Onderwerp: Albert verhalen.

Schitterend verhaal. Hengelen 2.0.

Altijd bananen aan boord, waar en hoe lang ik ook wegben. BBK= brood, bananen en koffie, doe ik Cherbourg- Torrevieja mee.

Dit moet aan boord van de Amstelland zijn geweest...



Van veel bananen eten krijg je een kromme rug!
Die kun je dan weer recht maken door bananenstekkers te eten...
In die kammen bananen kunnen ook giftige spinnen zitten! Maar dat wist je al.
Dank voor het verhaal en fijne dagen! Peper.

sjonge.

Ik hoop maar dat er iemand aan boord van bananen houdt.


Ik niet!

Het is hongerwinter, drieëntwintig december negentien vier en veertig. Er is in Amsterdam geen eten, geen kolen, geen gas en maar heel af en toe elektra.
Op het platte land is er, ondanks dat de moffen veel in beslagnemen en naar hun “Heimat” afvoeren, nog wel te eten maar in de grote steden zijn al meerdere mensen gestorven van honger en kou. En het einde van de ellende is nog lang niet in zicht. Bij de gaarkeukens staan mensen uren met hun pannetje in de rij, voor een paar scheppen soep getrokken van aardappelschillen met wat groente afval. Het echte eten is voor de moffen en hun aanhang van NSB’ers en SS’ers.

Mijn vader, die bij een scheepswerf/machinefabriek in Amsterdam Noord werkt, staat op straat, want door tekorten aan materiaal en stroomuitval is het bedrijf gesloten. Thuis heeft hij een zoontje van twee en een vrouw met een dikke buik, die over een week of negen is uitgerekend om een zeeman in spe te water te laten. Ook hier is, behalve wat suikerbietenpulp en wat bloembollen, geen eten in huis, dus moet pa op hongertocht. Op zijn fiets met houten antiplofbanden gaat hij richting Wieringermeerpolder maar eerst fietst hij met ma en de peuter achterop naar de Eerste Helmerstraat waar zijn ouwelui wonen. Daar hebben ze nog wat kolen en wordt de kachel - heel zuinig net genoeg om de eerste kou er uit te houden - gestookt.

Bij de pont naar Noord wordt hij aangehouden een paar “Jan Hagel” figuren, landverraders uitgerust met jachtgeweren - van daar de bijnaam - kijken in zijn fietstassen of er nog wat te jatten valt en willen dan zijn ausweis zien. Omdat daar op staat dat hij Bij Verschuren in Noord werkt mag hij passeren.

Om verdere controleposten te ontwijken fietst hij, met veel omwegen, via landweggetjes naar de Wieringermeer. Het is al pikkedonker als hij eindelijk aankomt bij de boerderij van familie van familie, van mijn moeders kant. Hij rolt bijna van zijn fiets van honger en vermoeidheid maar ze hebben het geluid van antiplofbanden door het grind al gehoord en komen naar buiten. Hij wordt door die hartelijke mensen ondersteund en zowat naar binnen gedrágen. Wanneer hij bij het warme fornuis bijna in slaap valt, krijgt hij een groot bord pap voor zijn neus. Dat verdwijnt in no time en ook het tweede en derde bord zijn leeg wanneer hij amechtig achterover zakt. Dan trekt hij wat slopen en ander linnengoed onder zijn trui vandaan, om te ruilen voor voedsel.
‘Geef maar wat je er voor geven wilt en dan ga ik meteen weer op huis aan.’
Nu worden ze boos: ‘Jan, steek dat maar weer gauw bij je je krijgt natuurlijk eten mee voor jou, Japie en Truus maar je gaat nu niet meer op weg, morgenochtend is vroeg zat.’

’s Nachts krijgt pa maag en darmkrampen en moet een keer of wat snel naar de wc. Die pap, gekookt met volle vette melk zo onder de koe vandaan, is veel te machtig voor zijn ingewanden die dat helemaal niet meer gewend zijn.

Op de thuisreis weet hij, mede dankzij waarschuwingen van mensen onderweg, de controle posten te ontwijken. Bij de Voor-Zaan, laat hij zich, door een beroepsvisser met een roeiboot, tegen betaling van wat groene kool, over het Noordzeekanaal zetten, zo vermijdt hij de moffencontrolepost bij het pontveer Hemweg. Op de Hemweg zelf krijgt hij van een tegenliggende fietser te horen dat er verderop een stelletje Jan Hagel bezig is om fietstassen te controleren en alle etenswaren in beslag te nemen. Pa vloekt: Heb ik me godverdomme het apelazarus getrapt om bijna thuis alles weer kwijt te raken aan dat stelletje laffe landverraders? Ik dacht het niet!’
Naast de weg lopen spoorrails en op die rails worden goederen wagons gerangeerd. Pa steekt, net voor het locomotiefje de rails over en loopt, op een drafje, met de fiets aan de hand mee in de beschutting van de trein. De machinist ziet hem en roept: ‘Ik rij nog wat verder door maar een goeie honderd meter voorbij dat tuig, moet je zelf je kloten redden.’
Pa grijnst: ‘Dank je!’
Wanneer de trein stopt, duwt hij zijn fiets naar de weg, spring er op en trapt zich mottig. Hij is net goed op snelheid wanneer achter hem luid geroepen wordt van ‘Halt, stop!’
Maar pa die iedere dag naar zijn werk fietst en zelfs in één dag op en neer naar Nunspeet fietst om op verjaarsvisite te gaan en dan de zelfde avond nog een nacht achter zijn draaibank staat, weet een ding zeker. Dat tuig met hun rubber banden haalt hem, zelfs op zijn antiplof, van ze lang zal ze leven niet meer in.
Pa komt veilig in de Eerste Helmerstraat en met hulp van zijn vader wordt de zwaar afgeladen fiets naar twee hoog gebracht en veilig in het zijkamertje gestald.
Ma en oma zijn dolblij met wat pa allemaal meebrengt en maken op het oliestel en de kachel een heerlijke maaltijd klaar. Na het eten zegt opa tegen pa; ‘Jan kom eens mee naar zolder, nee Japie jij blijft bij mama en oma. Oma maakt zo een lekker bedje voor je op, ja jullie blijven logeren.’

De volgende morgen, eerste Kerstdag , ontbijten ze de restjes van de vorige avond. s’ Middags blijkt pas wat pa en opa op zolder hebben uitgevreten.
Ze hebben een konijn geslacht en gevild en niet zo’n kleintje ook.
‘Bijna zes kilo,’ zegt opa trots.
Na het eten wanneer iedereen, ook kleine Japie, met een vol gevoel heerlijk zit uit te buiken, vraagt mijn moeder heel naïef: ’Waar haalden jullie dat konijn vandaan? Er is toch nergens meer wat te koop, zelfs met vleesbonnen niet.’
‘Dat konijn?’ zegt opa en knipoogt naar pa, ’dat heb ik van de melkboer.’
‘Wat, van die gore NSB’er die dat joodse gezin heeft verraden?’
‘Ja die. Weet je nog die grote dikke volgevreten kater van hem die woog, met zijn jasje nog aan, om en nabij de zes kilo.’



Albert

Dat is een prachtig verhaal, Albert. Zuur, bitter èn zoet!
Wim.

Wat een tijd... mooi dat dit verteld blijft worden.

Aansluitend hierbij, mijn grootvader kwam op het eind van 1944, ons deel van Belgie was reeds bevrijd, met een gekuist konijn thuis. Hij had een boer geholpen op het land en was betaald met een konijn en wat aardappelen en groenten.
Oma maakt het konijn klaar, zitten oma, opa en mijn moeder (was 15 in 1944) het konijn in de keuken op te peuzelen...tot mijn moeder denkt: "En als dit nu een kat is?" Ze stopt met eten.
Oma merkt dat ze niet meer zit te smikkelen, kijkt mijn moeder aan, denkt hetzelfde en stopt ook met botjes kluiven.
Opa, nog steeds lekker aan het eten, kijkt van mijn ma via mijn grootmoeder naar zijn bord en schuift het bord van zich af: "verdomme jullie verpesten mijn eten."
Er is nooit meer konijn op tafel gekomen.

Er is ook een oorlogsfilm (vlgs mij Vlaams) waarin de heer des huizes de ingekwartierde Duitse soldaten met Kerst een feestmaal voorschoteld.
Als dochterlief ziedend haar vader ter verantwoording roept om deze de bezetter op konijn fètereed, verteld hij dat de bezetters hun eigen kat op peuzelen.

Gepost met de officiële Zeilersforum-app

Kort na de oorlog (WO2) aten we bij mijn grootouders met kerst meestal konijn. Werden toen wel verkocht met de pootjes er nog aan zodat je kon zien dat het geen kat was.

Rond de kerst lagen we op Terschelling en ontdekte ik de verhalen van Wim en kwam daarna op dit draadje (zeg maar gerust dikke tros) terecht. Prachtig! Heb er onwijs van genoten heren. Albert, ik heb één van je boeken besteld en hoop dat je nog een tijdje door gaat met zo fantastisch beeldend beschrijven. Het is de literaire vorm van wat Peter van Straaten deed met tekeningen, vind ik.

Dankjewel Guus. Dit is het soort feedback dat me naar de pen doet grijpen, nu alleen nog even wat inspiratie opdoen.

Welk van mijn vijf boeken heb je besteld?

Ik zie altijd een nieuwe 'Jan Sanders' tekening voor me bij je verhalen.

Albert 45 schreef :
“Neut”, lijkt me een heerlijk boek voor in de kajuit/kuip. “Zeeland” ga ik hier nog eens lezen denk ik.

Neut is mijn favoriete verhaal, geniet er van.

Het zijn prachtige verhalen... heb jaren geleden hier al alle verhalen van de “zeeland” gelezen...wat een avonturen...

Heb nu besloten dat er nog wat ruimte gemaakt moet worden in onze boekenkast voor 3 extra boeken... (Naast de boeken van Vandersmissen, ook pareltjes vind ik..) .Toch fijner om de verhalen in hardcopy te hebben...

Waar kan ik ze het beste bestellen? Heb al wel gegoogeld, maar kom iedere keer uit op lulu.com? Is dat de juiste site? (Ken lulu.com verder niet..)

Groet!
Sjoerd

sjoerd1981 schreef :
Of via ZF

Ik heb ze tijdens de wintermeetingen gekocht.

perry2 schreef :
Thanks! Liefst via ZF natuurlijk...zal eens navragen of ze nog op voorraad zijn bij ZF..

Zalm.


Gister belde m’n dochter.
‘Pap, kan je straks even langskomen? Ik heb nog wat voor Frans.’
Frans, onze huisreiger, komt al iets van zevenentwintig jaar dagelijks schooien om eten en hoort dus - en dat vindt hij zelf ook - bij de familie. Hij komt regelmatig op ons vlot of rubberbootje zitten wachten op zijn rechtmatige aandeel uit onze provisie/koelkast.
Wanneer hij denkt dat we hem nog niet opgemerkt hebben, slaakt hij een schorre kreet van het soort dat, vooral ’s avonds in het donker, je het bloed in de aderen doet stollen. Sinds hij weet dat dit inderdaad werkt, laat hij ons niet meer met rust en komt meerdere keren per dag zijn “tiende penning” opeisen.

Wanneer dochterlief ’s avonds belt en vraagt of we even langs komen, want ze heeft nog wat voor Frans weet ik dat de vragenderwijs alleen maar puur uit beleefdheid is en we maar beter zo snel mogelijk op moeten komen draven, dus stappen we in de auto, vervoegen ons ter plaatse en bellen aan. Vanwege het corona gedoe, gaan we niet naar binnen, houden afstand en krijgen een plastic tasje met vis en vleeswaren aangereikt.

Thuis kijk ik wat er allemaal in zit.
‘Kijk eens aan Martje, worst die nog een dag mee kan; gehakt dat nog goed ruikt en pas over twee dagen over tijd is, trouwens - dat was mijn zuster ook en die hebben we toen ook niet meteen aan de beesten gevoerd - .’
‘Kletsmajoor, je hebt niet eens een zuster!’
‘Oké, daar heb je een punt. We gaan verder. Kijk eens aan, twee grote dikke roze zalmmoten, met het vel er nog aan, die aan de datum zijn maar ze ruiken nog goed, zonde om die aan Frans te voeren maar ja, we hebben haar beloofd dat alles naar Frans gaat.’

Gisteravond was Frans nergens te bekennen maar vanmorgen landde hij met een schrille schreeuw op het dak van de ark naast ons.
‘Hoi Frans even geduld, het komt er aan.’
Wanneer ik, met een moot zalm van wel drie centimeter dik op het balkon stap, zit Frans al op het bootje. Ik gooi hem zijn rechtmatige prooi, die hij met gemak uit de lucht plukt, toe maar net wanneer hij ermee naar het vlot wil vliegen, komt er een groen aluminium bootje, aangedreven door een geluidloos elektra motortje, met twee vissers langs. Frans schrikt, maakt hoogte, vliegt naar het dijkje aan de overkant maar daar lopen mensen die hun honden - niet aangelijnd - uitlaten dus maakt hij een u bocht vliegt hoog over het visbootje heen en strijkt, ondanks de concurrentie van drie kraaien, neer op het dak van de buurman.

In het visbootje zitten de twee vissers elkaar vol ongeloof aan te kijken.
‘Zag je dat? Hij had me daar toch een vis te pakken… ‘
‘Ja, ik zag het, maar wat voor vis was dat?’
‘Ik weet niet maar ik zag iets zilverigs en iets roze, het leek wel…’
‘Nee dat zal toch niet, ik bedoel, zalm, híer in de Where?’


Albert.

Voor de mensen met interesse
zeilersforum.nl/index.php/foru...rs-tampon-net#548306


Even naar beneden scrollen.

Wat is "zalm" in het visserslatijn?
Wim.

leuk! Ze gooiden een extra lijntje uit zeker.

Ze blijven leuk Albert!

Inderdaad!
Kan Frans al vervoegen? Zoals:
Ik zallum, jij zallum, hij zallum...

Groeten, Peper.