Ørnes
Een extra dag blijven liggen in Selsøvika was een goed idee. Het is een rustiek plekje zo op de Poolcircel en het nodigt uit om de omgeving wat te verkennen. Maar ook wat uitgestelde klusjes krijgen aandacht.
‘s Avonds check ik nog een keer mijn email en zie alweer een onaangename mededeling van Colligo, de maker van “Rigging reduced to its elegant essentials”. Ik ben al maanden met ze bezig om de juiste hardware voor mijn mast te bestellen. Een simpele vraag om advies welke componenten ik voor mijn mast nodig heb leidt tot vele offerte aanpassingen. Lang verhaal kort, na lang niets gehoord te hebben leidt mijn vraag daarover naar nieuwe wijzigingen. Het mailtje dat ik daarover als reactie stuur houdt mij wakker. Met een kwaad hoofd proberen te slapen lukt niet. Gelukkig staat de kachel van Norna nog zachtjes te branden en ga ik mijn kooi uit om alles nog eens opnieuw te bekijken. Om 4.00 uur in de ochtend ben ik eruit en mail ze mijn bevindingen. Het komt, zoals altijd eigenlijk, uit op een mis-communicatie. Hun offertebedrag moet met nog eens ruim $ 1.000,— worden verhoogd om de juiste spullen en hoeveelheden te krijgen. Zoals een zeilvriend mij telefonisch ophelderde “prima, deskundig en uiterst innovatieve club maar commercieel niet zo sterk”. Heb verder prima geslapen en de “payment link” die ik de volgende dag krijg heb ik per ommegaande betaald. Hopelijk komt het nu eindelijk wel op gang.
De dag begint nog grijs en met wat regen maar allengs komt de zon er steeds beter door. De verwachting voor de komende dagen is mooi weer, blauwe hemel en veel zon, ideaal om de Holandsfjorden te bezoeken. En een nog zuidelijke wind, alhoewel de richting daarvan erg wordt beinvloed door de bergen en nauwe doorgangen. We zeilen Norna geluidloos tussendoor de vele rotsen en grotere eilanden op een achtergrond van woeste met sneeuw bedekte bergen. Het Holandsfjord inglijden is een adembenemende ervaring, zo mooi. Zeker ook de emoties die je daar bij voelt laten zich niet vastleggen, echter de camera klikt onophoudelijk. En waar het allemaal om begonnen was opent zich bijna aan het eind van de fjord, het zicht op de Svartisen gletser die langzaam maar zeker aan stuurboord achter de berg tevoorschijn komt.
Hier ligt één van de 60 uitlopers van de Svartisen gletsjer. Het is de laagst gelegen gletsjer van het Europese vasteland en de op één na grootste gletsjer van Noorwegen met een oppervlak van zo’n 370km2. Het is echter niet meer de gletsjer als op de vele foto’s die je op Internet vindt. De gletsjer heeft zich al ver terug getrokken.
Zo, dat komt binnen zeg, zo’n “reality check” voor wat betreft de effecten van de klimaat verandering.
Het steigertje waar we aanleggen is volbezet met andere boten. We gaan daarom buitenop bij een Amerkaan liggen. Het is een robuust eigen bouw aluminium schip. Vanuit Miami zijn ze onderweg in hun eigen rondje Arctic Ocean. Het steiger gezelschap is internationaal met verder een Engelsman, een Zwitser, een Belg en een Australier. De enige Noorse boot is de shuttle tussen dit steigertje en Holandsvika, op een kleine mijl afstand terug het fjord in. Het bootje voert hikers aan die de tocht naar de gletsjer ondernemen. De uitbater van het bootje int tevens het havengeld en verkoopt vanuit een kiosk wat versnaperingen zolang hij aan de steiger ligt en verhuurt mountainbikes. De hikers betalen NOK 210 voor het overtochtje van nog geen 10min. Het lijkt op een aardig business model maar goed, hij moet het ook in een paar maanden verdienen zeg maar.
Op Norna Biron voelen wij ons bijzonder rijk en bevoorrecht om deze overweldigende natuur met je eigen bootje te kunnen beleven. Een 5,5km. lang gravelpad leidt ons langs een zoetwater binnenmeer naar de voet van de gletsjer uitloop. Althans waar het ooit geweest is. Nu moeten we nog zo’n 2km. door het ruige uitgesleten rotslandschap van basalt en graniet afgewisseld door witte kalksteen , kwarts, roestbruin ijzerhoudend gesteente en dat alles in de meest mooie patronen en lagen. Naarmate we dichter bij het ijs komen wordt het ook kouder. In de zon en in beweging is het T-shirt behaaglijk. Bij wind vanaf de gletser of in de schaduw gaat het fleecevest weer aan.
Ik probeer de meegenomen DJI drone maar helaas vindt de app dat het een bug heeft en wil niet opstarten. Ik vermoed dat een update van mijn Samsung telefoon daar voor verantwoordelijk is. Immers zijn de Chinezen uit de Playstore gegooid en moet de DJI app vanaf een DJI site worden gedownload. Alhoewel mijn Samsung telefoon daartegen streng waarschuwd vanwege de beveiligingsrisico’s lukt het toch een nieuwe versie te downloaden. Alles moet opnieuw ingesteld worden en dat vind ik dan weer iets teveel van het goede zo aan deze ijsrand. Ik beperk de drone tot maar een kort vluchtje. Jammer wel.
Ik zie wel een beetje op tegen de afdaling. Omhoog klauterend kan ik mijn geblesserde been
(Blunder) beter ontzien dan bij de afdaling. Ik doe voorzichtig en merk dat de jaren inmiddels wel beginnen te tellen. Eind van de middag zijn we weer terug op de boot.
Het vissen lukt nog niet erg. De andere “yachties” op de steiger doen ook hun best een visje te verschalken maar vangen ook niets. Het ligt dus niet aan mij, niet-visser als ik ben, maar aan de vissen die er niet zijn of niet willen bijten. Ik vind het überhaupt opvallend hoe weinig dierlijk leven we zien. Geen vissen, geen vogels op een verdwaalde meeuw na. Dat had ik mij anders voorgesteld.
Uiterlijk maandag 13 Juli willen we in Bødo zijn. Om te provianderen, om een extra slaapzak te kopen en om Woendag 15 Juni ons derde bemanningslid (Edmond) te kunnen verwelkomen. Daarom doen we de komende dagen wat kleine hopjes.
Vandaag zijn we in Ørnes en hebben inmiddels ook de omgeving al wat verkend. Ik merk dat ik gisteren toch iets teveel van mijn blessure gevraagd heb en neem mij voor het iets rustiger aan te doen.