Welkom  

   

Mijn Menu  

   

What's Up  

za feb 23 @12:00AM - 12:00PM
Wintermeeting 2019
   

Wedstrijd  

zo mrt 10 @11:00AM -
Grevelingencup inhaalwedstrijd
za mrt 23 @11:00AM -
Grevelingencup finale
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Diversen

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: volgens mij is het nog niet helemaal gelukt met de emancipatie van de vrouw. Waarop ik deze conclusie baseer? Jarenlang empirisch onderzoek, oftewel eigen ervaringen. Of het nou ging om een van mijn eerste vriendjes die een trapeze hanger nodig had voor zijn Rondje Texel of latere lieven die volledige boten wilden vullen met mannen voor hele weken offshore; de meegevraagde heren trokken hun laarzen aan, gooiden een pak in een tas,  deden er een paar schone sokken en een onderbroek bij en weg waren ze. Dag vrouw, dag kinderen, dag lief, tot volgende week en als ik niet opneem dan is mijn telefoon nat geworden, niet ongerust maken he.

damesbootHoe anders blijkt het te zijn met een damesboot! Dan heb ik het niet alleen over het formaat van de tas – de gemiddelde vrouw neemt voor een weekendje boot net wat meer mee dan alleen schone sokken – maar vooral om de moeite die gedaan moet worden om voldoende tassen met bijbehorende dames aan boord te krijgen. Nou hebben we ook best een eisenlijstje, dat moet ik ook wel toegeven…

Hoe dat eisenlijstje er uit ziet? Nou, primair varen we voor ons plezier. We kunnen best fanatiek worden, zeker als we dreigen een goede prestatie neer te zetten, maar de gezelligheid is wel primair.

 

 

We varen de woensdagavondwedstrijden voornamelijk omdat we het zo’n Knorr-momentje vinden: het breekt zo lekker de week. Waar we die week in de eerst jaren vooral onder het genot van een drankje die week braken, dat zeilen was maar bijzaak, is dat inmiddels anders. Flesjes water gaan er tegenwoordig doorheen. Pas na de laatste keerboei het eerste biertje, maar dan vinden we het weer niet gezellig als je van de blauwe knoop bent.

Verder is zeilen op de meidenboot niet te vergelijken met zeilen op een andere boot, die meestal meer heren dan vrouwen aan boord hebben. De verschillen zijn zowel positief als negatief. We schelden niet op elkaar, uit principe. Dat we daarmee af en toe ook wat broodnodige peper in de reet missen, nemen we maar voor lief. Verder hebben we tuig-technisch ook wat dingen aangepast die al menig heer de wenkbrauwen heeft doen fronsen. Ik ken verder geen enkele andere boot waar je met twee man het voorlijk moet trimmen: een aan de lijn die de giek naar beneden moet trekken en een op die giek, om met het gewicht dat trekken een beetje te helpen.

We weten wel dat het misschien handiger is om de spival en andere vallen naar de kuip te laten lopen, maar dan wordt het zo’n bende aan lijnen en we krijgen dan allemaal de neiging die op te schieten, in plaats van ze gewoon naar binnen te gooien. We houden niet van rommel.

Hoewel er ook altijd beweerd wordt dat vrouwen kampioen multitasken zijn: aan boord kunnen wij het in ieder geval niet. We geven de schuld daarvan aan de hinderlijk in de weg zittende overloop, die de kuip in twee delen deelt, waardoor je nergens bij kan. Als roerganger de genua wegrollen? Past niet, zit te ver uit elkaar. En dan zijn er nog de dingen die we Diricawl amper kwalijk kunnen nemen maar hooguit onszelf: we gaan niet vaak genoeg naar de sportschool. De genua is bijna 24 vierkante meter: als daar een beetje wind in staat en je wilt die snel binnen hebben, dan heb je eigenlijk armen als een Oostduitse  kogelstootster nodig. Dat staat niet mooi bij een haltertopje, dus wij hebben een andere manier verzonnen: een hangt aan de schoothoek en de ander draait door. En dan nog willen we dat draaien nog wel eens wisselen, anders heb je op maandag zo’n spierpijn. Ja, watjes zijn we. Het maakt voor ons de ideale weekendbemanning dus vier of vijf vrouw sterk. We willen af en toe ook wel wat eten of een drankje, dus de catering moet onderweg ook geregeld.

Vier of vijf vrouwen blijken zich echter niet zo te kunnen gedragen als een zelfde aantal heren: tas pakken en wegwezen. Nee, wij dames kunnen veel minder gemakkelijk weg in het weekend. Kinderen op  sportclubs, opa’s en oma’s die zich ook niet steeds willen vastleggen, mannen met banen op zee of ‘gewoon’  zelf drukke agenda’s: als wij de invasie bij Normandië hadden moeten regelen thuis hadden we hier nog steeds Duits gesproken. Het Lukt Gewoon Niet. Met als gevolg dat we afgelopen jaar niet een keer in een tent bier hebben staan drinken: de twee keer dat het eventueel had gekund woei het zo hard dat we van te voren al besloten hadden niet te gaan varen.

Dat moet anders volgend jaar. Sail4Charity, Mosselrace, Vlissingen-Blankenberghe, maar ook openingstocht, sluitingstocht, Delta Week, 8 uur van de Oosterschelde: ik wil, moet en zal ze varen. Of het in ieder geval proberen. Oh, had ik dat al gezegd? Diricawl heeft ook nog eens een stronteigenwijze schipperse!

Login om te antwoorden

Ode aan de toren.

speijk

Baken in ondoorzichtig weer. Met elk zijn eigen karakter. letterlijk en ook nog eens figuurlijk. Soms voorzien van een misthoorn en in  vroeger   tijden vaak uitgevoerd als een simpel vuur bovenop een duin. Soms zelfs ontstoken door snode lieden met minder goede bedoelingen. 

Heden ten dagen stralen vuurtorens naast hun licht ook vertrouwen uit. Vertrouwen op een behouden thuiskomst na misschien wel de zoveelste zware week op zee. Soms nog vertrouwender dan de eigen havenmonding blindelings binnen te varen is het eerste contact met de vuurtoren in de verte, wetende dat het thuisfront naderbij is. Zichtbaar als  minuscuul  licht aan de horizon op grote afstand en soms nog maar een paar zeemijlen weg.

Ook voor de landrot straalt de toren  vertrouwen uit. Er gaat geen avond voorbij dat de toren niet zijn specifieke lichtkarakter over het landschap en door het slaapkamerraam laat schijnen. 4 x flash en eenzelfde periode duisternis. Heel karakteristiek. En dat achter elkaar. Uren, nachten, dagen en maanden. 

Tegenwoordig bieden de torens ook andere mogelijkheden. Maar nog steeds is op al die mogelijkheden het woord vertrouwen van toepassing. Basis voor straalverbindingen en radarposten. Meteo-ondersteuning en soms -heel soms- ook nog als huisvesting voor de vuurtorenwachter. 

Herkenbaarheid geldt niet alleen ´s nachts. Ook overdag duidden zijn kleuren, vorm en  symbool een stuk kust aan. Daar stáát die toren. Ik sta voor mijn werk. En of het nu dag of nacht is, via mijn kleur, vorm en karakter leid ik je naar een veilige plaats. Ongeacht in welke hoedanigheid je jezelf op zee bevind. De toren staat er altijd. 

Onverschrokken de elementen trotserend. Vele decennia  lang. Gietijzer, beton of baksteen. Maar altijd onverschrokken. Veel eisen zij niet. De enige wens is een lik verf en regelmatig onderhoud. Maar verder staan zij daar altijd. Als baken voor de landrot welke niet meer zonder zijn vertrouwde verschijning kan. Maar zeker voor de varensgast welke op vele manieren vertrouwt op zijn aanwezigheid. Dag én nacht.

Sommigen onderons zeilen graag op woensdag avond een clubwedstrijdje:

Anderen gebruiken de haven liever om te filmen, zoals regisseur Reinout Oerlemans die het legendarische, waargebeurde verhaal van de avontuurlijke ontdekkingsmissie van Willem Barentsz verfilmt, dat destijds is opgetekend door het jonge bemanningslid Gerrit de Veer. In het 16e eeuwse Amsterdam waarin de scheepsbemanning wordt samengesteld, is Gerrit de Veer assistent van de bekende dominee Petrus Plancius en bovendien verliefd op diens mooie dochter Catharina. Als grote initiator van de ontdekkingsreis besluit Plancius heimelijk om de bleue Gerrit mee te sturen op de expeditie van Barentsz en Heemskerck. om te bewijzen de liefde van zijn dochter waard te zijn.

Vandaag is een stuntman van de productie van NOVA ZEMBLA gewond geraakt tijdens het draaien van een stunt op de Noordzee. Tijdens de stunt, die gefilmd werd vanaf een schip ter hoogte van IJmuiden, raakte de stunt double van Robert de Hoog het decor tijdens zijn val uit de mast waardoor hij lichtgewond raakte. De stuntman is ter controle naar het ziekenhuis gegaan en heeft een aantal kneuzingen opgelopen. De opnamen zijn na het ongeluk hervat en de komende maand zal regisseur Reinout Oerlemans in eigen land en België zijn tweede speelfilm verder afmaken. De film NOVA ZEMBLA is de eerste Nederlandstalige speelfilm in 3D die vanaf 24 november in de bioscopen verschijnt.

Natuurlijk koos Reinout IJmuiden uit als uitvalbasis voor het filmen op zee. Aankomst van het filmschip de Russische zeilschip Shtandart 26 meter lang, 7 meter breed en 3,30 meterdiep. Weer eens wat anders dan die polyester bakkies. Gewoon 220 ton hout! Speciaal voor de film is het Russische geel, groen en rood van het schip zwart overgeschilderd. Haar naam en thuishaven is ook onherkenbaar in beeld gebracht. De Hollandse vlag wappert trots aan de spiegel. Wat een landverraad!

Meer dan de helft van de filmcrew was zeeziek geworden. Heel de boot ondergekotst maar het filmen ging door! Doodvermoeid strompelen de acteurs op het steiger richting douche.

Even een kijkje aan dek richting achterdek:

En deze van het voorschip:

De ideale vrouw:

De kapitein kijkt geërgerd naar de filmcamera. Zijn bemanning is tot het einde toe vermoeid met het hijsen van de zeilen, door de wind gaan en het weer laten strijken van de zeilen. Tot vervelens toe. Tot Reinout de opname goed genoeg vond.

Kippen, vrouwen, ganzen, wortelen, kroppen sla, rieten manden, eenden, middeleeuwse wapens, camera’s, aggregaat, spiegels, witte panelen, lampen, kabels, kabels en overgebleven eten van de catering. Wat een troep hebben ze nodig voor het filmen. 3 vrachtwagens vol!

IJmuiden een levendige haven: Deel 1

 

 

Sommige boten worden goed gebruikt en onderhouden. Zo ligt hier een Koopmans 40 voet kits. Praatje gemaakt met de eigenaar. Hij heeft het schip 30 jaar geleden laten bouwen bij Habbeké te Volendam. Al die tijd is het schip zijn eigendom geweest. Tegenwoordig is Habbeké bekent van het bouwen van KNRM boten.

 Deze koopmans is een echt liefhebbersschip! Stalen romp aluminium opbouw en kuip en een houten flush dek. Een romp van staal gebouwd op spanten, omdat volgens de ontwerper Dick Koopmans een romp sterk moet zijn. Aluminium voor de opbouw en kuip ivm. gewicht en levensduur. Het dek is van 18mm hechthout vastgebout op de stalen spanten. Daaroverheen een teak dek van 18mm. 10 Ton is uiteindelijk niet zwaar voor een dergelijk volledig uitgerust stalen zeil schip.

 

 Goed geïsoleerd en een gezellige kajuit met een échte Heatpol scheepskachel.

 

 koopmans

Vorig jaar is het schip volledig gestraald en opnieuw in de verf gezet. Als nieuw ziet ze eruit. In 30 jaar zijn er mooie tochten gemaakt, Frankrijk, Engeland, Noorwegen, de Oostzee en ook is de eigenaar met het schip de oceaan overgezeild, naar de Carieb. Dankzij haar stevige stalen romp heeft ze daar een aanvaring met rosten zonder schade doorstaan. Echt hoog aan de wind vaart ze niet. Op de oceaan onbelangrijk, daar is haar gedrag in golven en koersstabiliteit belangrijker. Drie weken stuurde ze non-stop op de windvaan de oceaan over. Ze kan veel wind hebben, een machtig schip!  

  

Een stukje verderop ligt al weken een Waarschip. Ook een leuk net scheepje. Zonde dat de zeilen al twee weken voor oud vuil vluchtig opgebonden slordig aan de boot hangen, niet bang voor het voorspelde noodweer. Jammer dat niet alle schippers evengoed voor hun bezit zorgen...

 

 waarschip

 

 

 

Groet vanuit IJmuiden

 

 

 

 

 

 

Aangezien wij ons leven behoorlijk goed voor elkaar hebben, vonden we het moment aangebroken om ook eens iets te doen voor een ander. En hoe kunnen we dat beter doen dan door middel van het beoefenen van onze favoriete sport? Daarom bij deze de actie ‘Sailing for Kika’, opgezet door forumlid snelem. Lees het eens rustig door, en bedenk dat zo’n actie alleen werkt als jij er iets aan bijdraagt. En jij. En jij!

De tocht

De Driehoek Noordzee Challenge: een barre tocht van 1100 zeemijlen. Zeilen vanuit Den Helder naar de Schotse Shetlands, door naar het Noorse Farsund en terug naar Den Helder. Een fikse uitdaging voor boot en bemanning over de altijd onvoorspelbare Noordzee. Dat is de tocht waaraan wij in juni gaan meedoen met onze zeilschip de Dutch Rose, een Victoire 34. Dat wordt afzien en doorzetten.

route_driehoek

 

Het kompas

Afzien en doorzetten. Dat doen wij voor ons plezier. Afzien en doorzetten. Kinderen die aan kanker lijden doen dat elke dag. Om te overleven. Om die vreselijke ziekte te overwinnen. Om weer gezond te worden en een mooie toekomst tegemoet te kunnen varen. Die kinderen zijn tijdens deze tocht ons kompas. Elke zeemijl die wij afleggen levert geld op voor KiKa (Kinderen Kankervrij), het goede doel dat fondsen werft voor de zeven kinderkankercentra in Nederland. Zo willen wij met Sailing4KiKa een flinke bijdrage leveren aan de overlevingskansen van deze kinderen.

   
   
   
   
© Zeilersforum.nl