bagheera!

Lekker leesvoer, en de bouwperiode met plaatjes is ook niet heel erg.

Ook ik lees mee
Een bouwverslag met foto's, ja graag
Het logboek leest ook lekker
Ton

Dank allen voor de leuke feedback, ook via pb.
Ik zal ook eens aan een bouwverslag beginnen. Voor dit draadje heb ik ook nog tientallen verhalen en foto's dus die zullen ook blijven komen.

Heerlijk om te lezen allemaal en zeker ook benieuwd naar de bouw van de boot

Geweldig om te lezen Erik! Ik heb een airfryer aan boord, maar jij hebt een slush puppy machine!

Geweldig verhaal weer, Erik. Bedankt voor het delen.

Ik ben een lezer die niet elke keer reageert, maar wel al de verhalen met veel plezier leest.

Ga door en ook het bouwverslag lijkt me interessant.

Willem-vdV schreef :
+1

Gestrand

Ik heb zo mijn favoriete zeilbestemmingen, ver bovenaan staat Groenland, gevolgd door Ellesmere Island. Ergens in mijn top 5 staan de Aleuten, de ketting van eilanden tussen Alaska en Kamchatka, Siberie. Met elkaar zijn het meer dan 300 eilanden die netjes op een rij liggen, van oost naar west is het 1400 mijl varen. De naamt komt van Aleut, de oorspronkelijke bevolking die hier duizenden jaren overleeft heeft. en het vertaald als 'Mensen van de kust'. De andere stammen beschrijven de eilanden als de geboorte plaats van de wind. Een terechte naam, de gemiddelde windsnelheid langs deze ketting van eilanden doet niet veel onder voor die van Kaap Hoorn. Daarnaast scheiden ze de beringzee van de Noordelijke Stille Oceaan waarvan we allemaal weten dat dit niet echt een terechte naam is.

Wat deze eilanden zo bijzonder maakt is de zeer rijke geschiedenis. Dit gaat van de overblijfselen van mini nederzettingen van meer als 2000 jaar geleden tot Japanse bezetting in de tweede wereld oorlog tot het testen van atoombommen in de jaren 50 en 60.

Ik beperk me hier even tot de geschiedenis van de tweede wereld oorlog omdat het over de foto gaat. Zoals waarschijnlijk goed bekend is hebben de Japanners volledig onverwacht een aanval op Pearl Harbor gedaan in December van 1941 en daarmee de VS in de oorlog betrokken. Wat aanzienlijk minder mensen weten is dat de Japanners Amerikaans grondgebied bezet hebben en daar een marine en luchtmacht basis hebben gebouwd. Dat zijn de eilanden Attu en Kiska. Slechts 6 maanden na de aanval op de Honolulu marine basis hebben de Japaners deze twee eilanden bezet, tegelijkertijd vond de 'battle of Midway' plaats. Een eiland ten westen van de Hawaiiaanse eilanden. Het was bedoeld als een afleidingsmanouvre zodat de Amerikanen niet wisten waar de grote invasie plaats zou vinden. De twee Aleut eilanden zijn ruim een jaar bezet geweest met 2500 man op Attu en bijna 7000 man op Kiska. Diverse marine schepen, onderzeeers en vele vliegtuigen waren daar gestationeerd. De Amerikanen wisten dat dit gebeurt was, maar konden vooral door de moeilijke weersomstandigheden niet spioneren op wat er daadwerkelijk gaande is. Het organiseren van het tegenoffensief duurde ruim een jaar en de Amerikanen wisten niet wat te verwachten, dus hebben ruim 60.000 man ingezet, landingsbanen aangelegd, marine schepen opgetrommeld en flinke voorraden opgebouwd. Toen ze uiteindelijk een jaar na de bezetting van Kiska een aanval wilde doen op Kiska om het terug te nemen bleek het volledig verlaten te zijn. De Japaners hadden zich ruim een week van te voren in de dichte mist terug getrokken. Alles wat ze niet mee konden nemen hadden ze opgeblazen of anderzijds onbruikbaar gemaakt. Attu duurde langer om te verlaten en op 28 na zijn alle Japaners omgekomen op het eiland. Die laatste 28 hebben krijgsgevangenschap overleeft.

Vooral op Kiska is bijna iedere vierkante meter van het eiland nog volledig in de staat van de bezetting. Overal zie je luchtafweer geschut, landingsbanen, onklaar gemaakte onderzeers op het strand, opgeblazen marine schepen op het strand, tunnels in ondergrondse dorpen, voertuigen, tenten, stapels met schoenen, granaat hulzen en wat al niet meer. Het is een groot openlucht museum waar geen beheer is. Hele stukken zijn afgezet met prikkeldraad omdat er nog overal minutie ligt wat op scherp staat.

Een van de interessante objecten is de Nozama Maru, een Japans fregat wat onklaar gemaakt is tijdens een luchtaanval door de Amerikanen. De terugtrekkende Japanners hebben het vervolgens volgeladen met explosieven en tot ontploffing gebracht. Eenerzijds om het schip echt onklaar te maken en anderzijds omdat ze niet alle explosieven mee konden nemen.

het wrak ligt al vele tientallen jaren op het strand. Soms zinkt het door een storm een beetje dieper in het zand waarna een andere storm de boel weer bloot legt. Er is inmiddels zoveel weggeroest dat er over 50 jaar waarschijnlijk niets meer over is.

Prachtige verhalen en plaatjes .
Ik hoop op een vervolg
Gr Teun

Willem-vdV schreef : Hearhear!

Gepost met de officiële Zeilersforum-app

Johan22 schreef : Het draadje over de bouw kun je hier vinden:
zeilersforum.nl/index.php/foru...de-bouw-van-bagheera

Van de week zal ik weer even een foto zoeken en het verhaal erbij schrijven. Stay tuned.

Ik volg eigenlijk al jouw draadjes, het blijft toch een bijzondere reis die jij aflegt en afgelegd hebt. En er dan ook nog een goed schrijfsel van weet te bakken, chapeau! En dankjewel


Gepost met de officiële Zeilersforum-app

Te vroeg

Het is nog maar eind maart als we Bagheera klaar hebben om vanuit Halifax richtig Groenland te vertrekken. Er ligt nog heel erg veel ijs, zowel voor de kust van Groenland als de gehele Canadese kust. Die laatste ligt zo dicht dat alleen een serieuze ijsbreker er doorheen kan. Ik heb drie opstappers aan boord om de boot naar Groenland te brengen. Een Canadese piloot, een Amerikaanse vrouw welke van South Carolina naar Spanje wil zonder gebruik te maken van vliegtuigen en een zeiler uit Zweden. Een lekker gemixt gezelschap.
Het weer is, in mijn optiek, fantastisch, we hebben weinig wind en heldere luchten als we vertrekken wat betekend dat we een beetje nachtvorst hebben in de vroege ochtenden. De tweede dag varen we langs de kust van Cape Bretton Island en gaan de oversteek naar Newfoundland beginnen, de wind neemt toe en in de nacht hebben we halve wind komende van het land met een knoop of 30-35, ofwel rond de 7-8 Beaufort. Het water is verbazingwekkend vlak en de boot huppelt super blij voort met een snelheid van gemiddeld een knoop of 10 door het water, de stuurautomaat staat er op, de spray van de kleine golfjes die wat buiswater opspatten bevriezen op het voordek en aan de reling hangen lange ijspegels. Ik geniet met volle teugen, dit is zeilen!! Niet iedereen is het daar mee eens. Onze Canadese piloot heeft zelf een 45 voets Hanse in British Columbia en hij droomt van een lange reis als hij over 4-5 jaar met pensioen mag. Om uit te vinden of hij het leuk vind heeft hij een zeetocht van 1400 mijl bij mij aan boord geboekt. Hij is echter heel erg zeeziek, zo erg heb ik het nog nooit gezien, tot het punt van halicuneren aan toe met het verzoek of ik hem de trap op wil helpen zodat hij overboord kan stappen. Het is zo erg dat hij echt dood wil. Ik doe alles wat ik kan om het zo comfortabel mogelijk te maken en iedere 15 minuten dwing ik hem om te drinken, met al dat overgeven is uitdroging het grootste probleem. Het word zo erg dat ik dit als een medische noodsituatie beschouw. We hebben voor al onze reizen een standby dokter en ik besluit te bellen en om advies te vragen. We hangen een half uur aan de telefoon en de dokter vraagt maar raak en laat mij allerlei testen doen. Zij besluit dat een IV nodig is om ernstige uitdroging te voorkomen. Daar moet ik even drie keer voor slikken. Ik heb mijn EMT (Emergency Medical Technician) certificaten en ik heb dit regelmatig geoefend, maar nog nooit op een echt persoon en al helemaal niet op een rollende boot waar je jezelf regelmatig schrap moet zetten. Onze Zweedse vriend heeft wat zeilen betreft ook de tijd van zijn leven en heeft helemaal nergens last van. Hij helpt mij om de arm van onze Canadese vriend goed vast te houden met een extra hand op mijn rug om mij nog wat extra te stabiliseren. Het lukt met de eerste poging, de naald zit op de goede plek en het terugtrek mechanisme om het slangetje in de ader te plaatsen werkt precies zoals het hoort. De patient is zo ver weg dat hij nauwelijks door heeft wat er allemaal gebeurt. We hebben drie zakken met vloeistof welke we over 24 uur moeten verspreiden. We hangen de zak aan het bed boven zijn kooi en het druppelt lekker weg. Als alles gedaan is wat we kunnen doen hebben we nog 70 mijl te gaan voor we achter Cape Race kunnen 'schuilen'. We hebben een flinke stroom mee en we gaan 10 knopen door het water. Nog 8 uur varen en we zouden in rustiger water moeten zijn.

Dat blijkt goed uit te komen, ik vaar zo dicht mogelijk langs de kaap zodat we in de wind/golf schaduw van het land komen en dat plan werkt. Binnen 20 minuten ligt de boot helemaal stil, al gaan we nog steeds 6-7 knopen door het water. De patient doet zijn ogen open en vraagt waar hij is en wat er allemaal gebeurt is. We geven hem text en uitleg en tot mijn volledige verbazing is hij binnen een uur in staat om rechtop te zitten en te eten, drinken en praten. Nog weer 3-4 uur later gaat hij aan dek. We zijn omgeven door ijsbergen op de Grand banks en hij moet en zal ze met eigen ogen zien en poseren voor een foto. Ik heb er zo mijn bedenkingen bij, maar help hem mee om zijn droom te vervullen. Het oorspronkelijke doel was om niet te stoppen in Newfoundland, maar vanuit Nova Scotia direct naar Groenland te varen om de Grand Banks heen om slecht weer, mist en ijsbergen te ontwijken. Voor zijn gezondheid zijn we van de route afgeweken en hij vroeg of we een stop in St.Johns konden maken zodat hij van boord kon. Nu we toch zo dichtbij de kust voeren was dat helemaal geen grote omweg en als ik eerlijk ben wilde ik hem niet aanboord hebben voor de 800 mijl door de Labradorzee. We komen halverwege de ochtend in stralen mooi weer de haven van St john binnen, in overleg met de patient hebben we besloten dat er een medisch team op de kade staat te wachten als we aankomen. Hij word afgevoerd in een Ambulance en gaat naar het lokale ziekenhuis om onderzocht en doorgemeten te worden. Na enkele uren komt hij terug naar de haven, hij scheurt van de honger en wil ons allemaal mee uit eten nemen voor een stevige lunch. We gaan er graag op in. Hij heeft zijn werkgever al opgebeld en kan al 'werkende' terug naar huis vliegen vanuit St John. Bij onze laatste groeten en vaarwel duwt hij een enveloppe in mijn hand met een welgemeende dank je wel. Hij heeft uitgevonden dat zeezeilen niets voor hem is en hij zegt dat ik hem tienduizenden dollars heb bespaard met het reiswaardig maken van zijn eigen boot. Ik neem het geld niet aan en vraag hem om het te doneren aan een goed doel van zijn keuze. Ik vind niet dat ik er recht op heb, ik heb hem niet eens 1/3e van zijn gewenste reis kunnen bieden.

Met 1 opstapper minder gaan we verder. Er liggen zoveel ijsbergen op de Grand Banks, zoveel ijs voor de kust van Labrador en er is zoveel mist dat we eerst 300 mijl direct oostwaarts varen om in open water te komen alvorens we een 90 graden koerswijziging maken om naar Nuuk te varen. Na twee dagen varen krijgen we de eerste depressie over, niet heel intens, maar toch een windje 7-8 uit het westen. De boot loopt heerlijk door en we maken een etmaal van 230 mijl, gaat lekker zo en iedereen heeft het naar zijn (haar) zin. Ik maakte me de meeste zorgen om de passagier welke zonder vliegtuig naar Spanje wilde, maar dat bleek achteraf volledig onterecht te zijn. 8 dagen onderweg komt er weer een depressie, eveneens met windje 7-8. De boot loopt fantastisch en als enige ervaren zeiler vaar ik de boot feitelijk singlehanded. het is middag en de zon schijnt, de boot blijft maar lopen en ik sta onder de vaste buiskap om alles gade te slaan. Opeens hoor ik en hoop gedonder van bakboord komen, ik kijk over mijn schouder en zie een massieve muur van water aankomen en mijn hart lijkt even stil te staan. Ik heb nog net genoeg tijd om de twee opstappers duidelijk te maken dat ze zich schrap moeten zetten en zelf doe ik dat ook. Ik heb de stuurautomaat al een zwengel gegeven om hard af te vallen, maar de golf pakt ons op en breekt bovenop de boot, ik voel de helling toenemen en het word donker onder de vaste buiskap door het massieve water en mijn benen worden nat door het binnenstromende water. Ik hoor een lawine van spullen naar de andere kant van de boot vallen en ik lig op de wand naast me. Ik moet mijn handen schrap zetten tegen het dak van de buiskap en het voelt alsof ik een handstand doe. Slechts enkele seconden later welke minuten lijken te duren komt de boot weer rechtop, ik zie gigantische hoeveelheden water uit het grootzeil vandaan lopen en de boot komt langzaam overeind. Als het tuig weer boven water is zie ik het water van dek af lopen. De stuurautomaat piept en ik druk het alarm weg, de zeilen vangen weer wind en de boot begint weer te lopen. Ik kijk naar beneden om te zien of de twee opstappers in orde zijn, ze staren me aan met grote ogen, niet wetende wat er zojuist gebeurt is. het lawaai is niet van de lucht en ik geef ze een langzame hoofdknik met mijn ogen even dicht, ik zie een zucht van verlichting op hun beide gezichten. Ik ga naar buiten om te kijken of er schade is. De boot loopt door alsof er niets gebeurt is en de stuurautomaat heeft geen krimp meer na dat eerste alarm. We stomen al weer door met 10-11 knopen. Ik kan op het eerste gezicht geen schade vinden, maar ik vervang het stagfok toch voor het stormfok. De boot loopt dan iets langzamer en luistert net wat beter naar het roer.

Na de zeilwissel kom ik binnen en de puinhoop is onbeschrijfelijk. Ik ben uren bezig om de troep op te ruimen, vooral de mix van olijfolie, pasta, suiker, zout, charatcha en andere sausjes is moeilijk schoon te krijgen. Ik ben nog dagen bezig om de gladde olieachtige laag van de vloer te schrobben. Twee dagen later komen we aan in Nuuk, de hoofdstad van Groenland. We gaan heerlijk uit eten met ons drieen en de verhalen komen los. Het is pas op dat moment dat ik me realiseer dat ik niet voldoende mijn taken heb vervult met het geruststellen van mijn twee opstappers. Ze gaven aan dat mijn kalmte ze volledig gerustgesteld heeft op het moment supreme, maar dat ze graag meer hadden willen weten over het hoe en wat, iets waar ik op dat moment helemaal niet aan gedacht heb en waar mijn hoofd ook even geen ruimte voor had met alles wat er gebeurde. Een goed leer momentje.

We zijn 5 dagen eerder in Nuuk aangekomen dan we gepland hadden, dus we hebben nog een leuke tijd samen en nu, 12 jaar later, kan ik zeggen dat we nog steeds goede vrienden zijn.
Ik heb een weekje op mezelf in Groenland als mijn reisgenoten hun eigen weg vervolgen en ik doe allerhande klusjes aan de boot. Het sneeuwt nog regelmatig ondanks dat het al halverwege mei is. Mijn twee volgende klanten staan al snel weer op de steiger. Eentje daarvan ken ik al meer als 25 jaar, we hebben altijd al tegen elkaar gezeild in de kolibri 560, de ander is een Duitser welke ik nog nooit eerder ontmoet heb. Het is gelijk gezellig en we hebben een hoop lol met ons drieen. Voor vertrek uit Nuuk heb ik nog even een telefoon gesprek met het bedrijf in Nova Scotia waar ik voor werk. Een van de projecten waar ik mee bezig was betrof de Louis st Laurant, de grootse en zwaarste ijsbreker die ze in Canada hebben. We hebben wat aanpassingen aan de constructie moeten doen om een flinke sonar scanner te kunnen plaatsen voor het maken van betere navigatie kaarten. Van mijn collega hoorde ik dat ze hun vertrek vanuit Halifax hadden uitgesteld vanwege te veel ijs voor de kust van Groenland. Mijn collega begon even te lachen en vertelde de kapitein dat ik 2 weken eerder al die kant op was vertrokken met een zeilbootje van 15m. Twee dagen na dat gesprek was de Louis onderweg naar Baffin island via de kust van Groenland.

Gedrieen varen we in dagtochten langs de kust omhoog. We zijn nog echt vroeg in het seizoen, het sneeuwt nog regelmatig, op de onbewolkte dagen vriest het nog en de fjorden zijn nog allemaal massief bevroren. Het is lastig om ankerplekjes te vinden want de ondiepe plekken zijn nog helemaal bedekt in ijs. Op een middag komen we aan in en fjord waar ik al meerdere keren geweest ben en wat open lijkt, maar eenmaal dichterbij blijkt er toch een ononderbroken ijslaag van ruim een halve meter dik te liggen. De ankerplaats is zeer zeker niet bereikbaar. Ik vind een rotsrichel achter een eilandje waar het anker houdt. Ik vind het niet optimaal, maar het is rustig weer en we zijn moe, dus we gaan te bed. Slechts enkele uren later word ik wakker door het gezoem van de wind generator, de wind is dus behoorlijk toegenomen. Ik schiet wat kleren aan en ga even buiten kijken. Ik zie dat er 20 knopen wind staat en dat we aan lagerwal liggen, het roer minder als een bootlengte van de rotsen. Ik maak een kop thee en blijf een poosje buiten zitten om de boel aan te kijken, maar ik vertrouw het niet. Na een uurtje zitten besluit ik de bemanning wakker te maken en ze te laten weten dat we gaan vertrekken. Het is nog maar drie uur in de ochtend, maar het is al wel volledig licht, een voordeel van het hoge noorden. De mannen zijn direct wakker en vol energie voor de volgende etappe. Ik trek het anker omhoog en we gaan naar zee, de wind blijft, onaangekondigd, maar aantrekken en met een stormachtige wind van achter varen we langs de Groenlandse kust met een bloedgang naar het noorden.
Onderstaande foto is gemaakt net nadat we de fjord net ten noorden van Nuuk uit geblazen zijn.

Mooi verhaal en goed gebracht.