Onderwerp: Albert verhalen.

Herkenbaar

Kock1964 schreef :

Zo vaak???

Ik ben een beelddenker

Bijna elke dag, maandag bijna, dinsdag bijna, woensdag bijna...........zondag bijna

Zeker nog geen videogames aan boord waarmee je ze even kon afleiden...

Lang geleden toen Joegoslavië nog niet verdeeld was en het volk leefde onder het, niet al te zwaar, communistisch bestuur van oud partizanenleider Tito, wisten ze daar maar al te goed dat westerse toeristen behoorlijk wat welkome deviezen binnen brachten.
Dat bleek al aan de grens, waar de Joegoslaven zelf één voor één gecontroleerd werden maar wij westerlingen zonder te moeten stoppen, meteen door gewuifd werden.
Marjanne en ik, nog kinderloos, hadden afgesproken, met zwager en schoonzusje, om elkaar daar ergens op een camping te treffen.

Op de betreffende camping, een heuvelachtig geval aan de kust, is het even zoeken maar uiteindelijk vinden we elkaar en zetten onze tenten naast elkaar op.
Zwager Theo en ik halen de kano’s van het dak van mijn auto en onder het mom van “we willen jullie niet storen bij het inrichten van de tenten”, dragen wij de kano’s naar het strandje.
Wanneer we worden nageroepen dat wij, wanneer zij bezig zijn, de twee peuters bezig moeten houden, verstaan we ze niet.
‘Go Albert, wat giert die Bora, je zou er doof van worden.’
‘Ja man wat een herrie, ik kan jou amper verstaan, laat staan de meiden.’

Wanneer er voldoende tijd is verstreken om de dames in staat te stellen alles in orde te maken, peddelen we terug naar het strandje, leggen de kano’s aan elkaar vast met een kabelslot, nemen de peddels over de schouders en klauteren het paadje op naar de camping.
Marjanne is bezig met de peuters zoet te houden en haar zus is met de auto weg om in het dorp de nodige proviand in te slaan.
Net wanneer ik de peddels onder de scheerlijnen naast de tent schuif, komt Loes aangereden.
Aan haar gezicht te zien is ze behoorlijk pissig, dat belooft wat!
Ik ga alvast maar een paar passen verderop naar een zéér interessante droge graspol turen maar gelukkig is haar toorn niet op ons gericht.
‘Die rotvent in dat winkeltje wou me geen melk verkopen, dat was alleen maar voor zijn vaste klanten!’
‘Heb je hem wel goed begrepen?’
‘Jazeker wel hij sprak behoorlijk Duits en dankzij die vent kan ik nu geen pap koken voor de kinderen.
Theo kijkt mij aan en zegt: ‘Ga je mee, boodschappen doen in het dorp?’

Tien minuten later staan we voor de toonbank en bestelt Theo: ‘Twee broden, boter, een stukje van die kaas en een stukje van die kaas en doe ook maar een stukje van die.’
Alles wordt netjes gewogen en ingepakt terwijl met een stompje potlood de prijs wordt genoteerd.
Nog is Theo niet klaar.
‘Doe me ook maar wat van die worst, ja gesneden.’
Zo gaat hij nog even door, dan als laatste, zegt Theo: ‘O ja en een liter melk.’
‘Nee dat gaat niet, dat is voor de vaste klanten!’
Theo kijkt naar al de pakjes op de toonbank, schudt zijn hoofd en zegt: ‘Dan wil ik dat ook niet.’
De man spuugt vuur en dreigt met de politie maar Theo geeft geen krimp.


Loes is heel blij met haar liter melk.



Albert

Mooi verhaal, ik zie 't gewoon gebeuren

Juiste aanpak

De klant is koning... Maar wij mopperen wel als hij naar Griekenland gaat!

Kock1964 schreef :
De enige juiste. Geen conflict oproepen, meneer zelf de keuze laten.

Het volgende speelt op een mooie voorjaarsdag in de jaren tachtig van de vorige eeuw, lang voor ieder bootje minstens één boegschroef had.
Ik hang, met een mok koffie in mijn hand, over de reling van het sluisbordes.
De koffie smaakt goed en het zonnetje schijnt, na een lange gure winter, lekker warm op mijn snuit en bleke blote armen.
Het is nog niet druk op het water en tot nu heb ik alleen twee schepen met zand en drie jachtjes geschut.
Beneden de sluis komt er een motorjoekel door de bocht.
Het is een huurboot van een bekende verhuurder uit Warmond.
De kolk staat toevallig net aan de goede kant, dus ik stap naar binnen, druk op de nodige knoppen waardoor de deuren in beweging komen en de scheepvaartseinen op rood/groen springen.
De huurbak komt, stijf door het midden, de sluis in en steekt scherp naar stuurboord, waardoor hij met zijn - goed beschermde - boeg tegen de muur komt te liggen.
Ik zet de deuren op sluiten en ga, met een nieuwe bak koffie, buiten staan kijken hoe de schipper dit probleem gaat oplossen.
Na een minuut of tien aanklooien ligt de boot netjes gestrekt langs de wal, met een lijntje van de middenbolder naar een potje in de muur.
De schipper kijkt veegt zijn voorhoofd af, kijkt trots om zich heen en realiseert zich dan pas dat de boeg wijst naar waar hij net vandaan kwam.
Het lijntje wordt weer losgegooid en het geklooi begint van voren af aan.
Intussen komt er boven de sluis een lege spits in zicht, dus wordt het tijd om in te grijpen.
Ik ga de lange buitentrap af en loop naar de motorboot die, nog steeds de verkeerde kant uit wijzend, weer tegen de muur ligt.
‘Goede morgen, gaat het niet helemaal zoals u wilt?’
‘Nee maar het lukt wel, nog even en dan ligt ie goed,’ zegt hij, maar zijn vertrokken gezicht zegt iets anders.
‘Moet ík hem even voor u rond gooien?’
‘Nee hoor, het lukt wel.’
Dan grijpt zijn vrouw in zegt iets tegen hem en roept naar mij: ‘Ja doe dat maar.’
Ik kijk de schipper aan …?
Hij knikt van ja, dus stap ik aan boord en ga achter het wiel staan.
Met wat klappen voor en achteruit werk ik de boot rond en leg hem aan. Snel zet ik een achterlijntje terwijl de vrouw voorop iets vastknoopt.
Ik spring aan de wal en wil naar de toren lopen maar moet eerst een dankwoord van moeders aanvaarden.
Dan zegt ze: ‘Wat deed u dat knap, u heeft zeker een vaarcursus gedaan?’
‘Ja zeker mevrouw, een schriftelijke bij de L O I.’



Albert

Albert 45 schreef :

Nou, die heeft vanavond hoofdpijn!

mooie grap

een schriftelijke bij de L O I.

Goeie cursus hè, bij die LOI.

.



Marjanne’s oma - Opoe - liep tot de oorlog in nog dezelfde Scheveningse klederdracht als Kniertje - “De vis wordt duur betaald” - .
Aan opoe ’s achternaam - Toet - kon je al horen dat ze een rasechte Scheveningse was.
Als oudste meisje in een groot gezin, in het begin van de twintigste eeuw, was het niet meer dan haar plicht om ook bij te dragen aan het beetje inkomen dat dat het gezin op de been hield.
Dus liep ze - de centen voor de tram konden er niet af - regelmatig met een mand vis aan haar arm naar Den Haag om daar haar zeebanket uit te venten.

Ze krijgt verkering, trouwt en verhuist naar IJmuiden waar haar man als bootwerker een karig loon verdient.
Ze krijgt een kind - mijn schoonmoeder - en net wanneer alles een beetje meezit, verongelukt haar man in het ruim van een zeeschip.

Na een tijdje leert ze een andere man kennen, een zeeman, trouwt, krijgt meerdere kinderen en komt er na de oorlog, de kinderen zijn de deur uit, financieel gezien weer een beetje bovenop.
Beginjaren zestig wordt ze voor de tweede keer weduwe.
Hoewel ze nu in Amsterdam woont en allang geen klederdracht meer draagt is ze haar platte Scheveningse dialect nog lang niet kwijt.

Een van haar zoons en diens vrouw, nemen haar meer in de VW kever op een vakantietripje naar Italië.
Voor ze weer naar Holland terugreizen, gaan ze uitgebreid uit eten in een klein restaurantje.
Opoe, onderhand een klein dik propje, smult en eet tot ze niet meer kan.
De waard, die dit ziet komt vragen of ze genoeg heeft gehad en zegt, vragenderwijs: ‘Basta?’.
Opoe knikt, legt haar hand op haar volle maag en zegt in plat Schevenings: ‘Ja, ik bin te baste’.



Albert

Was weer een leuke aflevering, kijk alweer uit naar de volgende

Als ex-hagenees wist ik allang dat Haags (okee, Schevenings ook) een wereldtaal is.
Iedereen verstaat Haags. Zo niet, dan mot je HARDER Haags praten!
Wim.

Berghout-2 schreef :
Hetzelfde geldt voor Hellimonds. Maar dat ter zijde. Daarmee hoef je niet eens hard te praten.

Maar ik geloof dat Haginezen dat eerder als een asset beschouwen dan een probleem.

Serieus: ik zat ooit in Moskou in een lokale bus. Er was een levendige politieke discussie aan de gang waar iedereen aan deelnam. Veel Jeltsin en Putin. Het was in januari 2000. Dus dat was best relevant. Tot een tamelijk Dikke Dame noteerde dat ik niet meedeed. Op zich behoorlijk opmerkzaam na een half uur of zo. Ze draaide zich om en (denk ik) vroeg me wat ik er van vond. Hoewel ik haar sociale gebaar waardeerde, kon ik niet veel meer met haar vraag dan uit te kramen:"Nje Roeski". Waarna uitgevist werd waar ik wel vandaan kwam waarbij Njemski, Duits, niet t juiste antwoord is. "Gallandski" Ah. Gallandski.

Waarop de vragen herhaald werden. Luider.

...

Stomme lui, Gallandksi, verstaan het dan nog niet.

Het voedt mijn overtuiging dat je beter naar de overeenkomsten in talen kunt zoeken, dan naar de verschillen. Doe je dat, dan is de kans groot dat je te weten komt waarover het gaat.

We liggen in Natal, een Braziliaanse haven. Het is zaterdagmiddag even na twaalven en de matrozen komen de messroom in voor de warme prak.
‘Zeuntje,’ zegt Kees, die de soep overslaat maar wel een berg piepers op zijn bord laadt, ‘ken jij een beetje hengele?’
Ik pak de schaal, die door Kees en zijn stapmaat Jan in één keer zowat is geleegd en vul die aan uit de grote pan, zodat de rest van het zooitje ongeregeld geen honger hoeft te lijden.
‘Hengelen? Je bedoeld aan de waterkant gaan zitten wachten op iemand die je niet kent? Nou nee, míjn sport is het niet echt, ik vis alleen op vis die ik eten kan en ik stop als ik een compleet maaltje bij elkaar heb.’
Kees, die nu zijn piepers smoort onder een flinke lading hachee, zegt: ‘Ik hoor het al, je ken er geen ene mallemoer van, wat jij Jan?’
‘Je hip gelijk, we zulle die snotaap maar weer es opvoedkundig onderhande nemen.’
‘Persies,’ zegt Kees met volle mond, ‘Appie as je straks de vaat hep gedaan kom je maar aan dek bij luik vier, dan krijg je van ons een lessie hengele voor gevorderde.’

Ik heb de afwas gedaan, de tafels afgenomen en de vloeren van messroom en pantry gedweild. Ik stap aan dek en kijk naar de wal. We liggen aan een oude kaai. Wanneer ik, om de opbouw heen, naar de rivierkant wil lopen, roept Jan; ‘Nee Appie me gane aan déze kant visse.’
‘Wat, tussen wal en schip?’
‘Ja zekers, kom maar hier.’
Ik zie geen hengels, zelfs geen vislijn met een haakje en een moer als lood.
‘Waarmee dan?’
Kees tilt met één hand een opgeschoten hieuwlijn omhoog en met de ander een lijkenpikkertje, een kleine dreg met drie punten waarmee je, inderdaad, lijken helpt afmeren.
Hij draait het sluitinkje los en vervangt de hieuwlijn door een eindje van een meter of zes.
‘Appie, achter de winch!’
Ik klim het laddertje van de stuurboords winch op en maak de winch gebruiksklaar, terwijl Jan de bakboords-winch klaar maakt.
De laadrepen van beide winches zitten samen gekoppeld aan één haak.
Kees viert de center-gei tussen de twee laadbomen en trekt met de sb. gei de sb. boom tot boven de kade. Dan trekt hij de center-gei strak en gebaart dat we de winches zo moeten vieren dat de haak in het sb. gangboord terecht komt.
Omdat de bb. boom nog boven luik vier hangt, hebben we een “overstomer” ter beschikking, waarmee we exact kunnen bepalen waar de haak neerkomt.
Kees knoop het eindje met de dreg aan de haak en terwijl Jan en ik de haak tot boven de kade manoeuvreren en nog een eindje laten zakken, zie ik opeens waar deze visexpeditie voor opgezet is.

Voor onze prauw ligt een prachtig wit schip met lijnen waar je de snelheid aan afziet, een fruitjager met koelruimen. Beneden ons, op de kade, staat een hele lange rij vrachtwagens met hoge houten zijschotten afgeladen met stammetjes bananen, te wachten op hun beurt. Steeds wanneer er een paar lege trucks wegrijden schuift de rest een stuk op.

Kees gooit opeens de dreg overboord in de lading van een optrekkende truck, gebaart naar mij dat ik hijsen moet even later komt er een stammetje met kammen groene bananen boven het potdeksel uit. Nu is Jan aan de beurt en trekt met zijn reep de vangst boven het gangboord en laat ik hem in het gangboord zakken. Wanneer we, volgens Kees, genoeg buit binnen hebben, stoppen we ermee en trekken de sb. boom weer boven het luik.
‘Tering Kees, krijgen we daar geen gelazer mee Ik bedoel, die chauffeurs van die andere trucks zien toch wel wat er gebeurt?’
‘Ja, maar die ken het geen ene reet verdomme, ze lache zich de kolere iedere keer dat we beet hebbe. Het gaat niet uit hullie’s zak.’

Even later loop ik met over iedere schouder een zware stam bananen, één voor mij en één voor Ben het machinekamer zeuntje, naar achter.
Jan roept nog: ‘Rechtop in je hangkast hange in het donker met de deur dicht, anders worde ze te vlug rijp. Daar valt van ze leve niet tegenop te vrete.’



Albert

En dan bananen vreten als een kudde apen