Onderwerp: Albert verhalen.

heerlijk dat wonen op het platteland. "normale" mensen veel ruimte met minder kosten. gezondere lucht geen patjepeeërs. Behalve als ze op vakantie de boeren gehuchten komen verkennen. Waar ze op het terras oreren over de geneugten van dit mooie stukje Nederland. Vervolgens jagen ze zich de rest van het jaar over de kling om de statusauto en de hoge hypotheek van het grachtenpand te kunnen voldoen. Raar volk ...

Wel eens genoten van de stank op het Brabantse platteland? Ik kom daar niet meer

jerry schreef : Heerlijk joh, tegenwoordig ruik je bijna niks meer. Vroeger hele "plassen" op het weiland en in de hele omtrek te ruiken.

Albert 45 schreef :
Mooi verhaal. Maar kun je, voor de niet-ingewijden, uitleggen wat "de koopvaardijregeling" inhoudt? Zelfs Google kon me niet direkt op weg helpen hierin...

En ja, ook ik ben naar de keuring voor Hare Majesteits Dienst geweest, in Amsterdam, maar ik was om kwart voor tien alweer buiten. Gemeten, gewogen, en op een lijstje met de meest afgrijselijke ziektes zeven kruisjes gezet. Twee daarvan waren nog terecht ook, en ook ik kreeg een tijdje later zo'n brief waarin gemeld werd dat ik "ongeschikt" was voor het leger. Vond ik geen probleem.

Veel later werd mij door een potentiële werkgever gevraagd of ik voor de militaire dienst was afgekeurd. Met de hand op mijn hart kon ik zeggen dat ik niet was afgekeurd. Ongeschikt verklaard is tenslotte niet hetzelfde als afgekeurd. Ik ben helemaal niet gekeurd, voor die tijd was ik al buiten.

plusfast schreef : Wanneer je al twee jaar gevaren had was er soms een mogelijkheid om onder de dienstplicht uit te komen door gebruik te maken van de "koopvaardijregeling".
Dat hield in dat je minimaal - ononderbroken - tot je vijfentwintigste moest blijven varen bij de Nederlandse koopvaardij.
Officieren - stuurlieden, machinisten, marconisten etc.- moesten nog twee jaar langer blijven varen.

Dan had je ook noch kans dat ze je er tussenuit pikten voor de kanonniers opleiding bij de Koninklijke Marine.
Dat hield in dat je een half jaar les kreeg in het bedienen van afweergeschut zodat je later je koopvaardijschip kon verdedigen tegen Russische vliegtuigen en oorlogschepen.
Deze opleiding, door de marine gegeven, vond natuurlijk plaats op de hei nabij Hilversum.

Dan was er ook nog een mogelijkheid dat ze - omdat je je dienstplicht niet had vervuld - je achteraf alsnog inlijfde bij de BB, wat inhield dat je een avond in de week mocht leren hoe je mensen kan redden tijdens een atoomoorlog.
Dat kon je zelfs overkomen als je dik in de dertig was.
Ikzelf was al jaren getrouwd toen ze me - ik had mijn groot rijbewijs (BCDE) - op een ambulance wilden zetten.
Daarvoor kreeg je nog dik betaald ook! Eén hele knaak, compleet met het portret van Juliana, voor je hele avond.
Nou, dáár kon je een beste deur mee intrappen.

Daar heb ik me uit weten te lullen, but that's another story.

Dat horen we graag een keer van je Albert. De avonturen van een ambulance chauffeur in Corona tijd!

Ik moest in mijn diensttijd naar Callantsoog, oefenen met de 40L60 van Bofors. Je weet wel dat ding dat achterop de Amstelland had gestaan.
Groeten, Peper.

Peper schreef :
Heb er wel eens in gelegen - transportje - maar er nooit ingezeten, laat staan bestuurd.

Ik deed mijn dienstplicht vrijwillig bij de Belgische tegenhanger van wat jullie de BB noemen en bij ons de Civiele Bescherming is. Je moest als gewetensbezwaarde dubbele tijd presteren (ik moest 18 maand doen ipv de toen 9 maand voor een milicien). Ik vond het er zo aangenaam dat ik er nu 30 jaar later nog werk. Onderaan begonnen en opgeklommen tot luitenant en nu garageverantwoordelijke. Bij ons werden zeelui in die tijd automatisch vrijgesteld van dienstplicht.

‘Hoi schat ik ben weer thuis!
Het is laat, al over elven, ik ben moe, hongerig en tevreden, want hoe meer overtime ik maak, hoe eerder ik mijn droomboot kan kopen. Marjanne komt de hal in en geeft me een zoen, en vraagt: ‘Wat heb jij met Brigitte Bardot, nou? Kom er maar voor uit!’
‘Huh, waar heb jíj het nou weer over?’
‘Net wat ik zeg, Brigitte Bardot.’
Vanachter haar rug haalt ze een brief tevoorschijn, ‘kijk maar.’
Inderdaad op de enveloppe staat een vet stempel met BB.
‘Nou jochie, wat heb jij met die Franse filmster van doen?’
‘Ja zeg, mag een vent geen kleine geheimpjes meer hebben?’
‘Niet met een Franse snollebak! Moet je nog wat eten?’
‘Ja graag, wat heb je?’
‘Stamppot bietjes met spekkies en een bal gehakt.’
‘Lekker!’
Ik hang mijn jack op de kapstok en terwijl ik richting luie stoel loop, maak ik de enveloppe open. Even later roep ik naar de keuken: ‘Ze zijn goddomme van de pot gerukt! Ze hebben me ingelijfd bij de Bescherming Bevolking, notabene als ambulance chauffeur! Volgende week donderdag, ’s avonds acht uur, moet ik me melden op het stadhuis.’

Het is een week later. Ik sta voor het mooie oude stadshuisje, draai op mijn gemak een peuk en steek die aan. Ik kijk naar de klok met zijn “gouden ”wijzers” daar boven in het torentje. Tien minuten over acht, een mooie tijd om naar binnen te gaan. Ik neem nog een paar halen, trap mijn peuk uit en ga naar binnen. De stadhuisbode vangt me op.
‘Goedenavond. Komt u voor de BB?’
‘Goeieavond, ja voor de BB.’
‘U bent aan de late kant maar komt u maar mee, het is in het vergaderzaaltje. Hier in alstublieft. Wilt u zo een kopje koffie?’ zegt hij terwijl hij aanklopt en meteen de deur open doet.
‘Dank u, ja graag.’
Binnen, aan weerzijden van een lange tafel, zitten zo’n veertien mannen te luisteren naar twee figuren aan het hoofd van de tafel.
Die twee kijken verstoord achterom en de ene gebaart me naar zich toe.
Terwijl de andere doorpraat, zegt de ene zachtjes: ‘Wilt u hier even tekenen?’
Ik pak het klembord op en zie dat het om een presentielijst gaat.
Hardop zeg ik: ‘Voor ik teken lees ik even wat er nog meer op staat. Ik bedoel, het kan mijn doodvonnis wel zijn, niet dan?’
De “klas”, afgeleid door mijn niet al te zachte stemgeluid, kijkt nu naar ons in plaats van naar de Hopman, of hoe je zo’n rayonhoofd ook noemen mag, deze kijkt me over zijn schouder geïrriteerd aan maar zegt niets. De fluisteraar, die ik per direct tot Akela promoveer, is ook al een tikje geïrriteerd. Hij haalt een mooie zilveren knaak uit een wit linnen zakje en wil me die overhandigen.
‘Waar is dat voor?’
‘Presentiegeld, dat krijg je bij iedere oefening en nu ook,’ zegt hij zacht.
Ik trek mijn hand terug en zeg: Aha, de beruchte “Saxon Shilling”, als ik die aanpak zit ik er aan vast ook, dus nee, dank je.’
Ik trek een stoel bij, zet die schuin achter de Hopman, pak de kop koffie, die de bode op een tafeltje heeft neergezet en ga zitten. De Hopman wordt zichtbaar afgeleid nu hij me vanuit zijn ooghoek, net wel, net niet kan zien. Steeds wanneer ik ga verzitten en mijn benen over elkaar sla, zie ik hem zijn kop wat draaien om mij beter in het vizier te krijgen.

Het loopt tegen tienen, de Hopman, die zowat al die tijd alleen aan het woord is geweest, schenkt het laatste beetje water uit zijn karaf en drinkt het op.
‘Zijn er nog vragen?’
Natuurlijk zijn er, net zoals ook bij ieder werkoverleg, nog een paar figuren die zo nodig hun eigen stemgeluid moeren horen maar het gros staat al halverwege de deur.
De laatste vragen zijn gesteld en beantwoord.
De Hopman kijkt even de Akela vragend aan, maar die schudt van nee.
‘Dan wens ik iedereen wel thuis.’
In no time is de klas leeg, alleen de Hopman en de Akela staan, al napratend, hun aktentassen in te pakken.
De bode komt binnen en vraagt of er nog koffie moet zijn.
‘Nee dank u,’ zeggen ze, ‘ja gráág zeg ik.’
Nu pas zien ze dat ik er, nog steeds op mij gemak, bij zit.
‘Had u nog vragen?’ vraagt de Hopman verstoord.
‘Ja zeker en ook nog wat opmerkingen. Om te beginnen heb ik totaal geen trek om na mijn dertigste nog voor padvindertje te moeten spelen, dus daar gaan we het eerst eens uitgebreid over hebben, daarna heb ik nog wel een paar punten.’
De bode, die even stond te wachten, zet met een knipoog de koffie voor mijn neus. Met een zucht gaan ze weer zitten.

We gaan weer door het bekende riedeltje van “wat als de Russen komen” alleen gaat het nu van “wat als er brand uitbreekt bij de buren”, wil je ze dan niet helpen?
‘Ja zeker , maar als ik daarvoor eerst weer naar binnen moet om mijn BB pakje, compleet met laarsjes en helmpje te zoeken, zijn ze al lichtelijk aangebraden wanneer ik eindelijk in actie kom.’
Op mijn argument dat ik tot mijn zevenentwintigste heb moeten doorvaren om onder de dienstplicht uit te komen, wordt niet ingegaan. Intussen werpen ze steeds vaker een blik op de klok. De bode komt binnen.
‘Heren de raadsleden zijn uit vergaderd en gaan naar huis. Ik ga opruimen afwassen en stofzuigen. Met een uurtje ben ik wel klaar en dan zou ik graag afsluiten.’
‘Ik zeg: ‘Een heel uur? Dat komt goed uit want ik heb zo het gevoel dat we er nog niet helemaal uit zijn.’
Ik zie dat de Hopman en de Akela elkaar aan wanhoop grenzende blikken toewerpen. Na nog een half uurtje van voor en achteruit lullen, waarin ik o.a. te kennen geef dat je een paard wel naar het water kan brengen maar dat dat nog niet wil zeggen dat hij gaat drinken.
‘En daar bedoel ik mee, dat je me wel op een ambulance kan zetten maar niet kunt voorkomen dat ik, per ongeluk, de eerste versnelling en de achteruit door elkaar haal en die mooie glimmende wagen in de prak draai. Niet met opzet natuurlijk maar gewoon omdat ik er met mijn hoofd niet bij ben, snap je?
Wanneer ik, naast nog wat andere tot de verbeelding sprekende voorbeelden te hebben aangehaald, terug kom op de Koopvaardijregeling en het feit dat ik op die manier het vaderland toch echt wel naar behoren heb gediend, hellen de heren steeds meer over naar mijn standpunt.
‘Goed we zullen u uitschrijven, u krijgt bericht thuis.’
Ze zijn nog eerder bij de buitendeur dan ik.


Albert.

Hij is weer om van te smullen!

Hahahahahhahha die tactiek werkt altijd, schitterend!

ilCigno schreef :
+1

Goed gedaan Albert! Alleen jammer dat we nu nooit een bloedstollend verhaal zullen horen over een ambulance rit door Amsterdam met jou achter het stuur.
Groeten, Peper.

Peper schreef : Die bloedstollende rit door Groot Mokum deed ik al op elfjarige leeftijd met een Berini brommertje (eitje).
Sta nog steeds versteld dat dat goed afliep. Een hoop getoeter en gescheld. Zelfs de tram - lijn 3 - maakte een noodstop.

Vertel, vertel, we schrijven mee... (Aldus Bertje Visch)

Hij was weer fijn.

Albert 45 schreef :
Ik heb dit net voor de familie hardop voorgelezen, er wordt smakelijk gelachen,

Waarom moet je dat hele verhaal eerst Quoten , voordat je er n opmerking over maakt?
Zo nutteloos....

Gedragsregels

Lees voor het plaatsen van een reactie eerst de berichten goed door, dit voorkomt veel irritaties. In het forum zijn de volgende algemeen geldende regels van kracht:

Quote niet het eerste of tweede voorafgaande bericht.
Quote liefst niet het gehele bericht maar bv alleen de zin waar je op doelt.

Leuk Albert!

Wegens corona niet aan boord mogen slapen.

Doet me denken aan een tochtje met de Trotter Pandora van Amsterdam Noord naar de Biesbosch.
Het speelt in 1970, Marjanne en ik zijn respectievelijk 18 en 25 jaar.
Eerst haal ik Marjanne - met mijn Mini Cooper - op in Landsmeer en gaan we stores inslaan.
Daarna varen we over het IJ via de Oranje sluizen, IJsselmeer en Muiden naar de Vecht.
Omdat we niet al te vroeg zijn vertrokken, is het al achter in de middag wanneer we Nigtevecht naderen.
'Ik denk dat we hem zo maar eens moeten vastknopen want ik krijg honger.'
Na het eten en de afwas wandelen we nog even het dorp in maar er is geen ene moer te beleven dus gaan we weer aan boord voor een sportief partijtje "je bent jong en je wil wat".
Maar eerst pak ik de almanak van de ANWB en kijk nog even naar wat er, behalve de brugtijden nog meer over Nigtevecht vermeldt staat.
'Marjanne, moet je horen wat hier staat!'
'Wat dan?'
'Het is verboden voor ongehuwde personen van beiderlei kunne om binnen de gemeente grenzen gezamenlijk aan boord van een vaartuig te overnachten'.
Marjanne wil meteen vertrekken maar ik zeg: 'De eerste de beste koddebeier die hier zijn kop naar binnen durft te steken, weet écht niet wat hem overkomt!'
'Nee, ik wil niet dat je gaat vechten!'
'O nee? Dan zit er maar een ding op. Kruip heel dicht tegen me aan en sla je armen en benen om me heen, zodat je me tegen kunt houden als het zover mocht komen.'
De plaatselijke koddebeier laat het afweten maar dat armen en benen gedoe leidt exact tot dat waar de gemeente zo op tegen is.

Ach ja, dat was toen nog zo. De handhaving was toen ook al belabberd en de almanak was geschreven door iemand van voor de 'sexuele revolutie'. Eenmaal in de Biesbosch heb je alleen maar last van muggen en niet meer van koddebeiers.
Groeten, Peper.

Ah nee hè?!

Ik ben een beelddenker!

Een logger gooit de trossen los. Daar, op de kade, staat het vrouwvolk verdrietig te kijken. De kloof tussen wal en schip wordt steeds groter. Een jonge meid doet een stap naar voren, wrijft over haar buik en roept naar een jonge visser die over de reling hangt: ‘Ie zal noar oe íeten!’
Hij roept terug: ‘Ach wuuf, er is gien iene hoar an oew donder die deugt!’
Ze laat haar hand zakken tot haar kruis.
‘En ier dan?
‘Doar ewwe t neit over ad!



Albert

Het hangt altijd af van de context.